Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Πραγματικότητα: ο νέος αντίπαλος.

Η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα, δεν μπορεί να ‘αλλάξει’ ούτε μονομερώς, αλλά ούτε και μερικώς, οπότε -αν δεν αντέχεται-, οφείλουμε συμβιβασμό, εκπαίδευση, προσαρμογή.
Με τον όρο ‘αλλάξει’ νοείται, η τροποποίηση με τρόπο βολικό ειδικά για το κάθε υποκείμενο. 

Τα υποκείμενα όμως είμαστε πολλά, θα χρειαζόμαστε τόσες πραγματικότητες όσες κι εμείς.(ποιος άραγε είναι όμοιος και με ποιόν;) 

Ως λύση φαίνεται η εισχώρηση σε μια  προσωπική, σε κάποια υποκειμενική πραγματικότητα, σε εκείνη που στέκει μακριά από κάθε άλλον, μακριά ίσως κι από εκείνο που οι πολλοί θα κρίνουν θεμιτό, υγιές ή αποδεκτό. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε να τοποθετεί άξια η λέξη που κατακρίνει ή που επιβραβεύει, ανάλογα: 'φυγή' ή 'δραπέτευση', ίσως και πολλές άλλες.

Οι αδικίες που δεν αντέχονται από όλους εκείνους που παρουσιάζονται περισσότερο επιρρεπείς ή λιγότερο ανεκτικοί είναι η πρώτη αιτία απόσυρσης. 

Η λύση για πολλούς φαίνεται, εκθειάζεται, υμνείται, ορίζεται ως: Η μάχη. Ο πόλεμος εκείνος που θα άλλαζε τον κόσμο. 

Μα ο κόσμος αποτελείται από όλους εμάς οι οποίοι μπορεί να παρουσιαζόμαστε μαχητικοί ως οφείλουμε(;), μπορεί να παρουσια-ζόμαστε ως ισχυροί ώστε να λάβουμε τα απαραίτητα εύσημα (αναλόγως την παράστασή μας σε κάποιον αγώνα) όμως στην πράξη είμαστε εκείνοι που υποχωρούμε υπό την κόπωση της εφαρμογής του αδύνατου.



Το μόνο που κρατάμε από ένα κόσμο ή ένα σύστημα που αντιμαχόμαστε είναι τα νομίσματά του. Τα λεφτά του. Οι περιουσίες που του αποσπάσαμε (δικαίως, κατόπιν εργασίας εντεταγμένης στους όρους του παιχνιδιού -δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είναι αλλιώς-) και που επιθυμεί αδίκως το καθεστώς κάθε χώρας του πλανήτη να επανακτήσει. Αυτή είναι η πρακτική θεώρηση του ζητήματος που κρύβεται πολύ πονηρά πίσω από κάθε ηθική αξία -του συνόλου-. 

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Σχέσεις δηλητήριο

Είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ανήκουν. Μπορεί να φταίει το χούι, ο χαρακτήρας τους οι καταβολές τους, μπορεί και χίλια ακόμα πράγματα καθώς η αιτία βρίσκει τον λόγο της στον προηγούμενο κρίκο της αλυσίδας των αιτιάσεων της διαμόρφωσης του χαρακτήρα τους και πάει λέγοντας…

Η ζωή όλων αυτών των ανθρώπων μπορεί να βρίσκεται σε σχέση, σε γάμο, σε δεσμό περιστασιακό ή μη, η παρουσία τους όμως σκορπίζεται παντού, σαν να χαραμιζόταν πλάι σε ένα άτομο και μόνο.

Ευτυχία ή δυστυχία; Θεωρώ ότι ούτε το υποκείμενο μπορεί να με σιγουριά να ομολογήσει μια και το ανικανοποίητο, καθώς δεν πληρούται, παραμένει ως τέτοιο στο διηνεκές. Ανικανοποίητο.

Όλοι οι υπόλοιποι θα μιλήσουμε ανάλογα με τις δικές μας εμπειρίες οι οποίες θα παραμένουν υποκειμενικές και άρα μοιρασμένες.

Ας προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα.

Ο οποιοσδήποτε βρίσκεται μέσα σε σχέση οφείλει κατ’ αρχήν σεβασμό. Πρέπει να σέβεται τον άνθρωπο που παρίσταται πλάι του για έναν μήνα ή για μία ζωή, το ίδιο. Οφείλει κατά την εκδοχή του Καντ, την προτεραιότητα του ορθού απέναντι στο ίδιο αγαθό.

Είναι τρόπος ζωής. Είναι θέμα αξιών.