Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Η ουτοπία του απόλυτου της ακινησίας.


Η συζήτηση γινόταν σε καφενείο πίσω από τον Άγιο Δημήτριο στην οδό Πανόρμου σχετικά με το εάν είναι δυνατόν η θερμοκρασία να κατέβει (με οποιοδήποτε μέσον) στους μηδέν (0) βαθμούς Κέλβιν δηλαδή -273,15 Κελσίου. Στο όριο που ορίζεται ως το απόλυτο μηδέν δηλαδή. 


Τι λέτε, είναι είναι δυνατόν να συμβεί; Οι περισσότεροι θα πουν ''ναι'' (όπως και εγώ) και κάποιοι άλλοι θα επαυξήσουν λέγοντας ότι μπορεί να πάει και παρακάτω...

Ας αφήσουμε για λίγο τις θερμοκρασίες καθώς θα επανέλθουμε αργότερα και ας έρθουμε στα δικά μας ζητήματα, τα καθημερινά.

Τι υπάρχει με τρόπο απόλυτο στη ζωή μας; Τίποτα έξω από τα μαθηματικά τα οποία η λογική μας αποδέχεται -ίσως- ως τα μόνα αληθή.

Τα πάντα γύρω μας βρίσκονται σε μία διαρκή κίνηση. Αμφιβάλει κανείς;

Σίγουρα κάποιος θα αμφιβάλλει καθώς βλέπει ακίνητο ένα πλήθος αντικειμένων και ασφαλώς και δεν αναφέρομαι σε οτιδήποτε κρύβει ζωή καθώς για εκείνο αυτονόητα δεν ισχύει η οποιαδήποτε στατικότητα. Λογικό. (ότι ζει αναπνέει, άρα κινείται-μεταβάλλεται) Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι με την κίνηση ο Αριστοτέλης εννοεί τη μεταβολή. Προχωράει δηλαδή -διευκολύνοντάς μας- ένα βήμα παρακάτω.

Ο λόγος για τα άψυχα λοιπόν. Για τις πέτρες για παράδειγμα ή για το οποιοδήποτε αντικείμενο βλέπουμε γύρω μας.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι κάθε υλικό κατασκευασμένο από τον άνθρωπο έχει υπάρξει κατόπιν έστω και μίας χημικής πρόσμιξης και άρα αλληλεπίδρασης και άρα μεταβολής, συνεκδοχικά δε, κίνησης! Εξακολουθώντας δε να υφίσταται, βεβαιώνεται ότι τα χημικά συστατικά του, συνεχίζουν να αλληλεπιδρούν εργαζόμενα μεταξύ τους και άρα να μεταβάλλονται και ομοίως να κινούνται ασχέτως εάν εμείς αδυνατούμε να παρατηρήσουμε την κίνηση-μεταβολή τους. (Η διατήρηση του σχήματος για παράδειγμα κάποιου αντικειμένου αποτελεί διεργασία)

Σε μια άλλη απλούστερη περίπτωση, ένα απλό αντικείμενο (φυσικό -κομμάτι ξύλου- ή μη, -πλαστικό-) αφημένο στην ύπαιθρο μεταβάλλει τόσο την ποσότητα της μάζα του, όσο και την όψη του. Ο αέρας επιδρά επάνω του, το φως, ο ήχος ακόμα και το …τίποτα (όπως προηγουμένως είπαμε). Εξακολουθεί να αλλάζει λοιπόν, πέραν όλων των εξωγενών παραγόντων ακόμα και από τα ίδια του τα συστατικά.

Εάν δεν αρκούν μερικά λεπτά να φανεί η αλλαγή, θα αρκέσουν μερικοί αιώνες, μερικά εκατομμύρια ή κάποια δισεκατομμύρια χρόνια. Πιστέψτε με, το ίδιο ακριβώς είναι -με το τώρα-, διότι έξω από τον κόσμο τον δικό μας στο σύμπαν, υπάρχει και ο μικρόκοσμος ο οποίος συνθέτει τη φύση που κατανοούμε, άρα ότι κοιτούμε και αντιλαμβανόμεθα προέρχεται από αυτόν σε ένα χρόνο που δεν έχει καμία απολύτως καμία σημασία.

