Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Ιστορίες της εποχής μας.

Χαμόγελα, συστάσεις, λαμπρές φωτογραφίες. Χρήματα κάτω από το τραπέζι για μια καλή θέση σε μέρος που φωτίζεται, πλάι από κείνον που έχει πέραση στο κοινό. Μια μιλημένη συνέντευξη. Η δόξα μοιάζει με υγρό σε δοχείο που συγκοινωνεί. Περνάει από το ένα σώμα στο άλλο με μια αγκαλιά, με μια φωτογραφία σαν να είναι αρρώστια κολλητική.

Είναι κι αυτό μια άλλη ιστορία, άνθρωποι, να παρατούν τον τρόπο της ζωής που τους βολεύει, ώστε να δείξουν καλύτεροι στα μάτια εκείνων από τους οποίους αποσκοπούν ηθικά ή υλικά κέρδη.

-Ποιος να 'ναι αυτός;
-Δεν ξέρω, αλλά για να είναι πλάι σ’ εκείνον, κάποιος θα είναι!

Η εποχή, η κρίση αξιών, τα είδωλα, μα προπαντός η ανάγκη λόγω μιας ανασφάλειας που καλλιεργείται στην πλευρά του εαυτού που νοσεί και που για να χαρεί, χρειάζεται όλα όσα στερήθηκε τα χρόνια που άκαρπα πέρασαν κι αυτό δείχνει να είναι το δικαίωμα του  επικρατείν.

Στο βωμό του στόχου της ανάδειξης, γίνονται τα αθέμιτα, θεμιτά. 

Λογικό, διότι αν δεν πονέσεις τον εαυτό, πώς θα δώσει αποτέλεσμα; Και το στραβό γίνεται ίσιο. Μπερδεύεται για παράδειγμα η προσπάθεια του αθλητή με εκείνη του ποιητή (ας πούμε) που σκάβει μανιωδώς να βρει έμπνευση, να αποδείξει το αναπόδεικτο. 


Η προπόνηση του ενός, παρομοιάζεται με τη φιλότιμη προσπάθεια του άλλου (και μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα το κακό) έως ότου στεφθεί παραστάτις η υποκριτική συμπεριφορά του δεύτερου, ...διότι για να είσαι διανοούμενος οφείλεις να κρατάς τις αποστάσεις, οφείλεις να πετάς πού και πού κάτι το ακαταλαβίστικο… μια συλλογή λέξεων που αναλυόμενες να στοιχειοθετούν κάτι το ανώτερο σε εκείνους που δεν καταλαβαίνουν και μια μεγαλόπρεπη μπαρούφα σε εκείνους που έχουν μια κάποια κρίση.

Και η ζωή συνεχίζεται για τους πλανεμένους -με οπαδούς τους αδαείς κλακαδόρους-, πάνω σε τακούνια που δεν βολεύουν το περπάτημα, σε δρόμους δύσβατους που δεν βοηθούν την ισορροπία, που όμως πρέπει να διαβούν, αν θέλουν να λέγονται 'κάποιοι'. Οφείλουν να υποστούν και το κάνουν με τόλμη, με θέληση και με πίστη γνωρίζοντας βαθιά τους (αν δεν το γνωρίζουν η περίπτωσή τους εμπεριέχει ιατρικό ενδιαφέρον) πως λάθρα προσπαθούν να μπουν στο σαλόνι της θέσης που δεν κατέχουν το εισιτήριο και μιμούνται συμπεριφορές, και προσφέρονται παριστάμενοι με ύφος σε εκδηλώσεις και υιοθετούν κάπως απόμακρες συμπεριφορές... και κουνήματα κεφαλιού όλο κατανόηση.

Δίχως ασφαλές υπόβαθρο όλα. 
Αστεία στο μήκος και το πλάτος τους.

Και τα χρόνια περνούν κι η έρμη καταξίωση ποτέ δεν φτάνει, ποτέ δεν απλώνει πέρα από το στενό κύκλο του ατόμου τις χάρες της, γιατί ο δρόμος της δεν περνά από τον δρόμο που της έχουν στημένο καρτέρι. Κτυπάει τις πόρτες εκείνων που δεν δίνουν δεκαράκι για τα μούτρα της. 

Όλο ετούτο, κάτι λέει από μόνο του...

Ο καθηγητής μαθηματικών Πάλερμαν αρνήθηκε να παραλάβει το θεωρούμενο ως νόμπελ μαθηματικών βραβείο, μετάλλιο Φιλντς το 2006, όπως έκανε προηγουμένως και με δύο άλλα βραβεία λέγοντας: 

«Τα χρήματα ή η δόξα δεν με ενδιαφέρουν. Δεν θέλω να με επιδεικνύουν όπως ένα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Δεν είμαι ένας ήρωας των μαθηματικών. Δεν είμαι καν επιτυχημένος· γι' αυτό δεν θέλω να βρεθώ στη θέση, του να πρέπει να με κοιτάνε όλοι»


Στον απόηχο των λόγων τέτοιων ανθρώπων στέκονται όλοι οι τύποι της σειράς, και κατόπιν αυτών, τα τυπάκια της επόμενης σειράς της δικιάς μας. Όλοι επαίτες του μερίσματος της αποδοχής ενός κοινού που παραδόξως μοιάζει ώριμο και απαξιεί ευσχήμως δια της αφωνίας του.

Οι απανταχού μετριότατοι έως κακοί όμως, πολλαπλασιάζονται με την πρόοδο τη γεωμετρική, λόγω της διαδικτυακής ευκολίας του βήματος. Εξακολουθούν λοιπόν και θα εξακολουθούν να προσπαθούν (στην ειλικρινή προσπάθεια του καθενός δεν υπάρχει τίποτα το κακό, αντιθέτως, οφείλεται επικρότηση), έως ότου αρχίσουν να αλλοτεύουν τις συμπροφορές τους κι εδώ είναι το κομβικό σημείο. Αρχίζουν να επιβάλλουν στον εαυτό τους απαγορεύσεις προσφιλών αυθόρμητων αντιδράσεων και υιοθετούν λόγια που θαρρούν πως μιλούν τη γλώσσα της ανώτερης διαλεκτικής, τής σπουδαίας των άριστων…Στάσεις απόμακρες που αρμόζουν σε περίοπτους. 

Ζουν ευελπιστώντας και θα εξακολουθήσουν να ζουν (και αυτό είναι το λυπηρό), τρίβοντας την όψη τους στην άγρια υφή του τοίχου της άρνησης και τούτη η ελπίδα, η θρεμμένη στα χωράφια της ματαιόδοξης πεδιάδας τους, θα γίνει ο κύριος λόγος ενός απωθημένου που ποτέ ουσιαστικά δεν άξιζαν και αργότερα, η αιτία μιας συμπεριφοράς, που δεν θα είχαν, αν είχαν πλάι σε κάθε τους επιδίωξη, να παραμείνουν τουλάχιστον ο εαυτός τους, λέγοντας εκείνα που θα ήθελαν, σε εκείνους που θα τους άκουγαν ως φίλοι, αφήνοντας τις αποστάσεις κατά μέρος, όπως και τα επιτηδευμένα προφίλ.

Και όλο ετούτο είναι πραγματικά κρίμα, γιατί καταπίνει ανθρώπους που θα μπορούσαν να ζήσουν ευτυχισμένοι, μέσα στην ειλικρίνεια της ύπαρξής τους, παρέα με άλλους ανθρώπους που θα τους προτιμούσαν απλούς, ντυμένους τη καθημερινή φορεσιά τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου