Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Νοικοκύρηδες και νοικοκυραίοι


Προφανώς οι δύο ορισμοί αφορούν διαφορετικά πρόσωπα, καθώς εκφράζουν δύο διαφορετικές ιδεολογικές αντιλήψεις.

Χρειάστηκε ο δεύτερος προσδιορισμός, αυτός του ’νοικοκυραίου’ ώστε να κάνει τον απαραίτητο διαχωρισμό δύο φαινομενικά ίδιων αντιληπτικά ανθρώπων. Χρειάστηκε η καταληκτική (γραμματική) διαφοροποίηση ώστε να προσδιορισθούν και αποδοθούν ακριβέστερα κάποια χαρακτηριστικά του ανθρώπου της διπλανής πόρτας που όλοι μας γνωρίζουμε καλά, αλλά αποσιωπούμε. 

Η ύπαρξη του νοικοκυραίου -που, σημειωτέον, ανέκαθεν υπήρχε στην Ελληνική κοινωνία- και η πολιτική χρέωσή της στη δεξιά παράταξη, δεν είναι απολύτως ορθή, καθώς κάποιος μπορεί να κατέχει τον τίτλο, όντας ανένταχτος ή αριστερός, η σημερινή όμως εικόνα του ατόμου, οι πρακτικές που εφαρμόζει, το προσωπείο αν προτιμάτε του καθωσπρεπισμού με τα όσα υπηρετεί σε συνδυασμό μάλιστα με τον φανατισμό που το πράττει, αποπνέουν έναν σκληρό συντηρητισμό, ο οποίος αποδεικνύεται άτεγκτος, αυστηρός, αδιάλλακτος, τιμωριτικός, σε αρμονία απόλυτη με τα αυταρχικά επιχειρήματα τα οποία επικαλείται ώστε να νομιμοποιήσει τις πράξεις του, αυτά, φέρνουν στο μυαλό άνθρωπο που χρησιμοποιεί συνειδητά απολυταρχικές συνταγές. 
  • Εκείνο που δεν μαθαίνετε θα σας το μάθει ο αστυνόμος ή αν δεν καταλαβαίνετε με το καλό, θα το καταλάβαιτε με το άγριο...

Είναι γνωστό σε όλους πως ζούμε σε ένα κόσμο γεμάτο υποκρισία. Οι περισσότεροι από εμάς κρύβονται -κάποιοι συνειδητά και κάποιοι ασυνείδητα- ακόμα και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών, σχεδόν αγνοούν τον ηθικό αντίκτυπο των πράξεων ή των πρακτικών τους, κάτι το οποίο μπορεί να τους προφυλάσσει μεν, από τις τύψεις της αυτοκριτικής τους, όμως επ' ουδενί τους αθωώνει κι αν λάβουμε υπ' όψη μας πως κανείς δεν κρίνεται ούτε δικάζεται από τις προθέσεις του, τότε όλοι καταλαβαίνουμε το μέγεθος της ενοχής που τους βαραίνει. Θα μπορούσα κάλλιστα να μιλήσω για μια απωθημένη συμπεριφορά που δικαιολογεί χαμογελώντας τον εαυτό και καταδικάζει με τα χείλια σφιγμένα την όποια παρεκτροπή. 

Και εδώ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για έλλειψη γνώσης ή κρίσης (διότι κρίνουν) αλλά για ηθελημένη, μεροληπτική κατάπτυστη συμπεριφορά.

Ας δούμε λοιπόν μερικά χαρακτηριστικά του νοικοκύρη και κατόπιν  τα συγκρίνουμε με τα άλλα του νοικοκυραίου, ώστε να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

Ο νοικοκύρης λοιπόν είναι αυτός που δουλεύει τίμια και φέρνει το μισθό του στο σπίτι, είναι εκείνος που αγαπάει τη γυναίκα του με πράξεις νουθετεί τα παιδιά του με παράδειγμα τον άριστο εαυτό του. Είναι εκείνος που διαλλάσσεται, που δεν έχει κανέναν λόγο να δείρει κανέναν -είτε στο σπίτι του είτε στον δρόμο- διότι απλά έχει λόγο(!) (επιχείρημα δηλαδή).  


Ο νοικοκύρης έχει ανεπτυγμένο το αίσθημα της ανθρωπιάς, αγαπάει κάθε τι που ζει και περπατάει δίπλα του, τιμάει τον λόγο του. Δεν λαδώνει να κάνει τη δουλειά του, υπηρετεί τις υψηλές αξίες. Είναι γενναιόδωρος με τους φτωχούς και αποτελεί το παράδειγμα κυρίως σε εκείνους που ΄χουν την ανάγκη του.

