Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Περί αθέων

Θα πρέπει να καταστεί γνωστό πως η αθεΐα είναι επιλογή κατόπιν σκέψεως και αποδοχής λογικών επιχειρημάτων. Δεν είναι ούτε καφρίλα, ούτε χουλιγκανισμός.


Οι λογικοί άθεοι, εκείνοι που έχουν σκεφθεί πριν αποφασίσουν να απομακρυνθούν από όλες τις θρησκείες δεν μάχονται τους πιστούς ούτε τους αντιμετωπίζουν με συνθήματα γηπέδου.

(Εξαιρούνται οι άλογοι, εκείνοι που είναι ενάντιοι επειδή θέλουν να είναι, γιατί κάτι τους έκατσε στραβά, όπως επίσεις και οι πιστοί που είναι πιστοί χωρίς να γνωρίζουν πώς και γιατί, που ασπάσθηκαν το όποιο δόγμα γιατί τους είπαν ότι αυτό είναι και πέραν αυτού το χάος. Αμφότεροι αποτελούν τα 'τάγματα εφόδου' των ομάδων που θα πιαστούν πρώτα στα χέρια)

Η φωτιά και το τσεκούρι ανήκουν στην εποχή των σταυροφόρων ομοίως και του Στάλιν στον αντίποδα. Οι άνθρωποι που έχουν ερευνήσει, έχουν μάθει να συνδιαλέγονται, να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και να συζητούν. Μπορεί να διαφωνούν, να θυμώνουν μεταξύ τους, όμως πριν χωρίσουν δίνουν τα χέρια στο όνομα της αναγνώρισης του δικαιώματος της γνώμης του άλλου.

Ο λόγος του άρθρου για ένα site άθεων το οποίο και προ ημερών επισκέφθηκα και τρόμαξα από το επίπεδο στο οποίο σερνόταν κάποια από τα μέλη του, -ασφαλώς όχι όλα-, συμπεριλαμβανομένου και του διαχειριστή της ομάδας ο οποίος διακατεχόταν από την οργή του κατάφωρα αδικημένου(;) ανθρώπου και το μίσος του οπαδού μιας τυφλής εξέδρας. Πολύ λυπηρό. 


Με βρισιές οσμής οχετού κανείς δεν βρήκε το δίκιο του ό,τι κι αν υποστήριξε.

Το να είναι κανείς άθεος όπως και πρωτύτερα ανέφερα είναι μια επιλογή θάρρους. Μία επιλογή που τον φέρνει αντιμέτωπο με όλες τις κατεστημένες θεωρίες και νικητή των διαχρονικά σπαρμένων απειλών και φόβων. Δεν είναι και λίγο αν το σκεφθεί κανείς, δεδομένου πως οι περισσότεροι πιστοί από συνήθεια ή φόβο υπογράφουν θετικοί, παρά από ιδεολογία. Απόδειξη ο τρόπος ζωής που ακολουθούν…

Ο κάθε μη δηλώνων πίστη περνάει στο περιθώριο της εκτίμησης όχι μόνο των συνειδητά πιστών αλλά και όλων των θεοφοβούμενων άλλων, οι οποίοι άλλοι, τύποις δηλώνουν θιασώτες, επειδή τυχαίνει κάνουν περιοδικά τον σταυρό τους ή κάποιο άλλο σχήμα στο στήθος, στο σώμα τους ή όπου αλλού. 

Είναι αλήθεια και αυτό θα πρέπει να γίνει γνωστό, πως σε μία χώρα σαν τη δική μας που καταδεικνύεται με κάθε δυνατό τρόπο –πολλές φορές ως μονόδρομος- η οδός της θρησκείας* πως χρειάζεται τόλμη και σθένος κάποιος να ξεφύγει από το μαντρί τών, από πάππου προς πάππο διδαχών και όλων των ‘καθώς πρέπει’ πράξεων, τοποθετήσεων αλλά και από του συνόλου της κοινωνίας επιβραβεύσεων. Η πράξη αφ' εαυτού της είναι δύσκολη και δεν θα πρέπει να υποτιμάται καθόσον είναι διαφορετικό πράγμα  από  μια πίστη κανείς να μεταπηδήσει σε μια άλλη, από το να απαρνηθεί εντελώς την ύπαρξη θεού -εν μέσω μάλιστα μιας έστω και αδήλωτης κατακραυγής-. (*μη σας κάνει εντύπωση η άποψη πως το κράτος μας είναι στην ουσία θεοκρατικό, διότι έτσι είναι. Η εκκλησία είναι άρρηκτα δεμένη με τις παραδόσεις μας, όλη μας η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από τη θρησκεία, τόσο, που η ιδέα της πίστης τείνει να θεωρείται έμφυτη.) 

