Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Η επανάσταση.

Τα πράγματα είναι απλά και σύνθετα. Απλά γιατί ο καθένας δικαιούται να αποτινάξει τον ζυγό που θεωρεί πως τον δυναστεύει και σύνθετα γιατί πρώτα πρέπει να έχει ξεφορτωθεί όλα εκείνα που ο ίδιος έχει φορτώσει στον εαυτό του. 


Το εύκολο είναι όπως καταλαβαίνετε να κουνήσει το δάκτυλο στην εξουσία καθώς σε αντίθεση με εκείνα που διατεινόταν ο Χομπς ο άνθρωπος τελικά έχει δικαίωμα στην επανάσταση σε κάθε επίπεδο. Έχει δικαίωμα αν όχι υποχρέωση (από την ώρα που μπορεί να σκέφτεται χωρίς να εφησυχάζει ή ματαιόδοξα να αποδέχεται την όποια υπάρχουσα θέση ως εκείνη τη μία που κρατάει σε συνοχή την κοινωνία) 

Το δύσκολο είναι να χρεώσει –όπως οφείλει- πρώτα στον εαυτό του να αποδεχτεί τη λάθος πορεία στη ζωή του χωρίς ντροπές διότι δεν υπάρχει καμία, κανενός, χωρίς λάθη, παραλείψεις ή συμβιβασμούς. 

Οι ιδέες, οι πεποιθήσεις, οι σιγουριές ότι έτσι είναι τα πράγματα κι όχι -ίσως(!)- αλλιώς, είναι κυρίως τα βαρίδια, οι άγκυρες, οι σημαδούρες, οι σημαίες που δηλώνουν πως εδώ βρίσκεται ένα άτομο που θαρρεί πως γνωρίζει, πως ξέρει και κυρίως πως αγνοεί την έννοια της ευέλικτης, όχι συμπεριφοράς όχι προς όφελος της συζήτησης, αλλά της διάθεσης για περαιτέρω γνώση και αποδοχή. 

Η πεποίθηση ότι ίσως ‘λάθος θεωρώ’ είναι κορυφαίας σημασίας. Σηματοδοτεί την αμφισβήτηση και η τελευταία την έρευνα, τη δεκτική συμπεριφορά σε κάθε νέα ιδέα, σε κάθε ανατρεπτική θεωρία. Σπουδαία όλα τα νέα (με την έννοια του καινούριου). Αναλογιστείτε τι θα πιστεύαμε αν ο κόσμος αρνιόταν την εξέλιξη. Αν αρνιόταν για παράδειγμα την νεωτεριστική (πρωτάκουστη τότε) θεωρία ότι το σύστημά μας είναι ηλιοκεντρικό και παρέμενε στην άποψη που εξυπηρετούσε (για παράδειγμα την εκκλησία) ότι είναι γεωκεντρικό. Πόσο ανατρεπτική τότε η ιδέα… Τόσο, όσο και σήμερα εκείνες που μοιάζουν ανήκουστες. (Ας μην αναφέρω καλύτερα παραδείγματα) Γενικότερα, δεν γνώρισα κανέναν γονιό που να ενέκρινε δίχως ενστάσεις -σε μία καλή περίπτωση-, την εποχή των παιδιών του, αυτό οφείλει να μας προϊδεάσει... Σε όλους άρεσαν τα χρόνια που οι ίδιοι μεγάλωσαν.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Ο μαγικός θησαυρός

Το χαμένο νόημα κι η ανακάλυψή του ο μέγας σκοπός. Ο λόγος, για εκείνο το διαφορετικό και ωστόσο ειλικρινές που βαθιά ξεκουράζει τον κάθε έναν από εμάς. Αυτό, που μέσα από την καθημερινή τριβή με τις υποχρεώσεις έχουμε από καιρό χαμένο.

Δηλαδή δεν ξέρω αν από την παιδική ηλικία και μετά το έχουμε βρει ποτέ… 

Τα παιδιά είναι ασφαλώς πολύ πιο ξεκάθαρα από τους μεγάλους για το τι θέλουν, για το τι πραγματικά επιθυμούν και το τι επί της ουσίας τα ευχαριστεί. Αυτός είναι είναι ο πρώτος λόγος που είναι ευτυχέστερα των μεγάλων.Τα παιδιά έχουν σαφώς λιγότερες επιλογές, σαφώς λιγότερες ανάγκες, ανησυχίες και επίσης σαφώς κατ’ απόλυτο αριθμό μετρούμενες, λιγότερες προσδοκίες. 

Αυτό άραγε είναι το εμπόδιο στο να ανακαλύψουμε αυτό που θα μας έκανε να απολαύσουμε μία ευδαίμονα κατάσταση; Οι υπερβολικές προσδοκίες σε συνδυασμό με τις λιγότερες ανησυχίες; 

Ασφαλώς και όχι μόνο, διότι εάν ίσχυε κάτι τέτοιο θα καταδικάζαμε τη γνώση. Θα τη θεωρούσαμε επικίνδυνη μαζί με κάθε επίδοξο στόχο (που με την απουσία αυτής δεν θα υπήρχε, άρα στεκόμαστε μονάχα σε αυτή εννοώντας και όλα τα υπόλοιπα που προέρχονται απ' αυτήν). Θα γινόταν -η γνώση- όπλο που στα χέρια ανίδεων θα απέβαινε μοιραίο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους περισσότερους που νομίζουν ότι ξέρουν σχεδόν τα πάντα και κρίνουν με γνώμονα εκείνα που κυρίως υποθέτουν και ελλιπώς γνωρίζουν. 

Η γνώση, είναι δεδομένο πως φέρνει πόνο. Μαθαίνοντας κανείς, προβληματίζεται, παύει να μένει αμέτοχος, αναζητά λύσεις, παύει να περιφέρεται αδαής (στο βαθμό που περιφερόταν) κι αφού πλέον έχει αναλάβει δράση γνωρίζοντας, δεν εφησυχάζει με αποτέλεσμα να αδυνατεί προ λύσης να βρει ηρεμία. 

Λύση όμως οριστική ουδέποτε βρίσκεται, διότι τη μία (λύση) ακολουθεί το επόμενο πρόβλημα. 

Μη φανταστείτε πως μιλώ για τίποτα σπουδαίες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Όχι. Αναφέρομαι σε προβλήματα απλά που αντιμετωπίζουμε όλοι καθημερινά. Προβλήματα που κάποτε είναι σοβαρότερα και άλλοτε απλά, αλλά που αρκούν να μας χαλάσουν τη διάθεση και αυτό διότι αδυνατούμε να τα θέσουμε στην θέση όπου και τους αρμόζει. 

Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι η αξιολόγηση

Το αμέσως προηγούμενο είναι η ανακάλυψη όλων εκείνων που θα μας έδιναν χαρά και το δύσκολο -το δυσκολότερο θα πω-, το πώς να εστιάσουμε σε αυτά παρακάμπτοντας όλες τις δράσεις που εσφαλμένα θεωρούμε απαραίτητες και προηγούνται αυτών.