Οι πέτρες για παράδειγμα με την πάροδο των ετών φθείρονται άρα κινούνται μεταβάλλοντας την θέση τους στον χώρο. Φθορά σημαίνει μείωση όγκου και άρα λιγότερος χώρος κατάληψης, αλλαγή και άρα κίνηση.

Η αλήθεια είναι για να κατανοηθεί ευκολότερα το συμβάν πρέπει να κατεβούμε επίπεδο και να φτάσουμε τέμνοντας διαρκώς τη μάζα, σε εκείνο το μέγεθος των ατόμων όπου αδιακόπως κάποια ηλεκτρόνια ή κάποια άλλα ελάχιστα συστατικά του ξεφεύγουν από τον ελάχιστο μαγνητισμό του πυρήνα τους και χάνονται στο χώρο (μειώνοντας τον όγκο του) ή προσκολώμενα κάπου αλλού αυξάνουν τον όγκο κάποιου άλλου σώματος. (Νόμος αφθαρσίας της ύλης. Λαβουαζιέ)

Ίσως εάν φτάσουμε στο άτομο του Υδρογόνου να καταφέρουμε θεωρητικά να παρατηρήσουμε (κάτω από κάποιες ακραίες -και ίσως μη υφιστάμενες στην πράξη- συνθήκες μια κάποια σχετική ακινησία… Λέγοντας ακινησία εννοούμε το σημείο εκείνο όπου τίποτα δεν επιδρά επάνω στο άτομο καθώς εκείνο ευρίσκεται στη θερμοκρασία του απολύτου μηδενός.

Όμως απόλυτο μηδέν δεν είναι δυνατόν να υπάρξει !

(το αξίωμα μοιάζει ίσως με κάποια των παραδόξων του Ζήνωνα…) Θερμοκρασία: 
  1. 10 στην δύναμη-2 = 1/100 – 0,01 βαθμοί Κέλβιν (1Κ= -273,15 Κελσίου). 
  2. 10 στην δύναμη -3 = 1/1000 – 0,001.  
  3. 10 στην δύναμη -30 = 0,000000000000000000000000000001 Δηλαδή 29 μηδενικά πριν την μονάδα. κ.ο.κ. 

Γίνεται ευκόλως κατανοητό ότι στο απόλυτο μηδέν ποτέ δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε διότι πριν από αυτό κάλλιστα μπορούν να παρεμβληθούν μερικά δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων μηδενικών… αλλά και εάν υπό κάποιες ακραίες συνθήκες ετούτο γίνει καταφερτό-αποδεκτό (καθώς δεν υπάρχει τέτοιας ακρίβειας όργανο μέτρησης) επ’ ουδενί μπορούμε να κατέβουμε στο απείρως ελάχιστο κάτω αυτού, διότι φτάνοντας στο απόλυτο μηδέν προϋποτίθεται η παύση της οποιαδήποτε κίνησης στο πυρήνα του κάθε προς εξέταση σώματος! Κάτι πίσω του μηδενός στην οποιαδήποτε κίνηση δεν υφίσταται. Μπορεί κάτι (θεωρητικά) να μην κινείται αλλά τι ολιγότερον της μη κίνησης;

Επανερχόμεθα. Ακόμα και η κίνηση ενός ελάχιστου μέρους της ύλης στον πυρήνα ενός ατόμου δημιουργεί θερμοκρασία. Η κίνηση όμως δεν είναι δυνατόν ποτέ να παύσει έξω από την φιλοσοφική περίπτωση του απολύτου μηδενός αυτής όπου τα πάντα θα μπορούσαν να θεωρηθούν νεκρωμένα και μη αλληλεπιδρώμενα.

Αλλάζοντας θέμα θα πω ότι πίσω από όλα αυτά, μπορούμε να επιμένουμε πάση δυνάμει ότι τα μαθηματικά, η φυσική και η φιλοσοφία, έχουν πέραν κάποιου ορίου κοινό μαγευτικό έδαφος…

Για την ιστορία αναφέρεται ότι τελειώνοντας -κατόπιν διώρου- τη συζήτηση στη σκιά του καφενείου οι γύρω θαμώνες είχαν πάψει τις συζητήσεις τους...