Θα περίμενα λοιπόν από το σύνολο των αθέων που έχουν διανύσει όλη αυτή τη διαδρομή να είναι πολύ περισσότερο ανεκτικοί προς όλους εκείνους που δεν είχαν είτε το δικό τους θάρρος, είτε τη δική τους θέληση, είτε εν κατακλείδι τη διάθεση να ασπαστούν τη δική τους –περί μη υπάρξεως θεού- άποψη. Έκανα λάθος το οποίο και αναγνωρίζω όψιμα. Υπάρχει άπειρη καφρίλα στο χώρο, όπως και σε κάθε άλλον δηλαδή...

Το ότι ο κάθε ένας θεωρεί πως έχει δίκιο, δεν αποκτά εξ’ αιτίας αυτού του θεωρήματος το δικαίωμα να γίνεται τιμωρός και σκαιός έναντι κανενός άλλου. Το εάν αντιμετωπίζει προβλήματα επί προσωπικού, μπορεί, αν όχι επιβάλλεται, να τα συζητήσει με τον ψυχολόγο του.

Με στεναχωρεί απίστευτα το γεγονός των αθέων που κραδαίνουν τσεκούρι. Με θλίβει, διότι η αθεΐα σημαίνει γνώση προερχόμενη από πορεία αναζήτησης. Συνειδητή απόφαση που προϋποθέτει νου και κρίση, επιστημονική ανάλυση και όχι τυφλή οργή ή μίσος. Δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας πως κανείς φιλόσοφος ποτέ δεν σκότωσε στο όνομα της φιλοσοφίας του κανέναν ιερέα. Το ανάποδο συνέβη πλειστάκις. Η ιστορία το έχει ευκρινώς καταγεγραμμένο. 

Θα πρέπει κάποτε ως ώριμοι πολίτες να αντιληφθούμε πως οι λαοί δεν χωρίζονται σε λευκούς ή μαύρους, βόρειους ή νότιους, δεξιούς ή αριστερούς, ολυμπιακούς ή παναθηναϊκούς, πιστούς ή άπιστους. Όλοι όσοι κατοικούμε σε αυτόν τον πλανήτη έχουμε ίσα δικαιώματα στη ζωή -συμπεριλαμβανομένων των ζώων-. Ομοίως σε γνώμες και απόψεις οι οποίες διαμορφώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις εμπειρίες τις διδαχές, το περιβάλλον, τον χαρακτήρα, την εκ γενετής έφεση και αν θέλετε και από τις ευκαιρίες που είχε ο καθένας από όλους εμάς (να ξεφύγει ή να εμπέσει). 

Θα μπορούσα να αναφέρω ατελείωτες αιτίες που θα δικαιολογούσαν το γιατί κάποιος παραμένει πιστός και επίσης πολλές, γιατί επιλέγει να αποσχισθεί του δόγματος και να δηλώσει άθεος, όμως καμία από αυτές τις αιτίες δεν θα υποχρέωνε κανέναν ούτε επίσης θα τον έπειθε. (χρησιμοποιώ εμφατικά το ρήμα παραμένει –και όχι το γίνεται, διότι ένθεος κάποιος δηλώνει βαπτιζόμενος χωρίς να ρωτηθεί εάν θέλει. Αργότερα βεβαίως αν επιθυμεί αποσχίζεται. Οι ιθύνοντες όμως -ως γνώστες- προλαμβάνουν πάντες τους χλιαρούς που δεν θα ενέδιδαν και γνωρίζουμε πως όσο δύσκολο είναι εκ των υστέρων να ενδώσεις άλλο τόσο δύσκολο είναι και να αποσχιστείς…-)

Σε άλλη περίπτωση θα έπρεπε οι οπαδοί μίας ομάδας να μην μιλούν και να μην συναναστρέφονται τους ανθρώπους της αντίπαλης. (Ως ομάδα ορίζεται το σύνολο των ατόμων που έχουν τις ίδιες απόψεις) 

Το βήμα προς τα εμπρός γίνεται με σεβασμό του ενός στη γνώμη του άλλου. Ο καθένας από εμάς είναι τόσο ‘καλός’ όσο κρίνεται στα μάτια τα δικά του και της ομάδας του και τόσο ‘κακός’ όσο τον κρίνουν οι υπόλοιποι διαφωνούντες. (Η αλήθεια περιφέρεται κάπου στη μέση.)

Πρωτεύοντα λόγο έχουν τα κριτήρια που χρησιμοποιεί το κάθε σύνολο ανθρώπων, τα οποία δυστυχώς δεν μπορούν να είναι αντικειμενικά, διότι κανείς δεν υπηρετεί με τον άλλον τις ίδιες αξίες.

Λόγο στο λόγο φτάσαμε στο πρώτιστο θέμα. Στον ορισμό των αξιών που θα πρέπει να υπηρετούμε...