Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Πίστεις: Συναλλαγές συμφέροντος.

Ο φόβος και η αγωνία γα το μέλλον μας, ανοίγει την όρεξη σε κάθε είδους πειρατές.

Σχεδόν όλοι μας έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε οικογένειες που παρέχουν στήριξη, ασφάλεια, χάδι κι ελπίδα. Αυτή η ανάγκη όσο κι αν μοιάζει αθώα, είναι ολέθρια για το –ελεύθερο- μέλλον όχι μόνο το προσωπικό δικό μας αλλά και για εκείνο μιας πραγματικά ελεύθερης ανθρωπότητας.

Τον νεοσσό αν τον βοηθήσεις να σπάσει το κέλυφος για να βγει από το αβγό, δεν θα κάνει ποτέ του δυνατά φτερά. Τον άνθρωπο όταν τον κανακεύεις σε όλη του την ζωή πως τίποτα δεν τελειώνει με τον θάνατο, δεν θα ζήσει, δεν θα δει ποτέ την ζωή του με τα μάτια εκείνα που θα μπορούσε, που θα έπρεπε, που θα του άξιζε να την δει. 

(Στο σημείο αυτό επισημαίνω τη γνωστή δοκιμασμένη συνταγή τού πως να δημιουργήσεις ένα πιστό ακόλουθο της οποιαδήποτε ορθής ή λαθεμένης πίστης -αλήθεια υπάρχουν ορθές και λαθεμένες πίστεις; θα πρέπει να ρωτήσουμε τους απανταχού πιστούς για τις θρησκείες των άλλων και να συγκρίνουμε τις γνώμες τους. Θα έχει πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον- 
Πρώτα λοιπόν παίρνεις ένα μωρό και το πηγαίνεις στον τόπο λατρείας του θεού σου. Μόλις κάπως μεγαλώσει και αρχίσει να καταλαβαίνει, του μιλάς συνεχώς για τον θεό που πιστεύεις, το παίρνεις από το χέρι εξακολουθείς να το πηγαίνεις υποχρεωτικά σε κάθε εκδήλωση της αποδεδειγμένα -κατ' εσέ- μόνης ορθής ανά τον κόσμο θρησκείας που υπηρετείς ώστε να συνηθίζει τα ακούσματα, τις ομιλίες, τις προτροπές, τα επιχειρήματα. Να μάθει ολόκληρη τη θεωρεία. Να βλέπει τον πιστό κόσμο, να λέει πως όλοι οι καλοί έτσι είναι. Πώς όλοι οι τυχεροί γνώστες άξιοι, βρίσκονται εδώ. Του τάζεις τα πάντα, το επιβραβεύεις σαν καλό παιδί που είναι, του υπόσχεσαι μια ολόκληρη μέλλουσα ζωή αν ζήσει όπως επιμένουν-καταδεικνύουν οι προφήτες παράλληλα του δείχνεις την καταστροφή αν παρακούσει τις εντολές τους... Του μιλάς για θαύματα, για τιμωρίες, για χαρές. Το μαθαίνεις να αρκείται στο πως: ''Αυτό έτσι είναι επειδή το είπε εκείνος που του το είπε ο  θεός. ΤΕΛΟΣ. 
Ως αποτέλεσμα έχεις ένα υπέροχο αγωνιστή πιστό ο οποίος θα δίνει την πάμφθηνη πλέον ζωή του για το όραμα...) 

Παραδείγματα έχουμε πολλά και ως τέτοια μην θεωρείτε μονάχα εκείνα που ζώνονται βόμβες αλλά και όλα τα άλλα που απλά ζουν μονάχα εκουσίως υπηρετώντας. (Ασφαλώς και είναι δικαίωμά τους -καθόσον είμαι βέβαιος πως το κάνουν μέσα από την (μαθημένη) ευτυχία τους-, όμως είναι και δικαίωμα δικό μας να έχουμε-καταθέτουμε τις αντιρρήσεις μας)

Συμμέτοχες στο ρόλο του σκληρού πειρατή οι θρησκείες. Κανείς σχεδόν δεν μιλάει για τα δικαιώματα και τις επιθυμίες των μονάδων-ανθρώπων. Οι δομή των κοινωνιών δεν είναι αμέτοχη ευθυνών καθόσον τιμά αυτές -τις θρησκείες- προκειμένου να τιθασεύσει έκνομες ροπές. 
Η πολιτική ουδέποτε απεσχίσθη των εκκλησιών-θρησκειών. Η μία βοηθούσε την άλλη, μαντρώνοντας τους ατίθασους λαούς. Θεσπίστηκαν νόμοι κοινή συναινέσει. Κάποτε θα πρέπει να μιλήσουμε για την ηθικότητά τους. 

Και είναι τόσο όμορφα μέσα στο παραμύθι, τόσο γλυκά στην ιδέα της αιώνιας απόλαυσης, υπακοής, που εγκαταλείπεται ο εαυτός και η ζωή του ανθρώπου καταντά στην ουσία φθηνό αναλώσιμο, ένα αναγκαίο στάδιο αγώνα προς απόκτηση του πολυπόθητου εισιτηρίου με προορισμό το μέρος όπου κανείς ουσιαστικά δεν έχει αποδείξει πως υπάρχει. Κάποιοι θα προφτάσουν να επιχειρηματολογήσουν ‘’Πως και κανείς δεν απέδειξε πως ΔΕΝ υπάρχει. Στο σημείο αυτό επισημαίνουμε την παγίδα του επιχειρήματος: Δεν οφείλουμε εμείς να αποδείξουμε πως κάτι δεν υπάρχει... Απεναντίας είναι υποχρέωση εκείνου που επιμένει, που προτείνει την ύπαρξη, που επιμένει εκθέτοντας τη θεωρία-πίστη του, να μας αποδείξει με όποιο τρόπο νομίζει την θεωρία του και εμείς θα κρίνουμε…

Τα πάντα γίνονται από μια πίστη σε μία ιδέα που κολακεύει, που υπόσχεται, που ξοφλάει την ζωή, το παρόν, με αντάλλαγμα μία χαρούμενη υπόθεση, μία ένδοξη πίστη –προς πάσα θρησκευτική κατεύθυνση- .


Ο άνθρωπος που από τη φύση του έλκεται σε κάποιον σπουδαίο προορισμό, αδυνατεί να εκλάβει τη ζωή του ως δώρο που έτυχε και προτιμά να βλέπει τον εαυτό του ως εκλεκτό από τη μέρα που γεννάται έως τη μέρα που πεθαίνει. Φαντάζεται πως κάτι ήταν για κάποιους –πέραν των πολύ δικών του- και ιδίως πως στο τέλος συνεισέφερε τα αναμενόμενα στον μεγάλο δημιουργό και άρα αξίζει ακέραια την εκπλήρωση των υποσχέσεών Του.

Έχει κατά νου μέχρι την τελευταία του ανάσα -με μάτια και χέρια υπολογισμών-, στο πρόχειρο το μπακαλοτέφτερο, των καλών πράξεών του, των αγαθοεργιών, τα χρονομετρημένα λεπτά των απαρνήσεων του εαυτού του. Στις συμφέρουσες προσθαφαιρέσεις του. (Δεν έχει άδικο. Όπως του τα είπαν συμπέρανε το ρεζουμέ τους)

Υπηρετώντας τη γνώμη της αγέλης, άτολμος, χωρίς ουσιαστικά δική του βούληση, θαρρεί πως πότισε να ανθίσει ο μέγας σκοπός, πως τάχα με την καταδίκη του εαυτού του τίμησε Εκείνον που του ιστόρησαν ως δημιουργό του –ασχέτως ονόματος- και υπέφερε πράγματι τα πάντα γι' αυτόν …αλλά με το μυαλό στην πλούσια ανταμοιβή -έστω κι αν ποτέ του από λεπτότατη ευγένεια δεν παραδέχθηκε-. Να το λέμε κι αυτό.

Πόσοι φαντάζεστε πως θα κατέστρεφαν τις βαθιές τους επιθυμίες εάν πίστευαν στην απόλυτη αλήθεια του θανάτου της ψυχής και του σώματος; Ελάχιστοι.
Πόσοι θα ελεούσαν γνωρίζοντας πως πίσω από το ευγενές δόσιμο δεν υπάρχει καμία αναγνώριση παρά μόνο μια και μοναδική προσωπική –ηθική- ευχαρίστηση; (που πηγάζει αυτούσια από ισχυρό εγωισμό, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα) 
Μονάχα οι πολύ δυνατοί, οι αξιότεροι. Όλοι οι υπόλοιποι (οι άνθρωποι των μεγάλων σταυρών, των σούσουρων, των φόβων, των τύπων, των είθισται) θα εξακολουθούσαν να συναλλάσσονται -φτωχά ελπίζοντες- με θεούς και με δαίμονες νέας κατασκευής, για το συμφέρον τους φυσικά.

Κάποτε θα πρέπει να δουν οι όποιοι αρνητές της φέρουσας πρακτικής, τα πράγματα με το όνομά τους και να επιμένουν στις αντιρρήσεις τους. 
Για τους υπόλοιπους πολλούς, η αλήθεια είναι, πως η ευκαιρία είναι ήδη χαμένη από τη μαθησιακή τους υπευθυνότητα(!). Από την ανάγκη τους! 

Από την πίστη τους σε κάθε είδους διδασκαλία, σε κάθε είδους υπόσχεση, σε κάθε είδους τρόμο… και πράγματι τόσο μεγάλη είναι ιδέα πως κάτι όντως πράττεται (και πράττουν), κάτι τόσο σπουδαίο, που ευτυχούν –εξ’ αιτίας της μέλλουσας ανταμοιβής- μέσα στην πλάνη τους. Σε αυτή την απόλυτα δικαιολογημένη πλάνη τους. Ο άνθρωπος είπαμε φοβάται και το κάνει ως πλεονέκτης που είναι. Δεν του αρκεί μία ζωή επιθυμεί και μια δεύτερη μεγαλύτερη από την πρώτη και πληρώνει όσο-όσο για να την κατακτήσει. Ξεπουλάει την πρώτη του, την μόνη σίγουρη σταυρώνοντας κυρίως το ένστικτο, την επιθυμία, τη διάθεση.
  • Αν θέλεις να κάνεις κάποιον δούλου σου κλείσε του τα μάτια στο μέλλον.
Αυτό ακριβώς διατείνονται οι μεγάλοι εμπνευστές του ‘’έργου’’. Οι μεγάλοι διδάκτορες που αφήνουν ως τελικό επιχείρημα μετά από αιώνιες ανταλλαγές επιχειρημάτων την αμφιβολία. Κι αν έχουμε δίκιο εμείς και υπάρχει μέλλουσα ζωή; Κι αν εμείς απολαμβάνουμε χαρές κι εσείς καίγεστε στον αιώνα τον άπαντα; Δεν αξίζει να προσπαθήσετε λίγο και να ευτυχείτε στον αιώνα;
  • Η μεγαλύτερη απάτη του κόσμου είναι η ελπίδα, είναι υπεύθυνη για τα μεγαλύτερα δεινά του. Μπορεί να ωθεί με οράματα, με εικόνες στόχων, με κάθε άλλου είδους ενέργεια, αλλά το κάνει στερώντας από το υποκείμενο το μόνο ακριβό, δικό του πράγμα. Το παρόν. 
Η ελπίδα πηγαίνει αντάμα με το φόβο. Χέρι-χέρι. Χρειάζονται και τα δύο μέλλον για να υπάρξουν, αλλά το μέλλον δεν είναι κτήμα κανενός. Σε ένα κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται το μόνο σίγουρο είναι το λεπτό που ζούμε και το παρελθόν που ξέρουμε ότι ζήσαμε, αλλά πλέον δια παντός χάσαμε το δικαίωμα να επηρεάσουμε…

Ζωές και επιθυμίες κατατίθενται καθημερινά, θυσία στο όραμα, στην ελπίδα της ανταμοιβής. Στην πίστη πως όχι, εγώ δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσω. Δεν πρόκειται ποτέ να σβήσω από τον χρόνο του σύμπαντος την ύπαρξή μου γιατί ακολουθώ πιστά τις οδηγίες εκείνων που επιμένουν πως γνωρίζουν. Το ίδιο έκανε και η μάνα μου, ο πατέρας μου, και πρόγονοι αυτών εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Η αλήθεια είναι πως πράγματι το έκαναν γιατί φοβόταν όμοια τότε, όπως και σήμερα και πάνω στον φόβο τους εθελοτυφλούσαν και προσάρμοζαν τις ανάγκες τους στα νέα κάθε φορά δεδομένα, ώστε να ξαποσταίνουν και ήθελαν πλάι τους όσο περισσότερους μπορούσαν. Οι πολλοί δεν μπορεί να κάνουνε λάθος ποτέ. Τουλάχιστον παίζουμε σαν έξυπνοι με τις πιθανότητες. Αν κανένας δεν χαίρεται τη ζωή του, αν όλοι στερούνται, δεν με πειράζει να το κάνω κι εγώ.

Πράγματι παίζουμε με τις πιθανότητες, αλλά με ποιο τίμημα θα ρωτήσω…

Όλα εκείνα τα πέραν της λογικής που συμβαίνουν, όλες οι φρικαλεότητες που υπάρχουν γινόμενες κάθε λεπτό και δικαιολογούνται από μια λογική ανώτερη μη κατανοητή σε εμάς τους αναλώσιμους και πολύ βολική –εξ’ αιτίας της αδυναμίας μας- προς εκείνους που διασπείρουν ελπιδοφόρες ιδέες, έχουν κάποιο σκοπό: Το περιμένετε και θα δείτε...

Πίστη στο άγνωστο. 

(Η αλήθεια είναι ως πράγματι γίνεται καλή δουλειά!)

Και το παλιό, το λογικά φοβισμένο κομμάτι του εαυτού πετιέται και στη θέση του γεννιέται ένα νέο ατρόμητο, χαλυβδωμένο από τις υποσχέσεις, μα περισσότερο δειλό -στην ουσία του- από το πρώτο, το φυσικά φοβισμένο. 

Ήδη υπάρχει (ήδη έχει γεννηθεί) ο υποκριτικός (δεν θα μπορούσε να μην είναι τέτοιος) νέος κλώνος που δηλώνει ευτυχής για κάθε του δυστυχία, για κάθε του πόνο, για κάθε του ανοχή (υποκριτικό γιατί προσβλέπει στο μέλλον). Όσο μεγαλύτερη δυστυχία, όσο μεγαλύτερος πόνος, όσο ικανότερη υποφορά, τόσο μεγαλύτερη η χαρά από την αναμενόμενη ανταμοιβή…

Αυτός ο νέος βολικός κλώνος άγεται με περισσή ευκολία γιατί έχει μάθει να υπακούει, να δέχεται, να μην τολμά, να μην ερευνά έξω από τα συμφέροντα εαυτό και πίστη (και όταν το κάνει να το κάνει με τέτοιον πλέον τρόπο -ειλικρινή θα ομολογήσω- που να μην μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του), να αντιτίθεται σε κάθε νέο, να υπακούει σε κάθε παλιά δοκιμασμένη συνταγή. Ζήτω ο νέος βολικός υπήκοος. 

Ζήτω ο νέος άξιος, αγαθός, αιώνιος συμφεροντολόγος που γίνεται μία ακόμα μονάδα του στρατού του μέλλοντος του φόβου, της υποταγής που ξεπερνά τη δειλία του μονάχα όταν πρόκειται κάποιος να θίξει την εκπλήρωση των υποσχέσεων ή εκείνον που τον έκανε να πιστέψει σ’ αυτές. Τότε δικαίως ξεκινά πόλεμο ιερό, βγαλμένο από τα σωθικά του. Εδώ παίζονται όλοι οι κόποι του που με τον καιρό έγιναν πλέον ιδέες ιερές…

Στόμα με στόμα, αιώνες τώρα το παραμύθι ανακατασκευάζεται, περιτυλίγεται και προφέρεται σε νέα έκδοση με νέες ενημερωμένες και σωστότερα ταιριασμένες στο σήμερα ερμηνείες, από μοναδικούς πεφωτισμένους ανθρώπους.

Ο λόγος τους συμβόλαιο, τιμή. Διαταγή προς όλους εμάς που ήμαστε ελεύθεροι να πούμε ΟΧΙ, τώρα που μας έμαθαν να υπογράφουμε μονάχα ΝΑΙ. Τώρα σίγουροι όντες για τον φόβο μας, προσφέρουν απλόχερα την ελευθερία των παιδικών χρόνων που μας στέρησαν.

Τώρα που σιγουρεύτηκαν πως δεθήκαμε με τα δεσμά του φόβου, τώρα μας λένε πως είμαστε ελεύθεροι φύγουμε ή να μείνουμε. Τώρα δεν επιμένουν γιατί γνωρίζουν πως μας έχουν περασμένη την κορδέλα του φόβου από τον λαιμό.

Ας αναρωτηθούμε αν θα ήταν καλύτερα αν κάναμε ότι κάναμε σύμφωνα με τον πανανθρώπινο ηθικό νόμο, ορμώμενοι από μια ακέραιη συνειδησιακακή επιταγή και όχι εξ' αιτίας κάποιου φόβου τιμωρίας ή ανταμοιβής. (Υπάρχει άραγε κανείς πιστός οποιαδήποτε θρησκείας που να μην προσβλέπει σε κέρδος μέλλοντος ανταλλαγματικού χαρακτήρα;) 

Κι εμείς μαθημένοι σε νηστείες σε προσευχές σε έναν ολόκληρο κόσμο που φαντάζει δικός μας, πώς να πούμε ΟΧΙ;

Κι αν έχουνε δίκιο οι χρόνιοι φίλοι μας;

Να και πάλι η αμφιβολία, ο κεφαλαίος φόβος και κατόπιν αυτών η ελπίδα… Καλύτερα μέσα στο μαντρί. ‘’Σας παρακαλώ, να, εδώ βάλετε τις αλυσίδες μου…’’