Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Ο μαγικός θησαυρός

Το χαμένο νόημα κι η ανακάλυψή του ο μέγας σκοπός. Ο λόγος, για εκείνο το διαφορετικό και ωστόσο ειλικρινές που βαθιά ξεκουράζει τον κάθε έναν από εμάς. Αυτό, που μέσα από την καθημερινή τριβή με τις υποχρεώσεις έχουμε από καιρό χαμένο.

Δηλαδή δεν ξέρω αν από την παιδική ηλικία και μετά το έχουμε βρει ποτέ… 

Τα παιδιά είναι ασφαλώς πολύ πιο ξεκάθαρα από τους μεγάλους για το τι θέλουν, για το τι πραγματικά επιθυμούν και το τι επί της ουσίας τα ευχαριστεί. Αυτός είναι είναι ο πρώτος λόγος που είναι ευτυχέστερα των μεγάλων.Τα παιδιά έχουν σαφώς λιγότερες επιλογές, σαφώς λιγότερες ανάγκες, ανησυχίες και επίσης σαφώς κατ’ απόλυτο αριθμό μετρούμενες, λιγότερες προσδοκίες. 

Αυτό άραγε είναι το εμπόδιο στο να ανακαλύψουμε αυτό που θα μας έκανε να απολαύσουμε μία ευδαίμονα κατάσταση; Οι υπερβολικές προσδοκίες σε συνδυασμό με τις λιγότερες ανησυχίες; 

Ασφαλώς και όχι μόνο, διότι εάν ίσχυε κάτι τέτοιο θα καταδικάζαμε τη γνώση. Θα τη θεωρούσαμε επικίνδυνη μαζί με κάθε επίδοξο στόχο (που με την απουσία αυτής δεν θα υπήρχε, άρα στεκόμαστε μονάχα σε αυτή εννοώντας και όλα τα υπόλοιπα που προέρχονται απ' αυτήν). Θα γινόταν -η γνώση- όπλο που στα χέρια ανίδεων θα απέβαινε μοιραίο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους περισσότερους που νομίζουν ότι ξέρουν σχεδόν τα πάντα και κρίνουν με γνώμονα εκείνα που κυρίως υποθέτουν και ελλιπώς γνωρίζουν. 

Η γνώση, είναι δεδομένο πως φέρνει πόνο. Μαθαίνοντας κανείς, προβληματίζεται, παύει να μένει αμέτοχος, αναζητά λύσεις, παύει να περιφέρεται αδαής (στο βαθμό που περιφερόταν) κι αφού πλέον έχει αναλάβει δράση γνωρίζοντας, δεν εφησυχάζει με αποτέλεσμα να αδυνατεί προ λύσης να βρει ηρεμία. 

Λύση όμως οριστική ουδέποτε βρίσκεται, διότι τη μία (λύση) ακολουθεί το επόμενο πρόβλημα. 

Μη φανταστείτε πως μιλώ για τίποτα σπουδαίες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Όχι. Αναφέρομαι σε προβλήματα απλά που αντιμετωπίζουμε όλοι καθημερινά. Προβλήματα που κάποτε είναι σοβαρότερα και άλλοτε απλά, αλλά που αρκούν να μας χαλάσουν τη διάθεση και αυτό διότι αδυνατούμε να τα θέσουμε στην θέση όπου και τους αρμόζει. 

Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι η αξιολόγηση

Το αμέσως προηγούμενο είναι η ανακάλυψη όλων εκείνων που θα μας έδιναν χαρά και το δύσκολο -το δυσκολότερο θα πω-, το πώς να εστιάσουμε σε αυτά παρακάμπτοντας όλες τις δράσεις που εσφαλμένα θεωρούμε απαραίτητες και προηγούνται αυτών. 

Ας θεωρήσουμε αληθές το προφανές: Η χαρά όπως και η ευτυχία είναι προσωπικό συναίσθημα και δεν σχετίζεται με τους γύρω. Βιώνεται κατά μόνας. Μπορεί όλοι εκείνοι που σχετιζόμαστε να συμβάλουν, να ωθούν θετικά ή να έλκουν αρνητικά προς την κακή ψυχική μας διάθεση, αλλά το ευγενές (ή το δυσμενές) συναίσθημα το βιώνουμε αποκλειστικά μόνοι. Είναι με άλλα λόγια απόλυτα δική μας επιλογή κατόπιν όλων εκείνων που έχουμε αποφασίσει να δεχθούμε ως σημαντικά ή ασήμαντα. Σημαντικό αυτό: Ο καθορισμός του τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο. Τι προσβάλει ουσιαστικά τη ζωή μου και οφείλω να νοιαστώ-στεναχωρηθώ και τι την αφήνει αδιάφορη, οπότε μπορώ να το ξεπεράσω. 

Ακολούθως έρχεται μια επόμενη ερώτηση: Τι έχω πραγματικά ανάγκη;

Το παράδειγμα εδώ είναι απαραίτητο: Κάποιος από εμάς (θεωρεί πως) χρειάζεται ώστε να ευτυχήσει ένα αυτοκίνητο, μόλις το αγοράζει χρειάζεται έναν σύντροφο, μόλις βρει ένα σύντροφο, λίγα επιπλέον χρήματα και ακολούθως -ίσως- κοινωνική καταξίωση και πάει λέγοντας… Το αποτέλεσμα είναι ο διαρκής αγώνας. Η παρατεινόμενη αγωνιώδης κατάσταση. Η ζωή σε ένα μέλλον όπου συνήθως προδίδει όχι γιατί φταίει εκείνο αλλά εμείς που το ορίσαμε-φανταστήκαμε κατά το δοκούν και όταν καταφτάνει εμείς ήδη έχουμε αλλάξει ως άνθρωποι και τις περισσότερες φορές ξεχνάμε ότι αυτά είχαμε ονειρευτεί... Αυτά που σήμερα μας είναι αδιάφορα και ελπίζουμε εκ νέου σε άλλα υποθέτοντας πως πλέον έχουμε μάθει...

Η αλήθεια πως τίποτα δεν μάθαμε όσο εξακολουθούμε να ελπίζουμε... (στο ελπίζουμε δώσετε πολλές ερμηνείες)

Το λάθος βρίσκεται στο ότι δεν μπορούμε να βρούμε χαρά σε εκείνα που έχουμε (ενώ άλλοι την ίδια στιγμή θα παρακαλούσαν να τα έχουν ώστε να νοιώσουν -θαρρούν ίσα με μας- ευτυχείς). 

Το ζήτημα είναι, το γιατί!

Για πολλούς θα πρέπει να επισημάνουμε πως η διαρκής αναζήτηση  τους γεμίζει ενέργεια. Στην περίπτωση αυτή καλώς πράττουν καθόσον δεν υπάρχει μέτρο και όριο ή τρόπος ορθός ή λανθασμένος στην ευχαρίστηση κανενός. Για τους υπόλοιπους όμως που όλο αυτό δρα ανασταλτικά, χρειάζεται τρόπος αποφυγής που δεν είναι άλλος από την αναζήτηση του γιατί. 

Χρειάζεται η ανακάλυψη του δώρου. 

Ως δώρο θα λογίσουμε –μιας και περί τέτοιου πρόκειται- η αναγνώριση και υπογράμμιση των πραγματικών αναγκών μας, εκείνων που θα μας έκαναν υπαρχόντων των βασικών προϋποθέσεων να νοιώσουμε πλήρεις. Όλοι οφείλουμε να είμαστε ευχαριστημένοι έχοντας τα βασικά και ως τέτοια θεωρούνται η τροφή η ένδυση και η στέγη. Τα υπόλοιπα είναι θέματα που πρέπει να συζητήσουμε με τον εαυτό μας.

Η αλήθεια βρίσκεται πάντα μακριά από τα σύνολα των ανθρώπων. 

Οι κοινωνικοί περίγυροι συνήθως δρουν ανασταλτικά στον ψυχισμό μας και αυτό συμβαίνει διότι κυρίως προβάλλουν τα ‘πρέπει’, με άλλα λόγια τις απαγορεύσεις που χρειάζονται ώστε να σταθούν όρθιες οι κοινωνίες. 'Οφειλές', που συνήθως μας βρίσκουν αντίθετους ασχέτως με όσα υποστηρίζουμε δημοσία. 

Δυστυχώς οφείλουμε υποκρισία αν θέλουμε να σταθούμε ορθοί σε κάποιο κύκλο όπου απαρτίζεται επίσης από μικρούς ή μεγάλους υποκριτές. Ή μήπως –νομίζει κάποιος πως- η κοινωνία δεν είναι υποκριτική ιδίως στην κορυφή της; 

