Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Νοικοκύρηδες και νοικοκυραίοι


Προφανώς οι δύο ορισμοί αφορούν διαφορετικά πρόσωπα, καθώς εκφράζουν δύο διαφορετικές ιδεολογικές αντιλήψεις.

Χρειάστηκε ο δεύτερος προσδιορισμός, αυτός του ’νοικοκυραίου’ ώστε να κάνει τον απαραίτητο διαχωρισμό δύο φαινομενικά ίδιων αντιληπτικά ανθρώπων. Χρειάστηκε η καταληκτική (γραμματική) διαφοροποίηση ώστε να προσδιορισθούν και αποδοθούν ακριβέστερα κάποια χαρακτηριστικά του ανθρώπου της διπλανής πόρτας που όλοι μας γνωρίζουμε καλά, αλλά αποσιωπούμε. 

Η ύπαρξη του νοικοκυραίου -που, σημειωτέον, ανέκαθεν υπήρχε στην Ελληνική κοινωνία- και η πολιτική χρέωσή της στη δεξιά παράταξη, δεν είναι απολύτως ορθή, καθώς κάποιος μπορεί να κατέχει τον τίτλο, όντας ανένταχτος ή αριστερός, η σημερινή όμως εικόνα του ατόμου, οι πρακτικές που εφαρμόζει, το προσωπείο αν προτιμάτε του καθωσπρεπισμού με τα όσα υπηρετεί σε συνδυασμό μάλιστα με τον φανατισμό που το πράττει, αποπνέουν έναν σκληρό συντηρητισμό, ο οποίος αποδεικνύεται άτεγκτος, αυστηρός, αδιάλλακτος, τιμωριτικός, σε αρμονία απόλυτη με τα αυταρχικά επιχειρήματα τα οποία επικαλείται ώστε να νομιμοποιήσει τις πράξεις του, αυτά, φέρνουν στο μυαλό άνθρωπο που χρησιμοποιεί συνειδητά απολυταρχικές συνταγές. 
  • Εκείνο που δεν μαθαίνετε θα σας το μάθει ο αστυνόμος ή αν δεν καταλαβαίνετε με το καλό, θα το καταλάβαιτε με το άγριο...

Είναι γνωστό σε όλους πως ζούμε σε ένα κόσμο γεμάτο υποκρισία. Οι περισσότεροι από εμάς κρύβονται -κάποιοι συνειδητά και κάποιοι ασυνείδητα- ακόμα και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών, σχεδόν αγνοούν τον ηθικό αντίκτυπο των πράξεων ή των πρακτικών τους, κάτι το οποίο μπορεί να τους προφυλάσσει μεν, από τις τύψεις της αυτοκριτικής τους, όμως επ' ουδενί τους αθωώνει κι αν λάβουμε υπ' όψη μας πως κανείς δεν κρίνεται ούτε δικάζεται από τις προθέσεις του, τότε όλοι καταλαβαίνουμε το μέγεθος της ενοχής που τους βαραίνει. Θα μπορούσα κάλλιστα να μιλήσω για μια απωθημένη συμπεριφορά που δικαιολογεί χαμογελώντας τον εαυτό και καταδικάζει με τα χείλια σφιγμένα την όποια παρεκτροπή. 

Και εδώ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για έλλειψη γνώσης ή κρίσης (διότι κρίνουν) αλλά για ηθελημένη, μεροληπτική κατάπτυστη συμπεριφορά.

Ας δούμε λοιπόν μερικά χαρακτηριστικά του νοικοκύρη και κατόπιν  τα συγκρίνουμε με τα άλλα του νοικοκυραίου, ώστε να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

Ο νοικοκύρης λοιπόν είναι αυτός που δουλεύει τίμια και φέρνει το μισθό του στο σπίτι, είναι εκείνος που αγαπάει τη γυναίκα του με πράξεις νουθετεί τα παιδιά του με παράδειγμα τον άριστο εαυτό του. Είναι εκείνος που διαλλάσσεται, που δεν έχει κανέναν λόγο να δείρει κανέναν -είτε στο σπίτι του είτε στον δρόμο- διότι απλά έχει λόγο(!) (επιχείρημα δηλαδή).  

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Ιστορίες της εποχής μας.

Χαμόγελα, συστάσεις, λαμπρές φωτογραφίες. Χρήματα κάτω από το τραπέζι για μια καλή θέση σε μέρος που φωτίζεται, πλάι από κείνον που έχει πέραση στο κοινό. Μια μιλημένη συνέντευξη. Η δόξα μοιάζει με υγρό σε δοχείο που συγκοινωνεί. Περνάει από το ένα σώμα στο άλλο με μια αγκαλιά, με μια φωτογραφία σαν να είναι αρρώστια κολλητική.

Είναι κι αυτό μια άλλη ιστορία, άνθρωποι, να παρατούν τον τρόπο της ζωής που τους βολεύει, ώστε να δείξουν καλύτεροι στα μάτια εκείνων από τους οποίους αποσκοπούν ηθικά ή υλικά κέρδη.

-Ποιος να 'ναι αυτός;
-Δεν ξέρω, αλλά για να είναι πλάι σ’ εκείνον, κάποιος θα είναι!

Η εποχή, η κρίση αξιών, τα είδωλα, μα προπαντός η ανάγκη λόγω μιας ανασφάλειας που καλλιεργείται στην πλευρά του εαυτού που νοσεί και που για να χαρεί, χρειάζεται όλα όσα στερήθηκε τα χρόνια που άκαρπα πέρασαν κι αυτό δείχνει να είναι το δικαίωμα του  επικρατείν.

Στο βωμό του στόχου της ανάδειξης, γίνονται τα αθέμιτα, θεμιτά. 

Λογικό, διότι αν δεν πονέσεις τον εαυτό, πώς θα δώσει αποτέλεσμα; Και το στραβό γίνεται ίσιο. Μπερδεύεται για παράδειγμα η προσπάθεια του αθλητή με εκείνη του ποιητή (ας πούμε) που σκάβει μανιωδώς να βρει έμπνευση, να αποδείξει το αναπόδεικτο.