Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Το βιβλίο του εαυτού μας

Οι εμπειρίες, τα γεγονότα της ζωής που μας σημάδεψαν γίνονται στο μέλλον εικόνες, σχέδια, κάδρα που σκυμμένοι επάνω τους τα επόμενα χρόνια θα ερμηνεύσουμε όλα όσα δεν καταφέραμε στον τότε παρόντα χρόνο. 

Αναλύουμε έκτοτε τη ζωή, κερδίζοντας γνώση από τις παραστάσεις μας σε αυτή, που ως τώρα πέρασε -δυστυχώντας ή ευτυχώντας μας-, απαρατήρητη, στο βάθος εκείνο το οποίο μεγαλύτεροι όντες μπορούμε να διακρίνουμε. 
  • Κι αυτή η όψιμη δυνατότητα ερμηνείας και αποσαφήνισης, η προερχόμενη από τις εμπειρίες μας, καθίσταται τόσο πολύτιμη όσο και τα δηλωμένα ‘παρών’ μας σε γεγονότα που παλαιότερα φάνταζαν ασήμαντα. Γίνονται λοιπόν με τον τρόπο τους οι απλές παραστάσεις μας σε σχέσεις και συναναστροφές οι σανίδες, οι προϋποθέσεις, τα υλικά που συνδεδεμένα αναπαριστούν το προς ερμήνευση σύνολο εκείνο, που αναλυόμενο θα μας δώσει τη λύση, την απάντηση, τη διαλεύκανση στο κάθε γιατί, που κάποτε ίσως μας βασάνισε. 

Κι όλο αυτό δεν αφορά ακέραια τους εαυτούς μας, αλλά αυτούς κυρίως σε σχέση με κάθε άλλο άτομο που έτυχε να συνδράμει μέσω της όποιας συναναστροφής, θετικά ή αρνητικά, διαμορφώνοντας, στιγμιαία ή μόνιμα, είτε το χαρακτήρα μας ως αποτέλεσμα αυτής της αλληλεπίδρασης, είτε πολύ απλούστερα τη συμπεριφορά μας το δεδομένο διάστημα. 

Υπ’ αυτήν την έννοια οι συμπεριφορές μας όσο καλές ή κακές και αν ήταν, οι οφειλές μας στους συνανθρώπους μας όσο δίκαιες ή άδικες κι αν ήταν, όλες παραμένουν σε θέση περίοπτη, άξια, ομοίως πολύτιμη καθόσον η κάθε μια τους σηματοδοτεί μία ξέχωρη διάσταση του άγνωστου εαυτού μας που με τη βοήθεια τη όψιμης γνώσης μας, καθίσταται τόσο πολύτιμη όσο το οποιοδήποτε κεφάλαιο ενός συναρπαστικού βιβλίου. Του βιβλίου του εαυτού μας.

Τότε θα καταλάβουμε ότι προτιμούσαμε τον εαυτό μας με τις ιδέες του τις πρωταρχικές που αφορούσαν τόσο τον κόσμο, όσο και όλους εκείνους που αγαπήσαμε ή μισήσαμε. Τότε θα δούμε πως η πρώτη αυθόρμητη εντύπωσή μας ήταν και η περισσότερο σωστή και πως όλες οι υπόλοιπες έγιναν για να ωραιοποιήσουν εκείνο που το πάθος μας ήθελε λαμπερό.

Κι όπως λέει ο Προυστ, τα πάθη μας, καθοδηγούν τις πίστεις μας κι είναι σωστό, αφού όλοι κάπου κλείσαμε τα μάτια να μην αντικρίσουμε εκείνο το επιχείρημα που θα μας έκανε να δούμε το λούστρο τσακισμένο, ή τον λόγο να αποφύγουμε εκείνο που ανεξήγητα μας μάγευε...

Η πραγματικότητα φαντάζει αναλυμένη μακριά από μύθους προτιμότερη, πιο επίπεδη ίσως, μακριά από πάθη, κορυφές και βυθίσεις, όμως στο τέλος όλα οφείλουν να γίνουν μηδέν, και όπως έχουμε και στο παρελθόν πει, τίποτα δεν παρέχεται δωρεάν...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου