Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Περί φασισμού

Ας δώσουμε αρχικά τον ορισμό ώστε να ξέρουμε τι εννοούμε αναφέροντας τη λέξη ‘φασισμός’, τι καταλογίζουμε στον οποιονδήποτε όταν τον αποκαλούμε φασίστα, αλλά και ποιες είναι οι πρακτικές που ανήκουν στη συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία.

Φασισμός λοιπόν είναι η πολιτική ιδεολογία η οποία πρεσβεύει στην ανωτερότητα του έθνους, το οποίο και θέτει υπεράνω κάθε άλλης αξίας. Προτείνει διακυβέρνηση με ολοκληρωτικό τρόπο. Αναπτύσσεται κυρίως σε περιόδους κρίσης και καπηλεύεται για την εδραίωσή του τις μικροαστικές αντιλήψεις του λαού προσφέροντάς του ελπίδες για αναγέννηση του κράτους. Δίνει αξία στους υπάκουους πολίτες και καταστέλλει με τη βία κάθε αντίθετη άποψη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα στους κόλπους του είναι μια ξεχασμένη ιστορία. Μιλά εξαίροντας τη θρησκεία και την οικογένεια εξαπατώντας στη ουσία τους ανυποψίαστους οπαδούς, καθώς είναι μακριά από κάθε είδους αγάπης για τον οποιοδήποτε ξένο (και μη ομοϊδεάτη) καθώς είναι ο υπέρμαχος του ρατσισμού και ασφαλώς κατά της όποιας ισότητας στην οικογένεια. Απαιτεί και μάχεται υπέρ της αυτάρκειας του κράτους και των κλειστών συνόρων. Τέλος όσοι δεν ασπάζονται την ιδεολογία του κατατάσσονται στους εχθρούς του έθνους.
  • Η δημοκρατία για τον φασισμό αποτελεί παρελθόν, για τον σοσιαλισμό σκοπό.
Λέγοντας φασιστικές πρακτικές εννοούμε όλες εκείνες τις πράξεις βίας οι οποίες έχουν ως σκοπό την επιβολή της θέλησης του ισχυρού, του εντεταλμένου -αν θέλετε- κατά του πολίτη που εκφράζει μέσα στο καθεστώς του, αντίθετη άποψη. Είναι λάθος λοιπόν να ονομάζουμε φασιστικές τις αποφάσεις της οποιαδήποτε δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης επειδή αντιδιαστέλλονται ακόμα και με το κοινό αίσθημα. Σε ένα φασιστικό καθεστώς απλά δεν θα υπήρχε χώρος να εκφραστεί η αντίθετη γνώμη κι αν εκφραζόταν, θα άνοιγε και πάλι η Μακρόνησος…

Σε καθεστώς φασισμού δεν υπάρχει διάλογος, υπάρχει απόφαση και εκτέλεση με κάθε τρόπο. Εκείνο που αρνείται να καταλάβει κανείς, θα του το μάθει ο αστυφύλακας με το ραβδί. Το άτομο σε καθεστώς φασισμού αποκτά μηδενική αξία, το κράτος ανακηρύσσεται ο μέγας σκοπός. 
  • Το καθεστώς του φασισμού χρειάζεται σταθερές, συντηρητικές αξίες ώστε να επιβιώσει, ακλόνητες στον νου των πολιτών. Υμνεί λοιπόν το έθνος, τον έναν αρχηγό και την εκκλησία ως τον πλέον σταθερό σηματοδότη.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το σύνθημα: πατρίς θρησκεία οικογένεια.
(Ούτε η πατρίδα, ούτε η θρησκεία, ούτε ασφαλώς και η οικογένεια έχει κάτι κακό, αλλά και τα τρία στον φασισμό χρησιμοποιούνται ως προκαλύμματα για απώτερους σκοπούς) 

Ο φασισμός χρησιμοποιεί τα όπλα που του δίνει η δημοκρατία και τα στρέφει εναντίον της.
  • Ένας σωστός δημοκράτης θα σώσει τον εχθρό του, έστω και εάν κινδυνεύσει από αυτόν αργότερα, ένας σωστός φασίστας θα τον τελειώσει. 
Ο φασισμός πηγαίνει χέρι-χέρι με τον εθνικισμό, τη συντήρηση, τα αντικομουνιστικά ιδεώδη. Λατρεύει τη γλώσσα, αναβιώνει την ιστορία, τάσσεται υπέρ των παραδόσεων κι αρνείται κάθε μορφή κριτικής επάνω σ΄ αυτά. 

Όλα ετούτα (που δεν είναι κακά) κάποιοι τα ακούν με συμπάθεια προφανώς διότι αγνοούν τα επόμενα βήματα της αποδοχής του δολώματος. Άλλωστε όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα ταΐζουν τον λαό με ιδέες, με φόρμες αρεστές.

Για τον φασισμό λοιπόν, το παρελθόν αποτελεί πηγή δόξας. Επιχειρηματολογεί πως τα σημερινά εμπόδια ξεπερνιούνται με την αναγέννηση του έθνους... 

(Από τη αναγέννηση βεβαίως αυτή, απουσιάζει το μέλλον και κάθε άλλη ανανεωτική, προοδευτική προοπτική, καθώς θα έβαλε των κατεστημένων πατροπαράδοτων αξιών συμπεριλαμβανομένων των επιρροών των υπόλοιπων εθνών κάτι απόλυτα φυσικό αφού διακηρύσσει την ανωτερότητα της φυλής)

Θα ήταν αστείο να θεωρήσουμε πως θα μπορούσε να υπάρξει διαφωτισμός στην κυριαρχία του, άλλωστε είχε αντιταχθεί στις αξίες της Γαλλικής επανάστασης.

(Προσοχή. Άλλο εθνικισμός, άλλο φασισμός. Ο εθνικισμός δρα με βάση την εθνική καταγωγή, ο φασισμός επιθυμεί την κατάλυση τής δημοκρατίας. Μεγάλη και ειδοποιός διαφορά).

Όταν ονομάζουμε λοιπόν κάποιον φασίστα του καταλογίζουμε όλες τις παραπάνω ιδιότητες αλλά και πρακτικές. (Ως παράδειγμα φασιστικής πρακτικής αναφέρω το πάτημα στο κεφάλι του Ζακ. Η εξάσκηση μέχρι ορίων του (υποτιθέμενου) δικαίου, δίχως ηθικούς- ανθρωπιστικούς φραγμούς). 

Όταν όμως αναφερόμαστε σε κυβέρνηση, ονομάζοντάς την φασιστική, όποια νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση, πρώτα θα πρέπει να δούμε αν σέβεται τον κοινοβουλευτισμό, το δικαίωμα του ελευθέρως ομιλείν των πολιτών της, των δημοκρατικών διαδικασιών που ακολουθεί κι αν κρίνουμε πως τίποτα απ' αυτά δεν υπάρχει, τότε καταλογίζουμε...

Ο κίνδυνος όμως από τον συνεχή καταλογισμό του ορισμού σε όποιον επιμένει σε κάτι που δεν μας αρέσει, είναι η νομιμοποίηση του όρου με όσα αυτό μπορεί να συνεπάγεται. 

Τέλος, φασιστική συμπεριφορά μπορούμε να καταλογίσουμε σε όποιον προσπαθεί να επιβάλλει τις θελήσεις του στον οποιοδήποτε με όπλο όχι την πειθώ, αλλά με τη δύναμή του. Σε αυτή συγκαταλέγονται, οι τιμωρίες, οι ψυχολογικές πιέσεις και τελικά ασφαλώς η άσκηση σωματικής βίας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου