Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Μετανάστευση. Το πρόβλημα της Ευρώπης

Οι ορδές των ανθρώπων που περνούν τα σύνορα όχι μόνο τα δικά μας αλλά όλων των νότιων χωρών, πέραν της προφανών προβλημάτων που αναμφίβολα δημιουργούν (πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς) ενέχουν ένα ακόμα κίνδυνο που παραμένει αφανής σε πολλούς.
Το θρήσκευμα των ανθρώπων αυτών ‘’αρνείται’’ από τη φύση του να συμπλεύσει -έστω- με τη θρησκεία η οποία κυριαρχεί στη Δύση και αναφέρομαι σε όλες ορθόδοξες, καθολικές καθώς επίσης και στις υπόλοιπες αιρέσεις του Χριστιανισμού. Αυτό από μόνο του δημιουργεί θέμα.

Είναι δεδομένο ότι οι διαφορές των δύο θρησκειών (Χριστιανισμού- Ισλαμισμού) είναι χαώδεις και αναφέρομαι απλά σε μία μόνον αλλά ειδοποιό αυτών. Τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία.

Αποτέλεσμα των διαφορών αυτών -που δεν αναφέρονται οι υπόλοιπες διότι θα μακρηγορούσαμε- στο σύνολό τους είναι η μεγάλη δυσκολία ένταξης των ισλαμιστών μεταναστών -σε μακρύ βάθος χρόνου- με τον τρόπο εκείνο της απόλυτης αφομοίωσης στα κράτη μέσα στα οποία νομίμως ζουν και εργάζονται. Ομόθρησκοι αλλοεθνείς μετά από μερικές γενιές εντάσσονται-αφομοιώνονται με τρόπο απόλυτα φυσικό. 


Ακόμη και εάν το θέλουν  -οι αλλόθρησκοι- η πίστη τους, δρα ως ποδοκάκη*. Φιλίες μεταξύ των γειτόνων –για παράδειγμα- μπορεί να υπάρξουν όμως οι διαφορές της θρησκείας, των αξιών οι οποίες απορρέουν από τις ορθές ή εσφαλμένες θεωρήσεις του καθενός (σύμφωνα πάντα με κριτήρια τα οποία δεν μπορούν παρά να είναι υποκειμενικά), ο αλλιώτικος τρόπος θεώρησης της ζωής γενικότερα που απορρέει από τις υποδείξεις του εκάστοτε θρησκευτικού ηγέτη, αντιδρούν στο σύνολό τους ουσιαστικά και έντονα, σε μία καθ’ ολοκληρίαν ομοίωση του πληθυσμού. 

Αποτέλεσμα αυτής της –λογικής- αντίδρασης θα είναι –όπως και γίνεται- η δημιουργία θυλάκων μέσα στα σύνολα των πληθυσμών, τα οποία όσο παραμένουν σε επίπεδα ποσοστού, χαμηλά, καλώς έχει. Όταν όμως οι θύλακες αυτοί πληθαίνουν διαρκώς τα μέλη τους;

Είναι σαφές καθώς οι μουσουλμάνοι θεωρούνται πιστότεροι των Χριστιανών και ακολούθως τιμούν τη θρησκεία τους με τρόπο αυστηρότερο, να απαιτούν. Το εάν καλώς ή κακώς θα το κάνουν είναι αντικείμενο ενός άλλου άρθρου. Το ζήτημα είναι ότι όταν νιώσουν ισχυροί, δεν θα ζητήσουν απλά, θα απαιτήσουν!

Ήδη στην Γερμανία σήμερα ζουν περί τα 11.000.000 νόμιμα ενταγμένοι μετανάστες, όλων των εθνοτήτων, και πάντων των θρησκειών.

Αναρωτιέμαι με την αύξηση λόγω της αθρόας έλευσης των ανθρώπων που αναζητούν μια καλύτερη μοίρα στις βόρειες χώρες –αλλά και στη δική μας, όσοι το κάνουν ή ξεμένουν- κατά πόσο θα αλλάξει η ποσόστωση εκείνη η οποία δικαιωματικά θα δίνει λόγο στη φωνή των αλλόθρησκων (μη υποτιμητικός όρος) λαμβανομένου υπ' όψιν ότι οι σημερινοί (λαθραίοι ή μη) μετανάστες είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ισλαμιστές.

Θα χαιρόμουν ειλικρινά να σκέφτομαι λαθεμένα, υπεςρβολικά και σε βάθος χρόνου τίποτα απολύτως να μην συμβεί.

