Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Μαχόμενοι τη ψυχή μας.


Η (προσωπική δεδομένη) παρούσα κατάσταση που βιώνουμε πολλές φορές δεν μας εξυπηρετεί. Μπορεί να μας θλίβει, να μας εξωθεί σε σκέψεις ή πράξεις που ασφαλώς και δεν θέλουμε και όμως που (ψυχα)αναγκαστικά ακολουθούμε. 

Περιερχόμενοι σε μια κατάσταση την οποία αδυνατούμε να αντιμετωπίσουμε αναρωτιόμαστε τον λόγο που συμβαίνει να αναμασάμε όλα εκείνα που η λογική μάς λέει πως δεν πρέπει και που γνωρίζουμε πως δεν θέλουμε. 

Είναι πράγματι όμως έτσι; Πράγματι δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε όλα εκείνα που μας θλίβουν; 

Η απάντηση που βιάζεται να ειπωθεί είναι πως: Πράγματι. Πράγματι δεν θέλουμε, όμως η αλήθεια δεν είναι αυτή. Η αλήθεια είναι πως με αυτές τις σκέψεις ζούμε, με αυτές μαχόμαστε και προσπαθούμε να ανταπεξέλθουμε, να βγάλουμε άκρη γυρεύοντας μια νίκη απέναντι σε έναν εχθρό που είναι σαφώς ανώτερος, σαφώς εξυπνότερος, με απείρως μεγαλύτερη δύναμη από τη δική μας. 

Πολεμάμε (στην πράξη), χωρίς καμία ελπίδα νίκης τον υπόλοιπο εαυτό μας που είναι πεισμένος για όλα όσα εμείς δεν είμαστε και προσπαθούμε με τη λογική να ερμηνεύσουμε τη ψυχή, καταρώμενοι τις υπόγειες δόλιες σκέψεις που επιμένουν να προκαλούν και αντιστέκονται. 

Το λάθος όμως δεν είναι εκεί… Βρίσκεται στο ότι: Ναι μεν επιθυμούμε την ηρεμία αλλά χωρίς να αφήσουμε από το χέρι τη λίμα των αγκαθωτών σκέψεων που διαστροφικά καταντούν αναγκαίες, καταστρέφοντάς μας. 

Θέλουμε την αποστασία από το κόμμα των ζώντων στις δίνες των συνειρμών, γυρεύοντας νέους ορίζοντες αλλά όχι με νέες ιδέες. Σχεδόν λυπόμαστε τον χαμό των παλιών που παραμένουν ατακτοποίητες, λες και έπρεπε οπωσδήποτε με κάποιο τρόπο να τακτοποιηθούν. 

Θέλουμε -όπως λέει ο Προυστ- να μάθουμε να κολυμπάμε αλλά πατώντας με το ένα πόδι τη στεριά. Σαν τον αλκοολικό που θέλει να ενταχθεί και πάλι στον κανονικό τρόπο ζωής μη εγκαταλείποντας όμως το ποτό του. 

Η αλλαγή διάθεσης, προϋποθέτει αλλαγή σκέψεων, αλλαγή τρόπου συμπεριφοράς, καταστροφή των δεσμών του παρελθόντος με το παρόν. Η απεμπλοκή απαιτεί τη θυσία του λατρεμένου –ως αποδεικνύεται- κακού. 

Κανείς δεν ένοιωσε ασφαλής πατώντας σε δύο βάρκες. 

Το πρώτο βήμα είναι η απόσχιση με κάθε τι που θυμίζει την αγχώδη κατάσταση που μας τυραννάει. 

«Πόσο εύκολα είναι όλα στα λόγια…» 

Θα συμφωνήσω απόλυτα πως ονομάζοντας τα προφανή, λύση δεν βρίσκεται καθόσον όλοι γνωρίζουν τα ορθά, όμως, κοιτώντας κατάματα κάποιος τον εχθρό ανακαλύπτει ευκολότερα τα κατάλληλα όπλα. 

Αν δεν μπορούμε μόνοι μας υπάρχουν οι ειδικοί ή τα φάρμακα που ναρκώνουν τον νου, και του στερούν το βάθος της σκέψης –την οξυδέρκεια- με όσα αυτό συνεπάγεται. (αντικαταθλιπτικά λέγονται) 

Ακραία λύση που τείνει να γίνει μέση, όλες οι υπόλοιπες οι καλύτερες όμως που περνούν από τα χέρια μας… από το μυαλό μας ειδικότερα μα χρειάζονται προσπάθεια και πολύ περισσότερο κόπο. Ο δρόμος της Αρετής ήταν ανέκαθεν δύσβατος. 

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως κάθε χρόνια (εμμονική ή μη κατάσταση) που αναγκαζόμαστε να αποχωριστούμε είτε αυτή ήταν καλή, είτε κακή –γιατί και τις κακές δυσκολευόμαστε να αφήσουμε- δικαιούται μια λογική χρονική περίοδο χάριτος. Θλίψης ας πούμε. Μετά από εκεί τέλος. 

Τσεκούρι. 

Όπως εκείνος που χωρίζει με κάποιον άνθρωπο και θέλει βαθιά του νέα αρχή, εξαφανίζει τα πάντα από την προηγούμενη σχέση του θέλοντας να απαγκιστρωθεί το γρηγορότερο από την εξάρτιση, έτσι και οι υπόλοιποι όλοι που ταλανίζονται από μια άλλου είδους κατάσταση δυσφορίας, οφείλουν με τη σειρά τους να ξεκόψουν άμεσα τους δεσμούς, που δεν είναι άλλοι από τις σκέψεις αλλά και τα αντικείμενα που επωάζουν αυτές… 

Η ερώτηση που ακολουθεί είναι απολύτως λογική.
«Θέλω να το κάνω;»

Αν δεν είμαι σίγουρος καλύτερα να μην ξεκινήσω... Θα βολευτώ για λίγο ή αρκετά ακόμα στη ψυχοφθόρα κατάσταση που με κάνει κάποιες φορές να απολαμβάνω τη συμπάθεια των άλλων... Ποιος είπε πως ο πόνος δεν έχει κι αυτός τη γλύκα του; Το μόνο κακό είναι ότι γίνεται συνήθεια η κακομοιριά την οποία δεν την αντιλαμβάνεται το υποκείμενο αλλά όλοι οι γύρω του.

«Κι αν μετά από χρόνια θέλω να θυμηθώ κάτι απ’ όσα πέρασα να μην έχω;» 

Το μυαλό πάντα κρατάει τις αποδείξεις που χρειάζεται σε κάθε του βούληση, άλλωστε μετά από χρόνια δεν θα υπάρχει ο σημερινός μας εαυτός με τον τρόπο που υπάρχει σήμερα, άρα θα έχει άλλες ανάγκες, άγνωστες σήμερα σε εμάς… 

Ομοίως και το αντικείμενο του (π.χ.) έρωτά μας μετά από χρόνια θα μας είναι σε μια ενδεχόμενη συνάντησή του μαζί μας εντελώς διαφορετικό αφ΄ εαυτού του, σχεδόν ή παντελώς αδιάφορο (υπό κανονικές συνθήκες) οπότε δεν υπάρχει κανείς λόγος συντήρησης αναμνήσεων στο παρόν, που προκαλούν μονάχα θλίψη ή ακόμα χειρότερα νοσταλγία. 

Θέλω να σκέφτομαι εκείνο που με θλίβει; Τι περιμένω αναμασώντας αναμνήσεις, συμπεριφορές, λόγια που έχουν ειπωθεί και τα έχω κρίνει επιθετικά ή άδικα; Δικαιοσύνη; 

Αυτή δεν υπάρχει, διότι επί της ουσίας το όποιο δίκαιο είναι υποκειμενική υπόθεση. Θα ήταν καλύτερα να το ονομάζαμε εκδίκηση. 

