Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Συναλλαγές...

Η προσπάθεια είναι γνωστό ότι καταβάλλει. Η οποιαδήποτε μη αυθόρμητη κίνηση προϋποθέτει εκτός από σκέψη και ένα στοιχειώδη προγραμματισμό.

Προσπαθώ να σκεφθώ τη δύναμη που χρειάζεται να καταβάλλει κάποιος ώστε να αντιμετωπίσει την προφανή πρόθεση κάποιου να του φερθεί ανέντιμα. Πριν ακόμα εκείνη εκδηλωθεί. Αναφέρομαι όχι στις αντίρροπες πράξεις μα στις άλλες εκείνες που θα εκκινήσουν τις ψυχολογικές διεργασίες στο βάθος του μυαλού του.

Ετούτη η γνώση, η ανάγκη του άλλου η οποία θεωρείται πέραν όλων εξυπνάδα, καματώνει και στεναχωρεί τον κάθε έναν που έχει προσπεράσει το επίπεδο αυτό έχοντας ανέβει κατά τι ψηλότερα.

Μην απατάσθε θεωρώντας ότι ο κόσμος απλά έτσι είναι. Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι απέχουν της πρακτικής. Πολλοί οι οποίοι απλά δεν νοιάζονται όντες σίγουροι και ασφαλείς. Μη έχοντες ανάγκη ούτε την ιταμή πράξη, αλλά και ούτε και τα αποτελέσματα αυτής.

Η ματαιόδοξη συμπεριφορά συναντάται σε ανθρώπους που ακόμα ψάχνουν το νόημα πίσω από την ύλη. 

Ο άνθρωπος είναι τα ένστικτά του φιλτραρισμένα από το υπερεγώ του (Οι άμυνες της ψυχής. Για να διαβάστε πατήστε εδώ

Θα έλεγα ότι οι περισσότεροι καταντάμε στο ΕΓΩ μας καθώς το φιλτράρισμα αυτό των απαγορεύσεων κατά κάποιο τρόπο μας εκπαιδεύει. Μακριά από τις κοινωνίες θα είμαστε ζώα, ετούτο είναι αληθές. Οι κοινωνίες στο βάθος τους συνιστούν σύνολα κανόνων-απαγορεύσεων και άρα από συνήθεια εκπαιδεύουν, μας μαθαίνουν περιορίζοντας.

Δεν θα ήθελα ετούτη τη προσέγγιση η οποία από κάποια άποψη φτιάχνει καλούς ή κακούς μαθητές, δεν θα ήθελα και την άλλη την υποτάξιμη στον φόβο της τιμωρίας.

Προτιμώ και εναγκαλίζομαι με μεγάλη χαρά, την εκ της ψυχής πορευόμενη. Εκείνη που κάνει τον άνθρωπο να σώζει το ζώο που κινδυνεύει και το αφήνει λεύτερο.

Και εγώ έχω αδικήσει και εμένα με έχουν αδικήσει. Σήμερα στεναχωριέμαι και για τις δύο περιπτώσεις το ίδιο.

Για την πρώτη, διότι δεν υπήρχε λόγος και η αιτία ήταν τόσο ελάχιστη που σχεδόν εφάπτεται του μηδενός. Όχι πως εάν θα υπήρχε μεγαλύτερο όφελος θα δικαιολογείτο η πράξη, όχι.

Για την δεύτερη, λιγότερο για εμένα και περισσότερο για εκείνους που χρειάστηκαν και ανακάλυψαν λόγο να το πράξουν καθώς τα οφέλη τους έχουν ήδη εξανεμισθεί και ενδεχομένως να αναζητούν άλλα σε άλλους, ευρισκόμενοι σε μια διαρκή ατέρμονη κίνηση. Σε ένα άγχος δίχως τελειωμό. Ίσως τελικά να μην τους λυπάμαι, αλλά να ντρέπομαι την ανάγκη τους.

Γενικώς αλλά και ειδικώς, όλο και περισσότεροι άνθρωποι ξεφεύγουν από την πρακτική της καθημερινής τριβής, αναλογιζόμενοι το μάταιο της όποιας διένεξης. Ίσως και λόγω αυτής -της γνώσης- να απομακρύνονται.

Πολλές φορές το κακό δεν πολεμάται… Όταν γίνεται από όλους διαστρέφεται και η ιταμότητα λογίζεται εξυπνάδα, ή καθεστώς. Τρόπος ζωής.

Είναι αλήθεια ότι χρειάζονται χρόνια και ίσως μία πορεία ζωής για έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα και πάλι όμως θα επιμείνω και θα πω –ελπίζοντας να έχω δίκιο- πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καμωμένοι από την ίδια πάστα έστω και εάν ζούνε στις ίδιες με εμάς γειτονιές.

Υπάρχουν καλύτεροι ημών.

Πολύ καλύτεροι και θεωρώ ότι είναι όλοι εκείνοι που απαξιούν, που χαμογελούν και φεύγουν σε κάθε μας πρόκληση. Κάποιους τους λέμε αγαθούς.

Είναι όλοι εκείνοι που μας αφήνουν να βράζουμε στον κόσμο μας.

Χρειάζεται δύναμη να το κάνουν, μα όταν το μάθουν απλά δεν τους κοστίζει τίποτα. Το πράττουν όπως οι υπόλοιποι αναπνέουν.

Μιλάω για τους γνώστες που έχουν αφήσει πίσω την κάθε αναγκαία –προς άλλους- απόδειξη περί του εαυτού τους γνωρίζοντας πως το αυθεντικό ‘’λίγο’’, είναι κατά πολύ καλύτερο του τεράστιου επιτηδευμένου ‘’καλού’’ για τον πολύ απλό λόγο πως το ένα είναι γνήσιο.

Το βέβαιο είναι ένα: Ότι η ζωή συνεχίζεται με τον τρόπο που την θέλει ο καθένας από εμάς.