Ο πληθυσμός της Γερμανίας στην απογραφή του 2012 ήταν περί τα 82.000.000 κατοίκους από τους οποίους τα 11.000.000 -όπως είπαμε- ποσοστό μεγαλύτερο του 10% οι μετανάστες. Βεβαίως η μετανάστευση αυτή αφορά όχι μόνο μουσουλμάνους αλλά και ανθρώπους από γειτονικά κράτη που γυρεύουν μια άλλη ευκαιρία λόγω της οικονομικής κρίσης, Αυτό όμως απλά μετριάζει το πρόβλημα που ακόμη δεν καταδεικνύεται ακόμη ως τέτοιο. (φανερά τουλάχιστον)

Η παρούσα κατάσταση κατά την προσωπική μου άποψη είναι δύσκολο να ανασχεθεί για τον απλό λόγο που θέλει όχι μόνο την αστάθεια και την αβεβαιότητα στις ανάλογες χώρες να επικρατεί -με τη θελήση ενδεχομένως κάποιων(!)-, αλλά και το ‘’καλύτερο αύριο’’ να μαγνητίζει, καθώς προσφέρει από τους ήδη μεταφερμένους- εντεταγμένους, ελπίδα φωτεινή, μιας άλλης ζωής. Κατά πολύ καλύτερης.

Πρόκειται περί σχεδίου άλωσης της Ευρώπης ή η σκέψη αποτελεί σενάριο εύφορης φαντασίας; Επιχειρηματολογείται η πρόταση με την ερώτηση, πού βρίσκονται τα χρήματα που απαιτούνται και ορίζονται με αξία μισθού των 100+ ετών(!) από τους ανθρώπους (υπολογίστε το ποσό που απαιτείται για μία οικογένεια) της Αφρικής προς τη νότια Ευρώπη. 

Λέγεται το ίδιο επίσης και για πολλούς προερχόμενους από την Τουρκία (προσωπικά εξαιρώ τους Σύρους για εκείνα που αφορούν τα οικονομικά). Ίσως ποτέ να μην μάθουμε ή όταν ακουστεί να έχει ήδη αναγνωρισθεί ως πρόβλημα (το συγκεκριμένο ζήτημα).

Οι μεγάλες αλλαγές, οι αξιόλογες κοινωνικές ανατροπές συμβαίνουν σε βάθος γενεών, όταν το κλίμα  και τα ήθη ωριμάζουν, αυτό δεν θα πρέπει όμως να μας εφησυχάζει.

Ο ανθρωπισμός φαίνεται να προσκρούει στην πρακτική και αυτό συμβαίνει διότι εκείνοι που δέχονται τη βοήθεια στο μεγαλύτερο μέρος τους δεν μπορούν να την εκλάβουν ως τέτοια καταδεικνύοντας την ανάλογη -από τους παρέχοντες-συμπεριφορά. Οι άγραφοι νόμοι καταπατούνται καθώς μοιάζουν πλέον να μην είναι πανανθρώπινοι. Τα δικά μας ''πιστεύω'' ποσώς υποχρεώνουν άλλους καθώς μερέρχονται επιχειρήματα που βολεύουν ιδίους...

Με τα χρόνια θεωρείται το παραχωρηθέν δικαίωμα, υποχρέωση(!) του παραχωρητή και απαιτούν -οι όποιοι- περισσότερα. Μπορεί δικαίως σε μία ευνομούμενη κοινωνία, μπορεί αδίκως ομοίως σε μία τέτοια, η οποία πρώτιστα οφείλει να ξεκαθαρίσει τις θέσεις και τον κατάλογο των αξιών της.

Το ζήτημα διαμορφώνει ερωτήσεις: Ταΐζεται στο στόμα του αγνώμονα ή όχι; Και εάν όχι, τότε ποια η ανωτερότητα ή άξια θεώρηση του άριστου ισχυρού; Ο εχθρός γίνεται φίλος διατηρώντας τις θέσεις-θεωρήσεις του που μάχονται τις δικές μας; Και γιατί να είναι εχθρός κατ' ανάγκη εκείνος που εν παντί τρόπο απαιτεί το κατ΄ αυτόν δικαιώματά του; Ο φίλος υποχρεούται ευγνωμοσύνη και εάν ναι, η καταλογισμένη υποχρέωση του αυτή, δεν υποβιβάζει τη πράξη του προσφέροντα; 

Ξεφεύγουμε, προφανώς και δεν υπερασπίζομαι κανέναν απλά αναφέρω. 

Σε κάθε περίπτωση θεωρώ πως συνομολογούμε ότι η αναζήτηση σοβαρής μόνιμης λύσης στο θέμα, πριν τούτο αναχθεί σε μείζον πρόβλημα οφείλει να καταστεί της απόλυτης προτεραιότητας πάντων… 

* ξύλινος δίσκος που αποτρέπει τη βάδιση.