Δίκαιο που αποδίδεται μέσω εκδίκησης, δεν είναι δίκαιο με την ορθή έννοια του όρου. Είναι τιμωρία. Πρακτική απόδοσης ευθυνών. Ευθυνών που εμείς καταλογίσαμε κρίνοντας σύμφωνα με τις δικές μας ιδέες που αφορούσαν ακέραιες την επιθυμητή προς εμάς, συμπεριφορά του συνανθρώπου. Του ανθρώπου της όποιας ιδιότητάς του στο πρόσωπό μας. 

Η αλήθεια είναι όμως ότι εκείνος που νοιώθει την ανάγκη της εκδίκησης, της τιμώρησης, μάλλον φθείρεται από την ίδια του την ανάγκη, παρά ευχαριστιέται. Μάλλον αναλώνεται σε πάλη εφεύρεσης τρόπου (απονομής δικαιοσύνης) συνθέτοντας στον νου πράξεις ή στιχομυθίες,  στεναχωρούμενος, παρά πράττει ουσιαστικά. 

Αποζητούμε να ανατρέψουμε γεγονότα; Είναι σαν να τσακωνόμαστε με τον άνεμο. Θα μου πείτε: «Σωστά, αλλά η ψυχή δεν αντιλαμβάνεται λογικές». Θέλει εκείνα που θέλει αδιαφορώντας για οτιδήποτε… 

Η ψυχή δεν κάνει τίποτα άλλο από να εκτελεί τις ενορμήσεις μας (βαθιές ανερεύνητες επιθυμίες). Εκεί πρέπει να εστιάσουμε. Εκεί, στο σημείο αυτό πρέπει να στήσουμε την πρώτη γραμμή του μετώπου. 

Στις βαθύτερες επιθυμίες μας, καθώς αυτές καταδεικνύουν τον ειλικρινέστερο εαυτό μας. Τον φοβισμένο, τον αδικημένο, τον ξεχασμένο, εκείνον που διψάει για όλα εκείνα που δεν κατάφερε να αποσπάσει από τον περίγυρο ο κανονικός μας. Εκείνος ο εαυτός με τον οποίο συστηνόμαστε σε φίλους, συγγενείς, εραστές και συνεργάτες. 

Όλοι κινούμαστε από μια ελπίδα και έναν φόβο. Τόσο οι επιθυμίες μας όσο και οι κινήσεις μας είναι στο πλείστον αποτελέσματα αυτών. 

Οι ανάγκες μας σε καμία περίπτωση δεν συνιστούν γεγονός, άρα ο φόβος ή ο διακαής πόθος για κάτι εξ’ αιτίας μιας ισχυρής θέλησης ή ενός φόβου, είναι μάλλον μια πλάνη που όμως δυναστεύει περισσότερο κι απ’ αυτό το ίδιο το γεγονός. Ο φόβος άλλωστε ανήκει χρονικά στο μέλλον ομοίως και η ελπίδα. 

Η αλήθεια σε κάθε περίπτωση είναι, πως η συνδιαλλαγή με τον νου ποτέ δεν ήταν εύκολη κι αυτό γιατί ο εχθρός γνώριζε εκ των προτέρων όλα μας τα όπλα. Καιρός να τον εκπλήξουμε στερώντας του το μοναδικό δικό του: Τις σκέψεις μας που αφορούν γεγονότα που μας θλίβουν. Γεγονότα που αφού έγιναν, δεν αλλάζουν καθώς η φύση έτσι προστάζει. 

Οι ανεμόμυλοι πάντα θα υπάρχουν προσμένοντας καταδικασμένους στον φαύλο τους κύκλο, ομοίως και η ζωή μακριά τους. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου