Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Ο έρωτας σε άλλο επίπεδο.

Η λέξη είναι από μόνη της μαγική. Η ουσία της, χωρίς συζήτηση, επίσης. Το βίωμα όμως είναι καθαρά -σε πλείστες περιπτώσεις- θέμα εκπαίδευσης…

Διδάσκεται ο έρωτας; Δεν βιώνεται από όλους το ίδιο; Κάποιοι μπορεί να τον ξεπερνούν δια μέσω αυτού, μετερχόμενοι άλλες ιδέες;

Πολλά τα ερωτήματα.

Γενικώς ο έρωτας δεν διδάσκεται. Σαφώς και όχι με την έννοια του όρου που ορίζουμε ως ορθή. Περιπλέοντας όμως τη ‘’κοινή’’ του ουσία, διευρύνοντας τις αποδοχές μας φιλοσοφώντας περί αιτίων και αποτελεσμάτων (πράξεων, κινήσεων), απομυθοποιώντας- αποκαθηλώνοντας ορισμένες παγιωμένες ιδέες, ναι

Υπό την έννοια αυτή διδάσκεται όχι ο έρωτας αλλά ο εαυτός να κοιτάει εκείνα που δεν μπορεί να δει κάποιος άλλος και να στηρίζεται σε ξέχωρα στηρίγματα. Να απενοχοποιεί, να υπερβαίνει έστω και αν δεν έπρεπε καν να ονομάζονται έτσι. Απενχοποιήσεις-υπερβάσεις. Θα έπρεπε όλες οι κινήσεις που απαιτούνται να είναι εκ των προτέρων δεδομένες και αδιαπραγμάτευτες. Ελεύθερες. Στη λέξη ‘’κινήσεις’’ προσάπτω και μία άλλη εξ΄ ίσου σημαντική σε χρόνο πληθυντικό. Αποδοχές.

Οι αποδοχές λοιπόν αυτές –οι αυταπόδεικτες- κινούνται πέρα από κοινωνικά δεδομένα τα οποία δεν θα έπρεπε καν να υπολογίζουμε διότι δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν διότι τα δεδομένα προϋποθέτουν κανόνες. Η αίσθηση δεν έχει θέση για κανόνες. Ο έρωτας είναι αίσθηση.

Όταν ο ολοκληρωμένος κύκλος του συναισθήματος προς τον σύντροφο (για παράδειγμα) καταφέρει και κλειδωθεί σε …ένα σιδερένιο κουτί, έξω και μακριά από οποιαδήποτε επηρεασμό, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε παραπέρα. Τότε η σχέση θεωρείται αδιαπραγμάτευτη* και μέσω αυτής η αίσθηση μπορεί να προεκταθεί σε δρόμους που για το ευρύ κοινό, είναι το λιγότερο παντελώς άγνωστοι. Αγνοούνται.


Πίσω από την ασφάλεια πολλά να γίνουν, να παιχτούν, να καταστούν απολαύσιμα, καθώς αίρονται κοινή συναινέσει οι αποκλειστικότητες, οι οποίες (για κάποιους) δυναστεύουν την έκταση της προέκτασης του εαυτού, περιορίζοντας συν τω χρόνω την εμβέλειά ακόμα και του έρωτα ως συναίσθημα, πίσω από την καθημερινή τριβή-συνήθεια.

  • Η ανασφάλεια και ακολούθως η οφειλή της απόδειξης πως κάτι είμαστε οι δυο μας, που δεν είμαστε για κανέναν άλλον, συνιστά την αποκλειστική διαχείριση των εαυτών μας στο κρεβάτι και μόνον.

Ασφαλώς και κατανοώ ότι κάτι διάφορο του προηγούμενου -το κοινόχρηστο κρεβάτι δηλαδή- θα ξυπνούσε μύρια ενάντια επιχειρήματα και για αυτό τον λόγο χρειάζεται πέραν όλων των άλλων και το εύρος μιας λογικής που θα καταφέρει να αποδεχθεί το πάθος(!) της ίδιας της αποδοχής.

  • Ποτέ δεν κατέστη απαραίτητη η πράξη, πάμπολλες φορές αρκούσε η υπόθεση!

Θα πρέπει να κάνουμε ένα απαραίτητο διαχωρισμό. Θα πρέπει να ξεχωρίσουμε το συναίσθημα από το σεξ**. Όπως ανέφερα -εν τάχει προηγουμένως- το συναίσθημα που συνδέει τους δυο μας παραμένει κλειδωμένο στο απυρόβλητο βαθιά στην ψυχή μας μέσα ή σε μέρος ασφαλές έξω από αυτήν. Πίσω από αυτή την αποδοχή δικαιούμαστε αμφότεροι να διαχειριζόμαστε τα κορμιά μας κατά το δοκούν. Μέτα από την κοινή αποδοχή του γεγονότος που αίρει την απιστία σε παν επίπεδο.