Είναι ηθικός, πηγαίνει στην εκκλησία (αν πιστεύει, διότι κάλλιστα μπορεί να είναι αλλόθρησκος ή άθεος) και περνάει απαρατήρητος όταν βοηθάει τους αδύναμους και όταν σταυροκοπιέται. Παραχωρεί μέρος των δικαίων του προς όφελος εκείνων που δεν τον καταλαβαίνουν. 

Δεν είναι χαζός, είναι όμως υπεράνω των μικρών συμπεριφορών. 

Δεν ρουφιανεύει. Δεν κατακρίνει τα λάθη στα οποία έχει υποπέσει. Προσπαθεί να βρει δικαιολογίες για κάθε πράξη, άλλωστε πολλοί τίμιοι εξ' ημών, θα ήταν άτιμοι αν οι συνθήκες το απαιτούσαν.  

Ο καλός νοικοκύρης γνωρίζει την ολιγότητα του εαυτού του.

Αναλαμβάνει το κόστος της πράξης του. Δεν προωθεί ένα προφίλ που δεν στάθηκε ικανός να διασώσει.  Κανείς δεν είναι τέλειος, αλλά ντόμπρος οφείλει να είναι ο καθένας. Δεν λέει ψέματα λοιπόν. 

Ο νοικοκυραίος είναι το αντίθετο αυτού.

Είναι ο ελεεινός υποκριτής όλων αυτών των προτερημάτων. 

Και πάει εκκλησία θαρρώντας τον εαυτό του πιστό και κλωτσάει το σκυλί και χαστουκίζει εκείνον που μπορεί, όποτε του δοθεί η ευκαιρία (αν το κάνει μάλιστα μπροστά στη γυναίκα του ώστε να δει τι άντρα έχει, ακόμα καλύτερα), 

Ο νοικοκυραίος κλαίει μετανιωμένος στα ποδάρια των αρχών όταν γίνει αντιληπτή η όποια παρανομία του, αν όχι, παρακαλάει. Είναι η καρικατούρα του ήρωα, είναι ο συνειδητοποιημένος σφετεριστής του κόπου των άλλων και ο σκληρός τιμωρός των πρακτικών του, όταν φυσικά συμβαίνουν από άλλους.

Την επόμενη στιγμή μετά την αθώωση του, είναι έτοιμος να κάνει και πάλι όλα εκείνα που ορκιζόταν πως έχει αφορίσει,  με τον ίδιο ζήλο. Είναι εκείνος που λάδωσε να κτίσει σπίτι και καρφώνει τον γείτονα όταν πάει να κάνει το ίδιο. Είναι αυτός που παίξει ξύλο στις διασταυρώσεις, είναι ο καλύτερος οδηγός, ο μεγαλύτερος εραστής και μανούλα στις καπατσωσύνες.

Είναι εκείνος που διαλαλεί την ηθική και τα βράδια πετάει λουλούδια στην γκόμενα. Είναι αυτός που μαντρώνει την κόρη του και αμολάει τον γιο του. Είναι εκείνος που όταν δεν τον βλέπουν κατουράει την μάντρα, ή πετάει τα σκουπίδια όπου βρει. Είναι αυτός που χαμουρεύει τη γυναίκα του φίλου του και ρίχνει το φταίξιμο σε εκείνη.

Είναι ο εύκολος ψήφος. Πηγαίνει όπου του δώσουν τα περισσότερα ή όπου του ψιθυρίζει το συμφέρον του. Είναι αυτός που τα λέει κρυφά με την εξουσία ώστε την έχει στο πλευρό του κι ο ίδιος που στις παρέες του την κατακρίνει ως δυνάστη των ανήμπορων. Είναι αυτός που λέει στα παιδιά του να φέρονται έξυπνα, να δρέπουν καρπούς από τον κόπο των άλλων. Να δέρνουν όποτε μπορούν να το κάνουν με ασφάλεια. Να είναι έξυπνα γενικώς, γιατί η εποχή αυτό απαιτεί.

Είναι εκείνος που μιλάει για αγώνες στους δρόμους, την ώρα που έστριβε γοργά τη γωνία με το πρώτο δακρυγόνο. Είναι αυτός που αποτάσσεται την ιδεολογία του στην πρώτη φοβέρα. 

Είναι αυτός που φέρνεται έξυπνα γενικώς. 

