Προσωπικά

Επάνω:  Ο χώρος συγγραφής



 
Είναι πάντως πράγματι σαγηνευτικό να καταφέρνει ο οποιοσδήποτε, να μεταφέρεται όχι τόσο σε τόπους εξωτικούς -τόσο χιλιοειπωμένο-, αλλά κυρίως σε πραγματικότητες που απέχουν του εαυτού του, πότε συμμετέχοντας σε δρώμενα πέραν των δυνατοτήτων του και πότε παρακολουθώντας κλεφτά, πίσω από πόρτες που δεν θα τόλμαγε ποτέ να ανοίξει. Θα επέμενα πως όλο ετούτο είναι εθιστικό...

Προσωπικά αναγκάζομαι να πάρω ένα ρόλο χωρίς ο συγκεκριμένος να μου πάντα είναι αρεστός -ενδιαφέρων ναι- και τελικά πράγματι δεν πρέπει να μας είναι όλοι οι ρόλοι-χαρακτήρες αρεστοί, άλλως θα παραμέναμε αδρανείς να επαναλαμβανόμαστε με περιορισμένο αριθμό λόγων, επιχειρημάτων, αιτιών και αποφάσεων, στον ίδιο ασφαλή και δημοσίως, θετικά επικροτούμενο χώρο, επιδεικνύοντας απαρέγκλιτα, υποχρεωτικά, την πρόοδο του σημειωτόν βήματος του ξεχασμένου στρατιώτη. 
Αναφέροντας μονάχα τα άριστα, καταντούμε να κανακεύουμε το σύνολο των ανθρώπων εκείνων, που τρέμουν να πουν την ειλικρινή -αλλιώτικη- γνώμη τους, να εκφράσουν με θάρρος τη βαθιά τους επιθυμία και υποκρίνονται θεωρώντας πως έχουν ανάγκη τη θωπεία στο μάγουλο και την αποδοχή των πάντων...

Σε αυτό το σημείο οι συγγραφείς οφείλουν να μπουν μπροστά. Να μιλήσουν για το δικαίωμα των ανθρώπων, όχι στην παρέκκλιση (καθώς δεν πρόκειται για τέτοια) αλλά στην υποστήριξη της άλλης άποψης η οποία μπορεί να περιέχει τις θαρραλέες εφαρμογές των αξιών που έχουμε διδαχτεί αλλά τελικά έχουμε λησμονήσει. Οι ήρωες των έργων μας λοιπόν, υποχρεούνται να σηκώσουν το βάρος. 

Στα πλαίσια αυτής της παραδοχής, ομολογώ πως έλκομαι τόσο από την εκφορά της γνώμης εκείνων των παρεξηγημένων ανθρώπων που αχνά τολμούν, όσο και από τη διεκδίκηση του δικαιώματος όλων των υπολοίπων να ομιλούν ελεύθερα καταθέτοντας τις αδήλωτες σκέψεις και επιθυμίες τους όσο 'αιρετικές' και αν θεωρούν πως είναι, καθώς αποτελούν το μέρος του πραγματικού εαυτού τους. 

Εκείνο που δεν θα πρέπει να ξεχνάμε είναι πως η αλήθεια η δική μας αξίζει όσο και του διπλανού μας, όσο διαφορετική και αν είναι.

Ας είμαστε ειλικρινείς... Ελάχιστοι από εμάς καταφέρνουν εκφράσουν δημοσία τις μύχιες σκέψεις τους. Ελάχιστοι καταφέρνουν να σταθούν στο ύψος εκείνο όπου απαλλαγμένοι από ενοχές θα καμάρωναν για τις βαθύτερες ανάγκες τους, στο κοινό, στους φίλους, ακόμα και στους ...εαυτούς τους. Ζούμε δυστυχώς σε μια κοινωνία που δεν συγχωρεί, που καταλογίζει διαρκώς ως αυτός να είναι ο μόνος ρόλος της. Σε μια κοινωνία που ως μονάδες απαρτίζουμε όλοι μας και που κρύβεται ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό.

Πίσω από τους 'ανένταχτους' ανέκαθεν κρυβόταν το μεγάλο ενδιαφέρον... Οι πάντες θαύμαζαν εκείνους, αυτό δεν θα πρέπει να το λησμονούμε.

Είναι γνωστό πως ο καθένας από εμάς αντικρίζει μια διαφορετική πραγματικότητα, πως υπηρετεί ένα ξεχωριστό στις λεπτομέρειες σύστημα αξιών, τόσο, που θα το έλεγα προσωπικό, είναι επόμενο λοιπόν να υπάρχουν δίκια, σε μέρη που αδυνατούμε να κοιτάξουμε ή να υποπτευθούμε. Μπορούμε λοιπόν με παρρησία να υποστηρίξουμε τα δικά μας χωρίς να υποχρεούμεθα σε καμία δικαιολόγηση.

Η ανακάλυψη αυτών των δικαίων, η πρότασή τους από τον κάθε συγγραφέα φαντάζει ως μία αλήθεια ξεχωριστή, που ξεβολεύει ενδεχομένως όλους εκείνους που δεν είχαν φανταστεί την ύπαρξή της. Το ίδιο και η ανακάλυψή της η οποία ωθεί -ως οφείλει- τον συγγραφέα εκείνον που θέλει να εξελίσσεται ανακαλύπτοντας διαρκώς νέους τρόπους προσέγγισης γνωστών -ή όχι- θεμάτων, που όμως αναλυόμενα στο βάθος τους αναδεικνύονται σε τόσο σπουδαία, και σε τόσο διαφορετικά, όσο μια νέα πτυχή ενός θέματος που από χρόνια θεωρείτο εξαντλημένο...












Δεξιά: Εύη Ελένη- Πολίτη









Αριστερά: Γιώργος Πολίτης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου