Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Μοναχικότητα. H επιταγή της προόδου.

Η τάση προς απομόνωση του ανθρώπου είναι πλέον εμφανής. Ήδη ως άτομα έχουμε σήμερα πολλές περισσότερες στιγμές μοναξιάς από οποιεσδήποτε άλλες περιόδους της ζωής μας. Σε αυτές συγκαταλέγονται και εκείνες εμπρός στην οθόνη του υπολογιστή.

Ο θεσμός της οικογένειας κλυδωνίζεται και ο τριγμός της ακούγεται. Η παραδοσιακή σύσταση της εστίας, από μητέρα, πατέρα, παππούδες και παιδιά έχει από καιρό πάψει να υφίσταται.

Καλά, και είναι απαραίτητα κακό αυτό;

Από κάποιες σκοπιές όχι, αλλά από κάποιες άλλες, ναι.

Ασφαλώς και δεν είμαστε εκείνοι οι οποίοι θα σταθούμε σε στερεότυπα την ώρα όπου τα πάντα αρχίζουν να δείχνουν στους ιδεασμένους την όψη που οφείλουν να δείχνουν καθώς οι πραγματικότητες που θεωρούσαμε αληθείς υποχωρούν, αλλά όταν κοιτώντας αλλιώτικα και διαπιστώνουμε ότι ο νέος τρόπος ζωής εξυπηρετεί καταστάσεις τότε επίσης αναδιπλούμεθα.

Είναι γνωστό σε όλους ότι τα άτομα ως μονάδες χειραγωγούνται σαφώς ευκολότερα. Είναι επίσης γνωστό, ότι χειραγωγούμενα υποκύπτουν δεχόμενα όχι πράξεις μικρές -αυτές μοιάζουν ως το λιγότερο κακό-, αλλά –υποκύπτουν- αποδεχόμενα ιδέες προς υλοποίηση πακέτα πράξεων! Ιδέες οι οποίες είναι οι αιτίες, οι πρόξενοι των γενικευμένων πράξεων και των οποιαδήποτε πρακτικών.

Η μοναχικότητα μέσα στην εικονική πραγματικότητα των υπολογιστών προσφέρει ευχαρίστηση, αλλά όχι χαρά. Οι άνθρωποι οι οποίοι στερούνται χαράς, γίνονται σκληρότεροι, ανεκτικοί στον πόνο και στις δυσκολίες. Μεταλλάσσονται –με αργούς ρυθμούς- καθώς η φυσιολογία όλων ημών δεν είναι η κατά μόνας παρουσία στον κόσμο, αλλά η συναναστροφή με όλους τους υπολοίπους.
Όλη η σημερινή τεχνολογία συνδράμει στην απομόνωση. Μπορεί να είναι τυχαίο. Μπορεί ο τρόπος της ζωής όπως διαμορφώνεται να απαιτεί ο καθένας να τρώει μονάχος στο δωμάτιό του ώστε να μην χάνει την σύνδεση με τους διαδικτυακούς συνδαιτυμόνες του, όμως τα αποτελέσματα αυτής της προόδου έρχονται σαν δούρειος ίππος και ξεπερνούν τις συλλογικές μας άμυνες.

Ο ένας κάνει λάθος ευκολότερα από τους πολλούς. Υποκύπτει όπως είπαμε σε πολύ λιγότερο χρόνο. Μια οικογένεια, μία κοινότητα, ένα έθνος το οποίο, συλλογίζεται συνεκτικά (έστω και από υποχρέωση) αντέχει τουλάχιστον περισσότερο.

Θα συμφωνήσουμε ότι ακούγεται παράλογο να υπάρχει σχέδιο. Δεν μπορεί πίσω από το κάθε τι κάποιοι να επιβουλεύονται την χαμηλή μας νοημοσύνη. Ούτε να μας ψεκάζουν… Δεν μπορεί… Όμως η πορεία ασχέτως σχεδίου δείχνει τον δρόμο και αφού τον δείξει τότε όλοι οι υπόλοιποι συνεισφέρουν φωτίζοντάς τον.

Οι υπολογιστές δεν γίνανε για να μας αποξενώσουν, το έκαναν όμως. Ήδη σε μια οικογένεια τα κομπιούτερ μετράνε τόσα, όσα και τα άτομα, αλλιώς υπάρχει τσακωμός! Κάποτε ήταν οι τηλεοράσεις… Τα smart phones σήμερα παρίστανται σε μέρη όπου δεν μπορούν τα lap top. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα πάρκα, στις καφετέριες, στις τουαλέτες…

Ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει κάτι καθώς όλη νέα γενιά μεγαλώνει με τον τρόπο αυτόν και με τον τρόπο αυτόν άγεται στον μονόδρομο της διαδικτυακής διαμαρτυρίας καθώς αυτόν χειρίζεται με τρόπο άριστο. Τα ''πεζοδρόμια'' με τον καιρό θα φθίνουν...

Τοποθετούμεθα, ταξινομούμεθα με τρόπο οριστικό ως αριθμοί σε ένα σύστημα το οποίο εξάγει αποτελέσματα. Ως μονάδες, όχι ως σύνολα. Τα σύνολα δεν συμφέρουν διότι διαχειρίζονται δύσκολα. Σε κάθε περίπτωση δυσκολότερα.

Οι διαρραγές των συνόλων ξεκινούν από τους πυρήνες τους. Τις οικογένειες.

Η κάθε οικογένεια, ως μέλη που τη συνιστούν, διασκορπίζεται και το κάνει όχι στο όνομα της ελευθερίας των ατόμων της, αλλά στο άλλο της άγνοιας διαχείρισης του δικαιώματος της αυτοδιάθεσής του κάθε ενός των μελών της.

Κατόπιν αυτών έρχονται οι κοινότητες τα μέλη των οποίων όντως ανεξάρτητα δυσκολεύονται κοινή οδό. Δυσκολεύονται κοινό στόχο με πορεία υπό την γνώμη κάποιου άλλου καθώς ως μονάδες αυτούσιες σηκώνουν το δικό τους μπαϊράκι και ακολουθούν τη δική τους πορεία. Ας είναι μοναχική. Τέλος όλοι μαζί ως μονάδες άγονται τον δρόμο που χαράσσουν όλοι εκείνοι που διαφεντεύουν τα μέσα, μια και είναι τα μόνα πρότυπα, οι μόνοι γνώστες…

Η ελευθερία ως αγαθό χρειάζεται σεβασμό. Είναι πολύ σπουδαία ώστε να την παραδίδουμε οικειοθελώς, αυτούσια στον πρώτο ρήτορα παραμένοντας δέσμιοι σε χώρο περιχαρακωμένο, ευτυχείς έχοντες την τεχνολογία ανά χείρας, αλλά στερούμενοι το δικαίωμα της βάδισης.

Ευτυχισμένες καρδερίνες σε χρυσά κλουβιά.