Ασφαλώς και κάτι τέτοιο ακούγεται δύσκολο, μη εφαρμόσιμο ίσως, (ελεύθερη επιλογή συντρόφου μέσα στα ζευγάρια(;)) όμως επί της ουσίας δεν είναι τόσο ανοίκειο όσο αρχικά φαίνεται.

Το ζευγάρι η οικογένεια είναι ένα οικοδόμημα που δεν στηρίζεται σε ένα πυλώνα. Στο σεξ εν προκειμένω. Είναι μια στέγη όπου ισορροπεί σε αρκετές κολώνες. Π.χ. Συντροφικότητα, αγάπη, εκτίμηση, σεξ, (ασφαλώς ως μία λειτουργία) οικονομία, παιδιά και ασφαλώς και σε κάποια άλλα σημεία όπου τώρα μου διαφεύγουν. Εάν πέσει ένας πυλώνας το οικοδόμημα δεν καταρρέει, εξακολουθούν να το στηρίζουν οι άλλοι.

Είναι καθαρά θέμα παιδείας (καλής ή κακής) η αναγωγή της αποκλειστικότητας σε υπέρτατη αρχή. Το φιλί στο μάγουλο γιατί δεν είναι; Η χειραψία επίσης. Θα μπορούσαν να ήταν και αυτά ένα δεύτερο θέμα αποκλειστικής και μόνο διαχείρισης μεταξύ των δυο μας. Όπως το άγγιγμα του στήθους της γυναίκας ή το φιλί στο λαιμό ενός άντρα.

Τίποτα δεν προϋπήρχε. Πάντα θεσπίστηκαν –από κάποιους- και αφού έγιναν αποδεκτά, γράφηκαν ως κανόνες.

Η ''εκτίμηση'', για παράδειγμα δεύτερο -και ουσιώδες-, σε ένα πρόσωπο της αρεσκείας μας είναι κάτι πολύ σπουδαίο και θα μπορούσε ίσως να ήταν όνειδος μέγα η ομολογία του και ίσως και αιτία χωρισμού. Θα μπορούσε –προεκτείνω- να ήταν κάτι το ανεπίτρεπτο να εκτιμά ένας άντρας μία ξένη γυναίκα και να το ομολογεί δημοσία, ομοίως και ο θαυμασμός από τον οποίο πολλά μπορούν να προέλθουν... 

-Μου φαίνεται ότι την θαυμάζεις… Χωρίζουμε.

Δεν λέω ότι όλες οι παγιωμένες θεωρήσεις είναι λάθη. Όχι δεν θα μπορούσα να υπαινιχθώ κάτι τέτοιο. Με αυτές μεγαλώσαμε και σε αυτές υπακούμε. Μιλάω μόνο για κάποιες εναλλακτικές (στο απώτερο μέλλον) όπου κάλλιστα αφού ως –νέες, ρηξικέλευθες- λοιδορηθούν, στο τέλος της πορείας τους θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές.

Συνήθως ως ‘’λάθος’’ θεωρούμε την παρέκκλιση από τον κανόνα, τη μη υποταγή στο σύνολο των θεσμοθετημένων απαγορεύσεων, όμως δεν είναι έτσι και αυτό είναι απόλυτο, διότι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την ορθότητα κανενός νόμου υπό το πρίσμα και την αποδοχή της –αποδεδειγμένα- μη υπάρξεως μιας αληθείας, της διαφοράς αντίληψης, που είναι περισσότερο κατανοητό για πολλούς.

Και τότε περί ποίου ορθού θα μιλούσαμε; Μα φυσικά για εκείνο των πολλών. Και τίνι τρόπο οι πολλοί θα μπορούσαν να μας υποχρεώσουν; 

Απλά δεν θα μπορούσαν από τη στιγμή κατά την οποία δεν θα αποδεχόμαστε τη κοινωνία τους –σε ακραίο παράδειγμα-. Κάλλιστα κάποιος μπορεί να ζει οπουδήποτε και να ακολουθεί ευτυχισμένος/η την ζωή που έχει επιλέξει με τον/την σύντροφό του, ρυθμίζοντας το θέμα της αποκλειστικότητας –εφ’ όσον το θέλουν- στο μέτρο όπου και οι δύο επιθυμούν και προ παντός αρέσκονται. 
Προφανές είναι, δεν ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα ούτε χρειαζόμαστε την άδεια κανενός.

