Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Πραγματικότητα: ο νέος αντίπαλος.

Η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα, δεν μπορεί να ‘αλλάξει’ ούτε μονομερώς, αλλά ούτε και μερικώς, οπότε -αν δεν αντέχεται-, οφείλουμε συμβιβασμό, εκπαίδευση, προσαρμογή.
Με τον όρο ‘αλλάξει’ νοείται, η τροποποίηση με τρόπο βολικό ειδικά για το κάθε υποκείμενο. 

Τα υποκείμενα όμως είμαστε πολλά, θα χρειαζόμαστε τόσες πραγματικότητες όσες κι εμείς.(ποιος άραγε είναι όμοιος και με ποιόν;) 

Ως λύση φαίνεται η εισχώρηση σε μια  προσωπική, σε κάποια υποκειμενική πραγματικότητα, σε εκείνη που στέκει μακριά από κάθε άλλον, μακριά ίσως κι από εκείνο που οι πολλοί θα κρίνουν θεμιτό, υγιές ή αποδεκτό. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε να τοποθετεί άξια η λέξη που κατακρίνει ή που επιβραβεύει, ανάλογα: 'φυγή' ή 'δραπέτευση', ίσως και πολλές άλλες.

Οι αδικίες που δεν αντέχονται από όλους εκείνους που παρουσιάζονται περισσότερο επιρρεπείς ή λιγότερο ανεκτικοί είναι η πρώτη αιτία απόσυρσης. 

Η λύση για πολλούς φαίνεται, εκθειάζεται, υμνείται, ορίζεται ως: Η μάχη. Ο πόλεμος εκείνος που θα άλλαζε τον κόσμο. 

Μα ο κόσμος αποτελείται από όλους εμάς οι οποίοι μπορεί να παρουσιαζόμαστε μαχητικοί ως οφείλουμε(;), μπορεί να παρουσια-ζόμαστε ως ισχυροί ώστε να λάβουμε τα απαραίτητα εύσημα (αναλόγως την παράστασή μας σε κάποιον αγώνα) όμως στην πράξη είμαστε εκείνοι που υποχωρούμε υπό την κόπωση της εφαρμογής του αδύνατου.



Το μόνο που κρατάμε από ένα κόσμο ή ένα σύστημα που αντιμαχόμαστε είναι τα νομίσματά του. Τα λεφτά του. Οι περιουσίες που του αποσπάσαμε (δικαίως, κατόπιν εργασίας εντεταγμένης στους όρους του παιχνιδιού -δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είναι αλλιώς-) και που επιθυμεί αδίκως το καθεστώς κάθε χώρας του πλανήτη να επανακτήσει. Αυτή είναι η πρακτική θεώρηση του ζητήματος που κρύβεται πολύ πονηρά πίσω από κάθε ηθική αξία -του συνόλου-. 


Ο εγωισμός είναι ένα μέγα ζήτημα. Ένα ζήτημα που ενώνει και χωρίζει όλους μας.

Ο λαμβάνων, ο απολαμβάνων, ο καρπωμένος το μέρισμα σιωπά. Το κάνει βολεμένος, χαρούμενος, ευχαριστημένος τη χαρά της σωτηρίας. Της προσωρινής ασφαλώς. 

Όταν η διαρροή αρχίσει το δοχείο τελικά θα διαρραγεί. Είναι απλά θέμα χρόνου. Το περιεχόμενο θα καλύψει βιαστικό την επιφάνεια. Οι ιδεασμένοι δείτε ως ‘περιεχόμενο’ το ξετρελαμένο πλήθος του τρέχει να προλάβει καρπό. Οι ηθικές ισχύουν αφ' ής στιγμής υπάρχει τάξη, σιγουριά, επιβίωση δεδομένη. Συνιστούν κανόνες υπό προϋπόθεση προσκυνούμενους.  



Όσο υπάρχει όφελος για μερικούς ο κόσμος δεν αλλάζει.


Αυτά ως προς την πρακτικότητα της αλλαγή του κατεστημένου. Πολιτικού ή οποιαδήποτε άλλου. Κυρίως (έστω και καταχρηστικά) οποιοδήποτε άλλου (διότι τα πάντα είναι απόρροια πολιτικών. Ως πολιτική θεωρήστε όλα όσα συμβαίνουν στην πόλη) 

Η εσκεμμένη, η κατόπιν επιλογής λοιπόν υπογραφή στην πλαστή πραγματικότητα αποτελεί μια λύση σε πολλά προβλήματα αφ’ ης στιγμής δεν επηρεάζει κανέναν τρίτο, δεν επιβάλλεται σε κανέναν την ώρα και το λεπτό που ευεργετεί την μία και συγκεκριμένη μονάδα. (Η κοινωνία θα αντιδράσει γιατί χάνει έναν ακόμα πολύτιμο υπηρέτη της)

Μην απατάσθε… 

Οι περισσότεροι σε μια τέτοια πραγματικότητα ζούμε μόνο που δεν το καταλαβαίνουμε. Η κάθε λανθασμένη θεώρηση, η κάθε λανθασμένη εκτίμηση, η κάθε χαρά ή ελπίδα που τροφοδοτεί ευεργετικά τον καθέναν, εδρεύει στο πεδίο που τρομάζει τον κάθε αδαή. Στην πλαστή, στην επιθυμητή, στην μακρινή, πραγματικότητα. Θα μπορούσα να πω και 'φαντασία' όμως δεν είναι το ίδιο καθόσον η τελευταία ανήκει στο μακρινό υποτιθέμενο ενώ η 'πλαστή πραγματικότητα' που εννοώ, σε μία ανέγγιχτη, απρόσβλητη, υπερβατική θα τολμούσα να πω- παρουσία του υποκειμένου στο παρόν. 

Οι περισσότεροι ελπίζουν, κτίζουν, απολαμβάνουν κυρίως το μέλλον -κάποιοι ζουν για αυτό, περιμένοντας την τάδε εκπλήρωση της επιθυμίας τους ώστε να πάρουν μπροστά- που  ουσιαστικά δεν τους ανήκει.  Ονειρεύονται την εποχή όπου θα έχουν λεφτά, την γυναίκα ή τον άντρα της βαθειάς τους επιθυμίας, την 'ηρεμία' που τελικά μετά από την πρέπουσα διαδρομή παρουσιάζεται πρώτη στις προτιμήσεις. 

Ασφαλώς και χρειάζεται ένας μεγάλος κύκλος, μία μεγάλη διαδρομή πριν αποφασίσει κανείς, πριν αντιληφθεί πως η αποχώρηση είναι το μόνο άμεσα εφικτό γιατρικό. Η γνώση -το επόμενο γιατρικό- και ακολούθως η απλή φυσική παράσταση σε ένα σύνολο ανθρώπων που αρνούνται, διότι αυτός είναι ο φυσικός τρόπος ζωής τους. 

Το παιδί υποχρεώνεται από μία παρόρμηση να ελέγξει αν πράγματι η φλόγα καίει. Η φυσιολογία του επιτάσσει το τόλμημα. Η ζωή όμως είναι τόσο μικρή που μέχρι να μεγαλώσει το κάθε παιδί και να επαναλάβει όλα τα σφάλματα των προγόνων του έχει γεράσει έχοντας φτάσει στο σημείο από το οποίο η θέση του είναι πλέον να δίνει συμβουλές στα δικά του παιδιά που με τη σειρά τους οφείλουν να δοκιμάσουν την αξιοπιστία των λόγων του πατέρα τους. 

Ο εγκλεισμός σε μία πλαστή πραγματικότητα είναι επιλογή. Δεν καταδεικνύει δύναμη από πολλές απόψεις, αλλά ποιος ενδιαφέρεται να φανεί δυνατός σε ένα κόσμο που έχει απορρίψει και γιατί να το κάνει; 

Οι περισσότεροι αγωνίζονται ώστε να κάτι να καταφέρουν. Αυτό το ‘κάτι’ έχει την έννοια του κέρδους από όποια πλευρά και να το δει κανείς. Ακόμα και οι ιεραπόστολοι το κέρδος αποζητούν. Το ψυχικό αν θέλετε που όμως σε έσχατη ανάλυση θα καταλήξει ο αγώνας τους σε εμπράγματη απολαβή (βλέπε, μέλλουσα ζωή) Κι αν κάποιοι ιδεολόγοι επιχειρούν να στήσουν τον κόσμο που ονειρεύονται θα τους δώσουμε τα εύσημα που αξίζουν και θα τους περιμένουμε στην αντίπερα όχθη. 

Γνωρίζω ότι ακούγεται πεσιμιστική η ιδέα πως τίποτα δεν πρόκειται αλλάξει. 

Όμως ποιος έχει αποδείξει κάτι στην σημερινή κοινωνία όπου να ευεργετεί τη ψυχή, πέρα από επιτεύξεις εφήμερων στόχων και υποσχετικές για μετά θάνατον απολαύσεις; 

Μπορώ να δεχθώ ότι η ζωή αυτή είναι. Προσπάθεια μιας πορείας. Αγώνας, χαρά και πάλι αγώνας. Νέα προσπάθεια επίλυσης νέων προβλημάτων, μια ελάχιστη ευθεία χαράς, ίσως ευτυχίας και ένας μετέπειτα νέος αγώνας για κάτι το οποίο θα μας εκπλήξει δυσάρεστα τις περισσότερες φορές. Η μπάνκα στο βάθος του χρόνου κερδίζει.

Θα ήταν ηλίθιο να ισχυριστώ πως όλα τούτα είναι σωστά Πως είναι η μόνη ίσως θεώρηση, ο ένας τρόπος εξήγησης. Σίγουρα δεν είναι, είναι όμως μία τοποθέτηση που από πολλές σκοπιές κρίνεται ορθή, τόσο, όσο και η επόμενη, η εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτή. 

Πώς είναι δυνατόν; Μα ο καθένας από εμάς έχει ήδη διαμορφωμένες τις αντιλήψεις που σχετίζονται με τη ζωή του. Ο καθένας από εμάς βρίσκεται σε άλλο σημείο της διαδρομής, σε άλλη απόσταση από το τέλος από τον κάθε άλλον που βρίσκεται στο πλευρό του και άρα δικαιούται αν όχι οφείλει να κοιτά και να ερμηνεύει διαφορετικά το κάθε τι.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι: πως το τέλος είναι ένα και λίγο πριν, αναγνωρίζουμε το μάταιο της κάθε αγωνίας. Της κάθε αναγκαστικής προσπάθειας που δεν ευεργέτησε το υποκείμενο.

Ακούγεται εγωιστικό όλο αυτό, όμως πείτε μου μια πράξη που στο βάθος της να μην είναι εγωιστική, να ανακαλέσω…