Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Πολιτευόμενοι ιερείς

Ο όρος δεν μας ξενίζει τον έχουμε ακούσει και θα τον ακούσουμε ακόμα πολλές φορές. Το παράδοξο θα ήταν ο αντίθετός του, εκείνος που θα εννοούσε τους πολιτικούς να ανακατεύονται ανοιχτά και απροκάλυπτα με θέματα αμιγώς ιεραρχικά. Π.χ. Σε εκλογές αρχιεπισκόπων, εκφέροντες γνώμες και οδηγίες διοίκησης, επεξηγήσεις πατερικών κειμένων κ.ά.

Στο άρθρο δεν θα εξετάσουμε το εάν ορθά ή λαθαιμένα μίλησε ο αρχιεπίσκοπος ούτε το εάν καλώς εδόθη η απάντηση που δόθηκε από την κυβέρνηση, αλλά θα δούμε το θέμα γενικότερα, διότι αναλωνόμενοι σε μικρές πολιτικές χάνουμε την ουσία που περιλαμβάνει το σύνολο πολλών διαχρονικών πρακτικών.

Το ότι έχει δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα ο κάθε πολίτης, είναι ένα ζήτημα που δεν επιδέχεται συζήτησης. Το εάν όμως χρησιμοποιεί για την ομιλία του αυτή το βάθρο το οποίο του έχει παραχωρηθεί για άλλο σκοπό, τότε ναι, είναι θέμα προς συζήτηση.

Έχω αναφερθεί και τεκμηριώσει σε προηγούμενα άρθρα πως εκκλησία και πολιτική είναι δύο αδιαίρετα και αλληλοσυμπληρούμενα κομμάτια της καθημερινότητάς μας. Αυτή η σύμπραξη ισχύει από καταβολής θρησκειών (και άρα κόσμου) καθόσον οι δυνάμεις λυκοσυμμαχούσαν μεταξύ τους (μη μπορώντας η μία να αποτινάξει την άλλη από το σβέρκο της) αποκομίζοντας οφέλη από τον κοινό πελάτη. Τον λαό.

Χέρι που δεν μπορούσε να δαγκωθεί φιλιόταν (ένθεν κακείθεν). Το ίδιο γίνεται και σήμερα. Μπροστά στα φώτα φιλιούνται χαμογελαστοί και πίσω από αυτά δαγκώνονται αγρίως. Οι μεταξύ τους συγκρούσεις λοιπόν ποτέ δεν έπαψαν ούτε θα πάψουν (μοιράζονται όπως είπαμε το ίδιο κομμάτι κρέας), όσο τα συμφέροντα και των δύο για εξουσία στη ράχη του λαού διασταυρώνονται. (εδώ βεβαίως υπάρχει μια δικαιολογία και μια κατάκριση. Η δικαιολογία ανήκει σε εκείνους που νοιάζονται δηλωμένα για την πολιτική και έχουν την ευχέρεια να μην αγαπούν αν δεν το θέλουν και η κατάκριση για κείνους που δηλωμένα εργάζονται για την αγάπη αλλά πολεμώντας σε ξένο προς όσα διατείνονται πεδίο έρχονται αντιμέτωποι με τις θεωρίες τους). (Θα πρέπει να γίνω κουραστικός και να πω πως ασφαλώς και δεν αναφέρομαι σε όλους τους ιερωμένους.)

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Η μάχη της σακούλας

Φαίνεται πως είναι καταδικασμένη –δυστυχώς- στη συνείδηση της πλειοψηφίας των πολιτών η όποια προσπάθεια-πρόταση γίνεται από μέρους του κράτους και αυτό όσο λυπηρό είναι, άλλο τόσο αναμενόμενο δείχνει.

Ο λόγος είναι απλός και ένας. Το κράτος κατάφερε να αντιμετωπίζεται πλέον ως ψεύτης εχθρός. Σε κάθε περίπτωση με λόγο χωρίς πίστη.

Δεν ήταν πάντοτε έτσι, αλλά κατάντησε με όλα αυτά που υποχρεώθηκε να κάνει και ως αποτέλεσμα αυτού συναντά την άρνηση ακόμα και στα σωστά. Εκείνα τα ορθά που τυχαίνει από καιρό σε καιρό να προτείνει.

Υπό την αποδοχή λοιπόν της παραπάνω θέσης είναι απολύτως φυσικό η όποια του πρόταση (όσο σωστή και αν είναι, όπως αυτή με τη χρέωση της πλαστικής σακούλας) να υφίσταται μια κατάκριση της οποίας δεν είναι άξιο.

Το θέμα για τη χρέωση της πλαστικής τσάντας λοιπόν...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας φανούμε λογικοί. Ας απαντήσουμε στο ερώτημα αν πιστεύουμε πως καθημερινά τελείται ένα έγκλημα σε βάρος της φύσης σε πολλά περισσότερα του ενός επίπεδα.

Θεωρώ πως η απάντηση από όλους θα είναι καταφατική.

Σίγουρα δεν φταίω άμεσα εγώ ή εσύ. Έμμεσα όμως;

Το μεγάλο λάθος που γίνεται γενικώς είναι η διαστρέβλωση ή η ελλιπής, χαλαρή, αδιάφορη -πείτε την όπως θέλετε- πληροφόρηση. 

Το ζήτημα λοιπόν επί του πρακτέου που αντιμετωπίζουμε ως πολίτες δεν είναι το τετράλεπτο του κόστους της σακούλας αλλά η εμπέδωση μέσου του κόστους να μην αγοράζεται το πλαστικό, ώστε να ελαφρύνει το βάρος της συμφοράς (περί τέτοιας πρόκειται) της φύσης. Αυτός ήταν και είναι ο κύριος στόχος.