Ένα ισχυρό ενάντιο επιχείρημα λέει: Καλά όλα αυτά, αλλά εάν ερωτευθώ τον πρόσκαιρο εραστή μου - ερωμένη μου, και φύγω; Εάν δεν αντέξω τη έλλειψή του;

Τότε να μιλούσαμε για μη ώριμη σκέψη. Για μη ώριμο άτομο, καθώς πρώτα τοποθετούνται οι βάσεις, πρώτα απεμπλέκεται το συναισθηματικό –όπως είπαμε- και αφήνεται στην άκρη με ασφάλεια, πλάι στον επιλεγμένο σύντροφο και κατόπιν επιχειρείται το οτιδήποτε. 
Η πράξη προϋποθέτει, βάσεις γερές. Συνειδητοποίηση του τι και γιατί γίνεται. Αυτές οι απαντήσεις θα πρέπει να είναι απαντημένες ξεκάθαρα.

Πώς όμως μπορεί να ξέρει κανείς, το πώς θα είναι ο εαυτός του, το ποιες θα είναι οι επιθυμίες του μετά από ένα χρονικό διάστημα;

Κανείς, δεν μπορεί να γνωρίζει, αλλά ο έρωτας αντλεί τη μαγεία και την έλξη του από το απρόσμενο. Ελλείψει αυτού, χάνεται και εκείνος. Πόσοι δεν το γνωρίζετε;

Τίποτα δεν μπορεί να είναι δεδομένο. Πόσα ζευγάρια χωρίζουν έχοντας όντως αποκλειστική σχέση; Τα περισσότερα. Τι έφταιξε θαρρείτε; Τα πάντα εκτός από την απιστία με κύριο παραστάτη τη βαρεμάρα που πίσω της μπορεί να κρυφοκοίταξε η γκρίνια, η ασυμφωνία χαρακτήρων, η έλλειψη κατανόησης η έλλειψη κάθε τύπου ικανοποίησης.

Το ενδιαφέρον του συντρόφου κεντρίζεται από τον φόβο της απώλειας, από την άλλη ματιά, εκείνη την ερωτική που συνήθως ρίχνουμε ‘’παρανόμως’’. Αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να κάνουμε τον σύντροφό μας να μας κοιτάξει με εκείνο το βλέμμα την ώρα που απλά μιλάμε-συναναστρεφόμαστε κάποιον/α τρίτο/η;

Μήπως θα έπρεπε να αποδεχθούμε την όποια κούραση και να κοιτάξουμε ευθεία έχοντας ανοίξει κατά τι το μυαλό μας;

Μπορεί και να χάσουμε, αλλά θεωρώ ότι θα χάσουμε ένα παιχνίδι ήδη χαμένο. Εκείνο που η ήττα του θα φαινόταν σε μερικά χρόνια βροντώντας σαν κεραυνός στην αιθρία. 
Χωρίσανε; Πώς, αυτοί ήταν το τέλειο ζευγάρι!

Το κερδισμένο -παιχνίδι- δεν χάνεται  διότι ό,τι είναι να συμβεί συμβαίνει και με τους δύο συντρόφους παρόντες καταθέτοντας στον ίδιο χώρο είτε ψυχή είτε σώμα είτε και τα δύο μαζί. Μπορεί και χωριστά, σε πολύ δυνατές σχέσεις.

Όλα βρίσκονται μέσα στο μυαλό. Το κάθε ‘’καλό’’ και το κάθε ‘’κακό’’ λογίζονται ως τέτοια με βάση μια σταθερή που δεν είναι σταθερή(!) καθώς τοποθετείται στο εκάστοτε όριο, ανάλογα με τα διδαγμένα πιστεύω των μεντόρων του καθενός μας. Και εμείς απλά αποδεχόμεθα ως υπόχρεοι, πειθόμενοι τοις κείνων ρήμασι αιωνίως.

Η ανάβαση στο Έβερεστ εγκυμονεί κινδύνους, ο ορειβάτης όμως αποβλέπει στη συγκίνηση, αγνοώντας τα (πολλά υπάρχοντα) κακά ενδεχόμενα…

* Αδιαπραγμάτευτο επί της ουσίας τίποτα δεν είναι, ο όρος όμως χρησιμοποιείται έστω και καταχρηστικά για να καταδείξει το μέγεθος.

**  Είμαι ο πρώτος που λέω ότι το σεξ απολαμβάνεται στην πλήρη του έκταση μέσα από τον έρωτα. Στο παρόν άρθρο όμως μιλάμε για το επόμενο στάδιο. Το πρώτο είναι ήδη κεκτημένο και αρκούντος βιωμένο.