Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Το μάταιο.

Η ελπίδα η μεγαλύτερη απάτη. Η χρήση του αποτελέσματος της πράξης στο βάθος του χρόνου αποδεικνύει το αληθές. Η μόνη σωτήρια άποψη που χρησιμοποιείται ως δικαιολογία, η πλήρωση του χρόνου με κάτι άξιο. Ναι, θα συμφωνήσουμε αλλά προσυπογράφοντας την πράξη, για την πράξη και μόνο για αυτήν.

Η ιδέα πως πράγματι υπάρχει χρόνος, το μεγαλύτερο ψέμα. Δυστυχώς πρέπει να γεράσει κανείς ώστε να διαπιστώσει την πλάνη της ποσότητας των λεπτών. Ο Σοπενχάουερ αποδεικνύεται αληθινός σε κάθε μας βήμα. Τα παιδιά χαίρονται ανεβαίνοντας τον λόφο γιατί δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του θανάτου πίσω από αυτόν.

Ματαιοδοξούμε υπερβολικά;

Σίγουρα ναι, όμως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αδράξει κανείς την πραγματικότητα. Μας θλίβει αυτή αλήθεια; Κάποιους ναι, κάποιους άλλους όμως όχι και αυτοί οι δεύτεροι είναι εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν πως το σήμερα είναι η μόνη αλήθεια, το μέλλον είναι απλά ένα παιχνίδι του νου. Κάτι το οποίο φανταζόμαστε, ωραιοποιούμε ή κακοποιούμε ανάλογα με τις συναισθηματικές μας επιταγές.

Ποιο πράγμα διατήρησε την αξία του; Ποιο αντικείμενο του παρελθόντος πέραν της ισχυρής πλασματικής συναισθηματικής αξίας κατάφερε να κρατήσει στο ακέραιο τη προσφορά του σε αντιστάθμισμα του κόπου κατάκτησής του -εκτός μίας  πνευματικής παρακαταθήκης ίσως-;

Πλασματικής συναισθηματικής, διότι έχει μονάχα υποκειμενικό αντίτιμο το οποίο βασίζεται σε αναμνήσεις και άρα σε θεωρήματα απολύτως προσωπικά που δεν υποχρεώνουν κανέναν άλλον πέραν του ενός ή και ενός δεύτερου εν πολλοίς. Ποια η αξία αυτής, λίγο πριν το οριστικό ΤΕΛΟΣ; Καμία! (πλην της πλήρωσης ενός χρόνου που έψαχνε τρόπο να πληρωθεί, που δεν θα το έκανε εάν δεν υπήρχε)

Τα πάντα υπόκεινται σε φθορά. Νόμος αποδεκτός από όλους. Στα λόγια. Εμπεδώνεται αμέσως μετά τη γνωμάτευση μιας σοβαρής αρρώστιας! Το νόημα το σπουδαίο μοιάζει να πατά σε σαθρά θεμέλια.

Αγωνιζόμαστε προς απόκτηση φθαρτών αντικειμένων ενδεχομένως και ιδεών, ευελπιστώντας. Ελπίζοντας, αλλά πού;

Σε κέρδος προσωπικό υλικό ή στην καταξίωσή μας από τον κοντό περίγυρο; Πόσο ηλίθια σκέψη, πόσο ανόητη επιθυμία. Παιδαριώδης. Τρία οικοδομικά τετράγωνα πιο πέρα, κανείς γνωρίζει κανέναν…

Στην ύλη υπάρχει ευτυχία;

Η ευτυχία δεν είναι ο ανομολόγητος στόχος; (Το χρήμα δεν θεωρείται το καράβι που θα μας μεταφέρει από την σκοτεινή μεριά στην πλέον φωτεινή;) Ακόμα και η καλοπέραση παραπαίδι της –εννοουμένης- ευτυχίας είναι;

Εάν τα χρήματα έφερναν την ευτυχία όλοι οι πλούσιοι θα ήταν ευτυχείς. Αλλά δεν είναι…

Μεταξύ μας λοιπόν, ας πούμε χαμηλόφωνα, πως τους λείπουν όλα όσα λείπουν και σε εμάς τους φτωχότερους συμπεριλαμβανομένου του κυριότερου όλων. Της πνευματικής ηρεμίας… Η επάρκεια έρχεται σε άμεση σχέση από την ανάγκη, ο Ισοκράτης το είπε, κάπως αλλιώς βεβαίως αλλά αυτό εννοούσε, πως κάποιος δηλαδή δεν είναι πλούσιος εξ’ αιτίας των χρημάτων του, αλλά λόγω των αναγκών του. Πολλές ανάγκες λιγότερος πλούτος. Απλούστερα δεν λέγεται.

Και φτάνουμε στις ιδέες. Σε όλα εκείνα που υπηρετήσαμε.

Επιμένω πως το κάναμε, υπηρετώντας τον εαυτό μας μονάχα. Το μόνο ελπιδοφόρο νόμισμα που μπορώ να έχω πριν από την θλίψη της εξαπάτησης του εαυτού. Έκανα ό,τι έκανα, για τον σκοπό που το έκανα επειδή το ήθελα εγώ! 

Αλήθεια, μεταξύ μας τώρα, υπάρχει κανείς σίγουρος πως έκανε κάτι επειδή το ήθελε ο ίδιος; 

Όλοι;

Πλάνη. Πλάνη από τις λίγες και μάλιστα από τις πλέον θλιβερές.

Ελάχιστοι κατάφεραν να ξεφύγουν από τις ορμήνειες είτε τις κοινωνικές είτε τις οικογενειακές. Για να πεισθείτε κοιτάξτε τα ΠΡΕΠΕΙ που περιβάλλουν όλους εμάς…  Κάθε ένα ‘’πρέπει’’ ένας ορισμός, μία υποχρέωση (ηθική ή όχι). Οι ηθικές είναι οι χειρότερες, οι πιο ύπουλες…

Η φιλοδοξία είναι ένα σεντόνι που καλύπτει την ανία του μέλλοντος το οποίο μέλλον, φαντάζει άχρωμο χωρίς τούτη. Η κατάκτηση του στόχου δεν μπορεί παρά να είναι μια πρόσκαιρη μόνο νίκη. Στο τέλος η ήττα δεν υποτίθεται, είναι δεδομένη. Για όλους.

Κάπως πρέπει να περάσει ο περίσσιος χρόνος. Υπό τη έννοια και την αποδοχή του μάταιου μόνο τέτοιος μπορεί να είναι.

Η μόνη λύση βρίσκεται στην μόνη –όποια- πραγματικότητα. Στην άδραξη του παρόντος, στην φιλοσόφιση και στην προσπάθεια ερμηνείας των πάντων. Στη γνώση. Στη χάραξη πορείας μέσα από τη γνώση του μάταιου. Στην εξ’ αρχής αποδοχή της ήττας και κατόπιν της εμπέδωσης τούτης, στην αναζήτηση της γνώσης έπειτα...

Μόνο κάποιος που δεν πιστεύει πουθενά, μπορεί υπάρξει ελεύθερος. Η πίστη σε ελπίδα, δυναστεύει, διότι η πραγματοποίησή της προϋποθέτει σκοπούς, δράσεις, ελιγμούς, συμφωνίες, υποχωρήσεις, απάτες, συνθήκες… Πράξεις υποχρέωσης…

Είμαστε γεμάτοι από παρελθόν. Το παρελθόν θλίβει διότι θυμίζει το ΤΕΛΟΣ. Το μέλλον είναι καταδικασμένο να γίνει παρελθόν. Το μόνο που πράγματι υφίσταται είναι το παρόν λεπτό, που σε ελάχιστο χρόνο θα περάσει στη μνήμη.

Τι κάνουμε για αυτό;


Η μόνη άξια αντιμετώπιση, είναι η πορεία μέσα από τη γνώση της επικείμενης ήττας. Η άντληση χαράς μέσα από τον κύκλο της πεπερασμένης διάρκειας των λεπτών μας. Η διευθέτηση του χρόνου κατά το δυνατόν καλύτερο. Πίσω από τη γνώση του ΤΕΛΟΥΣ, υπάρχει το δώρο του ενδιάμεσου χρόνου. Το μόνο κέρδος η ορθή χρήση του.