Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Θάρρος και υποκρισία.

Χρειάζεται γνώση και σθένος ώστε να καταφέρει 'ο όποιος' να καταγράψει την αληθινή πλευρά των γεγονότων από την ανθρώπινη πλευρά της. Από εκείνη τη πλευρά όπου όλοι αρνούνται να δουν. 


Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι αυθεντικές χαρές και απολαύσεις κρύβονται στην ιακονοποίηση του ενστίκτου, σε εκείνου -του δόλιου- όπου πετροβολείται, τιθασεύεται, τιμωρείται, αλυσοδένεται, αποβάλλεται και απαγορεύεται με τρόπο ρητό, σε διαλέξεις, γκαλά και επίσημες συγκεντρώσεις, ακόμα και η αναφορά στις ορέξεις του καθώς οι αξίες ορίζουν ζωές καθ’ ολοκληρίαν άξιες, πλην όμως χωρίς την αναλογούσα σ’ αυτές ευτυχία. (σε αντίθετη περίπτωση οι εισηγητές-παροτρύνοντες-συμβουλάτορες περί αγαθούς τρόπου διαβίωσης θα ήταν όλοι ευτυχισμένοι)

Η υποκρισία ανάγεται αρχηγός ουδέποτε έκπτωτος, την ίδια στιγμή όπου όλοι λησμονούν τις κατ’ ιδίαν ορέξεις τους. Τις βαφτίζουν προσωπικές, ιδιωτικές. Καταλήγουν μη ομολογούμενες, και καταντούν μη αναγνωρίσιμες.

Δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχία μακριά από εκείνο που η ψυχή βαθιά της, αποζητά. Δεν μπορεί να υπάρξει απόλαυση από άκρη σε άκρη εάν δεν νιώσει το άτομο λεύτερο, λεύτερο από χρεώσεις, επιβολές, κατακρίσεις.

Οι κοινωνίες οφείλουν την ύπαρξή τους σε κοινώς ομολογούμενες αξίες. Κάποιες ορθές, αλλά σίγουρα όχι όλες. Το ζήτημα είναι εάν οι κοινωνίες αντικατοπτρίζουν τις ειλικρινείς επιθυμίες μας.
Είναι οι κοινωνίες το περιβάλλον εκείνο στο οποίο μπορούμε να ευτυχίσουμε; Είναι οι δομές τους καμωμένες να υπηρετούν την ελευθερία μας ή τάσσονται με το ‘’γενικότερο καλό’’ που καταλήγει σε νόμους αγαστής συνεργασίας μεταξύ όλων ημών;

‘’Σε νόμους αγαστής συνεργασίας’’. 

Είναι απαραίτητη η συνεργασία μεταξύ ανθρώπων που δεν συμφωνούν; Υπάρχουν κάποιες αξίες εκ διαμέτρου αντίθετες, αμφότερες ορθές; Εάν ναι, κανείς δεν υποχρεούται…

Κι όμως όλοι υποκύπτουν στο λεγόμενο γενικότερο ορθό αφήνοντας κατά μέρος τις διαφωνίες τους περί ηθικής ή άλλων ζητημάτων. Περί της υποχρεωτικής συμφωνίας φερ’ ειπείν σε ζητήματα πίστης ή συναισθημάτων τα οποία θα όφειλαν να απορρέουν από συγκεκριμένες καταστάσεις.

Ο άνθρωπος είναι γεμάτος ελαττώματα, κάποιοι συμφωνούν πως κάποιοι έχουν λιγότερα και μερικοί άλλοι περισσότερα, κρίνουν όμως με βάσει τα προσωπικά τους πιστεύω. Το ελάχιστο του καθενός μπορεί να είναι μέγιστο για άλλους, οπότε δεν υπάρχει μέτρο όχι μόνο περί ηθικής αλλά περί όλων των άλλων ζητημάτων.

Κι όμως κάπως πρέπει να συνυπάρξουμε, κάπως θα πρέπει να καταφέρουμε να συνεννοηθούμε, να ομονοήσουμε ώστε επιτέλους να ταιριάξουμε και να ζήσουμε μέσα σε οικογένειες, κοινωνίες, πατρίδες. Για τον λόγο αυτόν δημιουργήθηκαν οι κύκλοι όπου ξεχωρίζουμε κάποιες ισχυρές επιταγές μας και ταιριάζουμε κατά κύριο λόγο με τους υπολοίπους αυτές. Τα εναπομείναντα τα αφήνουμε κατά μέρος. 

Συμφωνούμε για παράδειγμα πως μας αρέσουν οι εκδρομές με ποδήλατα στα βουνά και αφήνουμε στην άκρη τα πολιτικά στα οποία μπορεί να διαφωνούμε… Συμφωνούμε πως μας αρέσουν τα φιλιά στο σώμα και κρύβουμε την επιθυμία μας στον κύκλο αποδοχής της.

Για όλα ετούτα λοιπόν τα πόρρω απέχοντα των κοινών αξιών θα πρέπει να κουβεντιάσουμε όχι θεωρώντας περιθώριο την επιλογή τους αλλά παρακλάδι μιας ισότιμης ζωής, εκείνης που αξίζει και δικαιούται το κάθε υποκείμενο.

Ως υποκείμενο λογίζεται ο πρώτος διανοούμενος και ο τελευταίος αμαθής. Ο πρώτος πολιτικός και ο έσχατος υπάλληλος. Ο πρώτος ιερωμένος και ο τελευταίος άπιστος. Όμοιοι σε δικαίωμα άπαντες, καθώς η ψυχή εξ’ ενστίκτου ορίζεται ειλικρινής. Η χαρά εκ βάθρων πηγάζει και εάν θεωρείται εκπαιδεύσιμη, από λάθος νομίζεται τέτοια. Ο κοινωνικός χαρακτήρας μπορεί να διδάσκεται η συμπεριφορά δηλαδή, το ένστικτο όμως παραμένει το ίδιο, άλλως η μόρφωση και η πίστη στη θεώρηση του άξιου τρόπου ζωής θα έπαυε τις σκοτεινές -για παράδειγμα- ερωτικές ιδιαίτερες επιθυμίες των άριστων, ως μιαρές...

Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει άρα η εκπαίδευση έχει να κάνει με το κοινωνικό προφίλ, με όλα τα είθισται και όχι με το μύχιο συναίσθημα.

Ίσως στο σημείο αυτό θα έπρεπε να εντάξουμε στη συζήτηση τη λέξη υποκρισία.