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τα ουσιώδη: 
  • Για να χαρούμε-ευτυχίσουμε χρειαζόμαστε πολύ λιγότερα από εκείνα που νομίζουμε. 
  • Χαιρόμαστε πραγματικά στο πλάι λίγων ανθρώπων. 
  • Τα υλικά αγαθά είναι το χαλί που κρύβει (για λίγο καιρό μόνο) τα σκουπίδια που φυτρώνουν στο πάτωμά μας. 
  •  Η ευδαίμονη κατάσταση έρχεται μόνο όταν αναγνωρίσουμε τα ελάχιστα που χρειαζόμαστε ώστε να απολαύσουμε την κάθε μέρα που περνάμε χωρίς να πονάμε. 
  • Τα επαγγέλματα είναι τα μέσα που μας τροφοδοτούν με τα απολύτως αναγκαία. Δεν είναι σκοπός η ανέλιξη στην κορυφή, είναι λανθασμένη ανάγκη που κρύβει εγωισμούς και ανικανοποίητους πόθους. Ελλείψεις πολλών επιπέδων. Αντιθέτως, το να είναι κανείς κορυφαίος στο είδος του δεν είναι κακό, αρκεί η επίδοσή του να μην σημαδεύτηκε από στερήσεις και κόπους, από προσπάθειες που τον έκαναν να ξεχάσει-χάσει το υπόλοιπο της ζωής του. 
Είναι λεπτές οι διαφορές που ορίζουν όλα αυτά, αλλά νομίζω πως έχω γίνει κατανοητός. 

Ακολούθως σαφές θεωρείται πως κάποιος, ελάχιστα μπορεί να ευτυχίσει προσπαθώντας να ικανοποιήσει τις επιθυμίες των άλλων ώστε να γίνει αρεστός. Όσο περισσότεροι είναι εκείνοι στους οποίους προσπαθεί να γίνει αποδεκτός, τόσο περισσότερος ο κόπος και τόσο λιγότερες οι απολαβές από το επιτυχές αποτέλεσμα. 

Ο κόσμος όλος, αλλά και εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε ανάγκη από κανέναν τέλειο δίπλα μας. Το έχουμε πει και παλαιότερα: θα μοιάζαμε τόσο λίγοι πλάι σε κάποιον άριστο! Ομοίως λοιπόν και οι φίλοι μας δεν μας θέλουν τέλειους. Κανείς δεν χρειάζεται κανέναν άνθρωπο χωρίς ψεγάδι, όλοι ανθρώπινους χαρακτήρες έχουμε ανάγκη, με πάθη, με λάθη και με συγνώμες. 

Ας είμαστε λοιπόν ο εαυτός μας ξεκάθαρα, δίχως κοινωνικά προφίλ, δίχως επαγγελματικά προσωπεία. Μακριά από τον κόπο της υποκριτικής συμπεριφοράς πως τάχα εμείς δεν βωμολοχούμε ή πως ακόμα χειρότερα δεν κάνουμε βρόμικες –παντός επιπέδου- σκέψεις ή δεν ακολουθούμε κατακριτέες πρακτικές. Πως π.χ. συγγράφουμε και άρα είμαστε κομμάτια των αρίστων, άνθρωποι μιας άλλης νοοτροπίας. 

Μπούρδες! 

Η τουαλέτα του πρωθυπουργού μυρίζει το ίδιο με του μπακάλη. Το ίδιο και της λαμπρής βασίλισσας. 

Κερδισμένος δεν είναι ούτε ο πλούσιος, ούτε ο φτωχός. Δεν είναι ούτε ο καταξιωμένος, ούτε ο ασήμαντος. Είναι εκείνος που κατάφερε χωρίς να βλάψει κανέναν να περάσει όμορφα και χάρηκε τη ζωή του έχοντας ανθρώπους στο πλάι του που τον καταδέχονταν και τον αγαπούσαν. Που τον καλούσαν χαμογελαστοί στα γλέντια τους, στις συνάξεις τους, στις χαρές και στις λύπες τους. Που λάτρευαν την παρέα του ξαπλωμένοι ανάσκελα χωρίς παπούτσια ή πίνοντας κρασί, γελώντας περπατώντας αγκαλιά στους δρόμους… Τούτα είναι τα όμορφα. 

Το περιτύλιγμα είναι για την εντύπωση. 

Είναι αλήθεια ότι σχεδόν πάντα χρειάζεται να γίνει ένας ολόκληρος κύκλος ώστε να αντιληφθούμε την ουσία μερικών πραγμάτων. Χρειάζεται μία διαδρομή που είναι για τον καθέναν μας διαφορετική και σε χρόνο και σε τρόπο (αφού τα ερεθίσματα του καθενός είναι αλλιώτικα) όταν όμως ο κύκλος κλείσει και το μάταιο κάνει την εμφάνισή του, τότε το άτομο αναγεννάται. Βρίσκει το φως του και μπορεί να κάνει τα πρώτα του βήματα σε έναν κόσμο που μπορεί να αντικρίζει καθισμένος ψηλά στον βράχο επάνω. Άρχοντας. Φτωχός ή πλούσιος άσχετο, γνώστης μονάχα, με τα χέρια στις τσέπες γεμάτος από τον δικό του μαγικό θησαυρό που θα ήταν -όπως καταλαβαίνετε- άχρηστος στον οποιοδήποτε...