Είναι ο έμπορος που πουλάει διπλά όποτε μπορεί, που κόβει μισό φράγκο από εκείνον που έχει ανάγκη και τα δίνει διπλά στον επόμενο να κάνει τον καλό. Είναι αυτός που κλέβει όταν σιγουρευτεί πως δεν τον βλέπουν κι όταν τον πιάσουν χαμογελάει κρυφά και εκλιπαρεί δίνοντας τα διπλά να τον αφήσουν κι αν το καταφέρει κομπάζει σε σύζυγο και τέκνα για την πονηριά του.

Ο νοικοκυραίος είναι μια υποκριτική φιγούρα της εποχής μας, είναι όλα όσα κανείς δεν θέλει να γίνει το παιδί του. Είναι το κατακάθι ενός παρελθόντος που σκάει μύτη ξανά.

Είναι ο κακός κλόουν των ημερών μας ο καλά καλυμμένος πρώτος και καλύτερος εαυτός, πολλών έξυπνων κι επειδή συνήθως όλοι αυτοί ασπάζονται φανερά, φωναχτά, υπέρ των καταξιωμένων αξιών, (δίχως να τιμούν καμία) συχνάζουν εκεί όπου αυτές φυτρώνουν.

Φοράνε τα πουκάμισα της κόλλας, την κολόνια της οκάς και περιφέρονται ως δήμαρχοι κατακρίνοντας κάθε μειονότητα διότι προσβάλλεται το ήθος και η αισθητική τους από το αποτέλεσμα της παρουσίας τους. 

Ωρύονται υπέρ της ελευθερίας την ώρα που δυναστεύουν με κάθε τρόπο όποιους και όσους μπορούν εφαρμόζοντας την παλάμη τους στο μάγουλο όποιου θαρρούν πως δικαιούνται να το κάνουν.

Νοικοκυραίος δεν είναι ο πλούσιος που αγοράζει και πουλάει μετοχές, ανασταίνοντας τις επιχειρήσεις που θέλει και σβήνοντας άλλες. Αυτός είναι μιας άλλης κατηγορίας άνθρωπος, νοικοκυραίος είναι ο μεροκαματιάρης άνθρωπος της μεσαίας, ή της κατώτερης τάξης των ανθρώπων. Ο μικροαστός, όπου θέλει να ανέβει ένα σκαλοπάτι μπας και περάσει για κάτι καλύτερο απ’ ότι είναι…

Ο νοικοκυραίος δεν είναι απαραίτητα φασίστας, όμως υιοθετεί τις πρακτικές του φασισμού. Δεν είναι δοτικός, δεν είναι φιλόξενος ή είναι επιλεκτικά εκεί όπου θέλει. Στην όμορφη φίλη της γυναίκας του ή της κόρης του που πολύ θα ήθελε να χαζέψει από τη χαραμάδα. Στον κουμπάρο που φέρνει το αρνί από το χωριό.

Αυτά και άλλα πολλά... 

Κανείς δεν αφαιρεί από κανέναν το δικαίωμα της άμυνας, το δικαίωμα του θυμού, της οργής ή της απαίτησης του δίκαιου, όμως ο νοικοκύρης γνωρίζει τα όριά του. 

Του τα υποδεικνύει η ηθική του. ο ανθρωπισμός του. Κι αν κάποιος κρίνεται για τις πράξεις του δεν το κάνει στη μέση της γιορτής, με τα φώτα αναμμένα, αλλά στο στενό το γεμάτο σκοτεινιά. Αν με εννοείτε...

Κανείς νοικοκύρης δεν μειώνει κατ' οιονδήποτε τρόπο εκείνον που κρίνει πως έχει το δικαίωμα να το κάνει, πόσο δε μάλλον να σηκώσει χέρι... 

Οι δύσκολες εποχές που ζούμε δεν μπορούν να γίνουν άλλοθι κτηνωδών συμπεριφορών ούτε στο δρόμο, ούτε μέσα στο σπίτι μας το ίδιο. 

Ως κτηνώδης συμπεριφορά μπορεί να χαρακτηριστεί ακόμα και ένας λόγος.

Δεν μπορούμε να πάρουμε τα όπλα εξολοθρεύοντας την ανθρωπιά μας.

Κι αν χρειαζόμαστε κάτι τούτη την ώρα, είναι ένα στειλιάρι να καταστείλουμε τον νοικοκυράκο της ψυχής μας που λοξοκοιτάει τη νέα τάξη πραγμάτων απ’ τη σκιά του συμφέροντός μας.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου