Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Όταν ο σκοπός καταπίνει την ουσία


Θα επιμείνω πως η μεγαλύτερη παγίδα είναι η έπαρση. Η ιδέα πως κάποιος κάτι είναι επειδή απέκτησε είτε βήμα, είτε ένα –πρόσκαιρο ενδεχομένως- ακροατήριο.

Στο μεγάλο αυτό λάκκο πέφτουν συνήθως εκείνοι οι αιφνιδίως αφυπνισθέντες ενός λήθαργου ετών. Όλοι εκείνοι οι οποίοι ‘την είδαν’ αλλιώς και είπαν ένα πρωί : ‘Bρε λες να είμαι κάτι και να μην το ξέρω; Λες να πηγαίνω χαμένος’

Η αλήθεια είναι πως απλά τίποτα δεν είναι.

Η νόσος, εάν μπορεί να λεχθεί τέτοια, κτυπάει συνήθως καλλιτέχνες. Τραγουδιστές, ζωγράφους, συγγραφείς, χορευτές, κ.α.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι όλοι μας έχουμε προικισθεί με κάποιο ταλέντο. Σε κάποιους αυτό το ταλέντο είναι απολύτως εμφανές και σε άλλους αχνοφαίνεται κατόπιν μεγάλης προσπάθειας. Εκεί εστιάζεται η διαφορά. Επίσης θα πρέπει πάντα θυμόμαστε, πως ακόμα και ένας απλά ταλαντούχος άνθρωπος παραμένει ελάχιστος στο να διαμορφώνει ρεύματα στις κοινωνίες. Τουλάχιστον αυτό, είναι σαφές και παραδεκτό από όλους θαρρώ.

Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ελλάδας ή θα συγγράφει ή θα χορεύει ή θα τραγουδάει ή θα ζωγραφίζει. Το υπόλοιπο θα παίζει άριστη μπάλα… Οι μόνοι που δικαιολογούνται έπαρση, είναι οι πατεράδες των πεντάχρονων υιών που θαρρούν πως γέννησαν Μέσι, οι υπόλοιποι χρειάζεται να σκεφθούν… Εντάξει και πολλές μαμάδες που θάρρησαν για ένα φεγγάρι πως η κόρη τους θα γινόταν πρώτη μπαλαρίνα ή κολυμβήτρια.

Ας έρθουμε στο προκείμενο.

Το όποιο ταλέντο -που υπάρχει ως δώρο της φύσης στον άνθρωπο- επιτελεί έναν σκοπό που δεν άλλος από το να τον κάνει να αισθάνεται όμορφα εκτελώντας το. Εάν αυτή η εκτέλεση είναι απολύτως ξεχωριστή -προς το καλύτερο ασφαλώς- από τις όμοιες άλλες των άλλων εχόντων όμοιων δεξιοτήτων, τότε προοδεύει στον τομέα αυτόν και απολαμβάνει της αποδοχής των υπολοίπων. 
  • Εδώ λοιπόν είναι το ζήτημα… Στη δόλια ιδέα πως το υποκείμενο φαντάζεται-υποθέτει ότι είναι, κάτι πλέον αυτού που πράγματι είναι.
Αυτή η κακούργα ιδέα έρχεται και του αλλάζει τα μυαλά κάνοντάς τον να υποστηρίζει έναν τρόπο ζωής που δεν του ανήκει, που δεν είναι γεννημένος να ζήσει ή να υποστηρίξει. Με αυτό το επιχείρημα δεν ισχυρίζομαι πως κάποιοι δεν έζησαν τον τρόπο που μιμείται το υποκείμενο, όμως εκείνων το επέτασσε η ψυχή και όχι κάποια ιδέα.

Και πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε να κρίνει με σιγουριά ποιος υποκρίνεται –διότι περί υποκρισίας πρόκειται- και ποιος όχι;

Θα μπορούσε ίσως κάποιος, θα μπορούσε όμως και κανένας διότι ουδείς δικαιούται να κρίνει. 

Θα έλεγα πως ο υποκρινόμενος τρόπος ζωής μοιάζει με όλες εκείνες τις δίαιτες που κάνουν όλοι εκείνοι και οι εκείνες που δεν έχουν ανάγκη αδυνατίσματος. Το κάνουν για μία ιδέα και μόνον. Η αλήθεια -από την άλλη είναι- είναι ότι η ιδέα αυτή θρέφει, αλλά θρέφει ένα μυαλό που εν τοις πράγμασι δεν πείθει και δεν το κάνει διότι ελάχιστοι πλην του περιγύρου ενδιαφέρονται…

Στον βωμό αυτόν της αυτοπροβολής στήνονται σελίδες στο facebook με όσο ο ιδρυτής -της σελίδας- επιτρέπει πλατιές στις οποίες (αυτό)εκθειάζονται πρόσωπα, δημιουργίες, αφήνοντας υπονοούμενα για ευκλεείς διαδρομές και για περιπτώσεις ανδριάντων. Δέχομαι ότι υπερβάλλω –στο δεύτερο σκέλος-.

Το δέχομαι, το κάνω όμως, όχι αναίτια, καθόσον ολημερίς διαβάζω κριτικές αριστουργηματικών συγγραφικών έργων, φωτογραφήσεις ασήμων, κολλητά των όποιων επωνύμων και διερωτώμαι πώς και είναι δυνατόν κατόπιν αυτής της πληθώρας καλλιέργειας να μην ζούμε σε ένα καλύτερο κόσμο.

Η απάντηση είναι ότι καταντούμε.

Καταντούμε υποχείρια των όποιων επιλογών μας. Αναγκαζόμαστε να ζήσουμε τον ρόλο που υποδυόμαστε και από αστείο γίνεται σοβαρό.

Πετάμε έξω από το προσωπικό, διαδικτυακό, κοινωνικό, αληθινό προφίλ μας, όλα εκείνα να μικρά κομμάτια που συνθέτουν τον γνήσιο εαυτό και μας κάνουν εκείνο που πραγματικά είμαστε, ευελπιστώντας σε κάτι άλλο. Περισσότερο ένδοξο με μακρινό. Ζηλευτό! (Η κουταμάρα δεν έχει τέλος...)


Ναι, έχω συγγράψει 17 μυθιστορήματα και πάνω από 250 άρθρα, μερικά θεατρικά πλέον των υπολοίπων. 

Και λοιπόν; 

Θεωρώ τον εαυτό μου ελάχιστο εμπρός σε άλλους που δεν έχουν γράψει τίποτα και όμως με καθηλώνουν με το πνεύμα τους. Μιλώ για τις αξίες της ζωής, κάποτε φιλοσοφώ με τον τρόπο που μπορώ. Οδηγώ μηχανή και όταν το κρίνω ασφαλές και τρέχω με 270+ χλμ την ώρα. Λέω και κάνω βλακείες με τους φίλους μου, ομοίως αναρτώ φωτογραφίες στο προφίλ μου στο face που δεν ταιριάζουν με το άλλο το σοβαρό προφίλ του site που διατηρώ -υποχρεωτικά- και προορίζεται για το πίσω μέρος των βιβλίων μου. Κυκλοφορώ με τριμμένο τζην και ασφυκτιώ με γραβάτα. Δεν προσέχω τα λόγια μου και άρα δεν αποφεύγω τον κακό –για πολλούς- εαυτό μου, απεναντίας ευχαριστιέμαι τις παρέες μου στο διαδίκτυο -για τις άλλες δεν συζητείται- κάνοντας like σε πολλά σαχλά αστειάκια που όμως με κάνουν και γελώ. Πολλές φορές νευριάζω και βρίζω, αλλά από την άλλη έχω εμπεδώσει πως δεν έχω να μοιράσω τίποτα με κανέναν, έτσι μετά τις συστάσεις, τον καλώ για φαγητό σπίτι. 

Να πάρει ευχή.

Η ζωή μας είναι ελάχιστη ώστε να την αναβάλουμε, ώστε να καμωνόμαστε κάτι άλλο, ώστε να περιμένουμε κάτι… Ο Σοπενχάουερ είπε πως η ζωή είναι ένα εκκρεμές που κινείται από την θλίψη στη δυστυχία. Σκεφθείτε, το 'τι' ακολουθεί την κάθε ευτυχισμένη στιγμή μας. (Βεβαίως ο αντίλογος λέει να σκεφθούμε και το 'τι' ακολουθεί την όποια δυστυχία μας. Όμως στο τέλος, η σούμα μετράει περισσότερες αγωνίες. Δυστυχώς είναι γεγονός...) Ευχαρίστως να το συζητήσουμε (μηνύματα στο  e-mail που αναγράφεται στη στήλη επικοινωνία)

Απαισιόδοξος ων λοιπόν, θεωρώ πανάκριβη την προσφορά μας σε χρόνο περιμένοντας τη ρουφιάνα ελπίδα να ευοδώσει τις προσδοκίες μας. Σε αυτή την παγίδα δεν πέφτουμε. Αυτή την ελπίδα δεν την υπηρετούμε. Δεν χαλάμε τις σχέσεις μας για έναν εαυτό που δύσκολα υποστηρίζουμε. (με την υποκρισία οι σχέσεις χαλάνε). Ο κόσμος όλος είναι γεμάτος από αυτούς που περιμένουν την καλύτερη μέρα χάνοντας το πολύτιμο παρόν. Εμείς θα πάψουμε να είμαστε μέρος του.

Εμείς θα παραμένουμε εκείνοι που θα προτείνουν απλά, χαμηλόφωνα από την  άκρη. Τη ζωή που που επιθυμούμε, θα τη ζούμε στο κέντρο της. Θα παραμένουμε φιλιωμένοι με όλους, δικαιολογώντας ακόμα και εκείνα που εμείς δεν θα κάναμε. Ιδίως αυτά.

Αποφεύγουμε τον προτεινόμενο -από τον σκοπό- τρόπο ζωής.

Ξαφνικά η δόξα φαίνεται πολύ ακριβή.