Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Διαλεχτοί έρωτες.

Είναι φορές που η επιθυμία σχεδιάζει τοπία. Είναι φορές που το μυαλό σκαρώνει ιστορίες ολόκληρες φανταστικές γεμάτες ψεύδη που φαντάζουν αληθινές.


Η ζωή σε ένα κόσμο ονείρων ξεκουράζει. Απαλύνει, συμμορφώνει -θα τολμούσα- να χτενίσει όλο εκείνο το ανακατωμένο μαλλί της καθημερινής τρέλας που είναι τόσο αλλιώτικο από την μακρινότερη προσδοκία μας.

Χρειάζεται ετούτο το διάλειμμα από τη λογική, αυτή η βόλτα στον παράδεισο της υπόθεσης καθώς η ανάσα έξω από το νερό της υποχρεωτικής πλεύσης κρίνεται αναγκαία.

Πίσω και μέσα στο προσωπικό ωραίο η ψυχή ανασταίνει τις ελπίδες της. Είναι δεδομένο ότι το κάνει αναπαυόμενη πίσω από τις ένδοξες επιτυχίες της. Τις έχουμε ανάγκη και τις επιτυχίες μας αλλά και τις επευφημίες των ανθρώπων που συμπορευόμαστε.

Θα έλεγα ότι σχεδόν ότι για εκείνους ζούμε. Από λάθος ασφαλώς, αλλά μία πραγματικότητα, αλήθεια, νοιάζεται για το σωστό ή το λαθεμένο;

Δεν νοιάζεται, διότι μιλάει άλλη γλώσσα.

Τώρα εάν καταφέρουμε και περάσουμε μέσα σε εκείνο τον πυρήνα τον πολύ προσωπικό μας έναν ακόμα άνθρωπο, τότε μπορούμε να κομπάζουμε για επιτυχία, για νίκη, για φόβο, για πόνο και για χαρά. Με τα χέρια σηκωμένα ψηλά.

Τα δικαιολογείτε-αιτιολογείτε φαντάζομαι όλα, μιας και μιλάμε καιρό και αν μη τι άλλο αντιλαμβανόμαστε για τα καλά μεταξύ μας.

Και τι έγινε; Μερικές ώρες χαμένοι κάπου αλλού. Δεν πάτε σινεμά; Δεν πάτε βόλτες στη παραλία να ξεσκάσετε; Δεν ονειρεύεστε; Ε ποιο το παράταιρο;

Η παραδοχή μήπως;

Αυτό είναι Λοιπόν! Δεν το παραδεχόμαστε, δεν ομολογούμε που να πάρει όλα εκείνα τα χαζά, τα ηλίθια που μας αρέσουν κι έπειτα ψάχνουμε λέει να βρούμε ανθρώπους…

Μα οι άνθρωποι όλοι είναι στο βάθος τους χαζοί. Ο κάθε ένας με τον δικό του προσωπικό τρόπο, γιατί θαρρείς πως εσύ διαφέρεις;

Στο λέω να το ξέρεις: Όλες οι μεγάλες αγάπες όλοι οι τεράστιοι έρωτες στηρίχτηκαν στη χαζομάρα. Και στην ειλικρίνεια, να στο πω και αυτό. Τώρα κάνε τους συνειρμούς και βγάλε το συμπέρασμα εσύ.

Στο ξεδίπλωμα του περιτυλίγματος, στην απόλαυση του ακέραιου. Άφησαν να περάσει μέσα το καλαμάκι στο κέντρο της ύπαρξης και ρούφηξαν μεδούλι, οι σπουδαίοι δεσμοί, εκείνοι που ζηλεύεις.

Άφησες ποτέ να περάσει το καλαμάκι μέσα σου;

Μη περιμένεις λοιπόν τα υπόλοιπα. Οι άνθρωποι βρέθηκαν… και τι ειρωνεία όλοι είχανε στόχο εκείνο το υπέροχο της φωτογραφίας που αξίζει ένα τοίχο στο σπίτι μας, μόνο που ποτέ δεν κατάφεραν η εικόνα εκείνη να έχει το δικό τους πρόσωπο. Τι να γίνει; Αφηνόταν στην αγάπη των άλλων. Θαύμαζαν. Μόνιμοι θαυμαστές γίναμε. Τι κατάντια!

Αφηνόταν και νοσταλγούσαν παρέα όλοι μαζί και χώρια, τον έρωτα που έβγαζε -το αληθινό ή το ψεύτικο- κάδρο. Αναπολούσαν και έλεγαν: Πού να βρεθεί…

Μα οι μεγάλες έρωτες δεν βρίσκονται, συμβαίνουν. Το κάνουν τόσο απλά και μοιάζουν με το γέλιο το τρανταχτό που παρασέρνεται από τη διαδοχικότητα του χάχανου. Ξέμεναν στη γεωμετρική του πρόοδο. 

Αφηνόταν στην αναγκαία, δίχως συγκάλυψη, ανακάλυψη του εαυτού τους από τον άλλον. Από την εκούσια έκθεση στον κίνδυνο της αποκάλυψης, από την προσφορά της βαθιάς ιδέας και τη σιγουριά της αποδοχής και της ασφάλειας. Από το καταφατικό κούνημα του κεφαλιού και την τεράστια ανατέλλουσα ωραία πορεία. 

Από τη βέβαιη γνώση.

Και το οικοδόμημα μοιάζει να ήταν από καιρό κτισμένο. Η απορία δικαίως παραμένει ζωγραφιστή: Πώς και δεν φαινόταν ορθό. Πώς και μπορούσαμε χώρια.

Η πραγματικότητα γενικώς διαστρέφει. Μοιάζει να κινείται σε ένα παράλληλο κόσμο. Η επιλογή υπάρχει μέσα μας όπως και η διάθεση, παρέα με την τόλμη. Η απόφαση λείπει. Ο φόβος περισσεύει. 

Είναι πράγματι περίεργο όλοι να αναζητούμε το ίδιο, όλοι να προσφέρουμε-εκφράζουμε επίσης τις ίδιες ανάγκες αλλά να μην ταιριάζουμε τις προσφορές μας.

Σίγουρα κάπου συμβαίνει το λάθος. Το τεράστιο του είδους…