Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Η μεγάλη μας νίκη.

Δεν είναι η ελπίδα εκείνη η μορφή εξαπάτησης του νου που χρειάζεται ‘’συμμάζεμα’’, μα η πεποίθηση στο ψευδές θεώρημα που εκείνη διακινεί, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει την επόμενη μέρα, την ώρα που εμείς θα στεκόμαστε αδρανείς να παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα ή που θα υποσχόμαστε –αμέτοχοι- για μία ακόμα φορά δράση.

Οι επιλογές που έχουμε κάνει έως τώρα στην ζωή μας, έχουν συμβεί με τρόπο τακτό, χρόνιο, συνεπή, όλες αποτελέσματα μίας θεώρησης γενικής του εαυτού μας –ασφαλώς σχετικής με όλα όσα περιβάλλουν αυτόν- που μας χαρακτηρίζει-ωθεί, από την ημέρα της γέννησης μας. 

Θα έλεγα ότι σπρωχθήκαμε στον συγκεκριμένο τρόπο διαβίωσης από ένα σύνολο αιτιών που γαλούχησαν τον χαρακτήρα μας καθιστώντας τον μοναδικό. Με τα καλά του και όλα του κακά, άπαντα αγαπημένα. (Εκατομμύρια οι αιτίες συνωστίζονται. Στρατιές οι λόγοι στριμώχνονται –της διαμόρφωσης του εγώ). 

Για το ΧΘΕΣ κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Το μόνο που καταφέρνει το παρελθόν, είναι να προσφέρει καλές ή κακές αναμνήσεις, τη θέαση μιας πορείας ακολουθημένης και τα αποτελέσματα αυτής, ορατά πλέον ως αποτελέσματα των ενεργειών μας. Σε κάποιες δε άλλες ελάχιστες περιπτώσεις να προειδοποιεί… 

Το ΑΥΡΙΟ -ως μέλλον- επί του πρακτέου δεν μας ανήκει, είναι βεβαίως στα σχέδιά μας αλλά επί του παρόντος μακρινό υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να πράξει κανείς τίποτα μέσα σε εκείνο, τώρα. ΓΙΑ εκείνο μπορεί, αλλά όχι ΣΕ εκείνο.


Το ΣΗΜΕΡΑ λοιπόν είναι το μεγάλος μας κέρδος. Είναι η μέρα εκείνη επάνω στην οποία μπορούμε να κτίσουμε όλα όσα θα θέλαμε να δούμε να αποκτούν σάρκα, σε κάποιο αύριο που υπολογίζουμε ότι θα μας ανήκει.

Πόσες φορές έχουν ειπωθεί όλα αυτά… και πόσες ακόμα θα λεχθούν χωρίς τίποτα να αλλάξει! 

Έτσι είναι ο άνθρωπος κουράζεται στο μάκρος του δρόμου. Η βολή είναι το καλούπι του, τα δεσμά του, η απόλυτα δική του παραδεκτή-αποδεκτή σκλαβιά. Η ήττα του.

Όλα όσα θα ήθελε, τα περιμένει σε ένα μέλλον που ποτέ δεν πρόκειται να φτάσει. Σε ένα μέλλον που στέκει εκεί περιμένοντας –ο καθένας- χωρίς να κινείται, πώς θα μπορούσε άλλωστε… 

  • Πάντα η επόμενη ημέρα θα είναι μια τέτοια. Επόμενη. Το σήμερα είναι το αύριο του χθες.

Χίλιες φορές έχει ειπωθεί, το ‘’ξεκίνα σήμερα’’. Ποτέ όμως δεν πρόκειται να γίνει η πολυπόθητη εκκίνηση. Μην απατάσθε. Ποτέ! Η ελπίδα ότι την επόμενη ‘’θα δεις’’ κάτι θα αλλάξει, κατακρεουργεί τη δράση. Ο από μηχανής θεός πέθανε -αν υπήρξε ποτέ-.

Μαθαίνουμε στη μιζέρια μας μέσα και έξω από αυτήν νοιώθουμε κάπως φοβισμένοι. Κάπως έξω από τα νερά μας. Χίλιες φορές στην παρήγορη θλίψη μας. Μωρέ χιλιάδες φορές μέσα σε αυτήν! Να, τα βρομερά νερά του λιμανιού, τα ζεστά, τα γνώριμα. Να, οι ανάσες οι γνωστές στα κουρασμένα σεντόνια… οι συμπαθείς.

Τουλάχιστον θλιμμένοι, απαξιωμένοι δυστυχείς έχουμε εκείνους τους χιλιάδες λόγους της απαίτησης κατανόησης. Της συμπαραστατικής θωπείας, τού από καλής πρόθεσης οίκτου. ‘’Δίκιο είχε, τι να σου κάνει ο άνθρωπος…’’

Η χαρά. Η χαρά θέλει τσαγανό. Πώς να την αντέξει κανείς, πώς να τη διαχειριστεί εκείνος που δεν την μάθει, πώς να μην φοβάται ο εθισμένος στη αδιάφορη λύπη, τον χαμό της… Καλύτερα φτωχός, παρά πλούσιος με φόβο.

Μοιάζουμε με τον ζητιάνο που δεν θέλει ανέσεις υπό τον φόβο της ξεβόλεψης. ‘’Κι όταν γυρίσω ξανά στον δρόμο;’’

Όλα τα ωραία δεν είναι στο αύριο. Εκεί μπορεί κάλλιστα να συντηρείται δροσερό το ‘’καρότο’’, της πλάνης, το οποίο ίσως ποτέ δεν θα γευθούμε διότι πριν το φτάσουμε, ωριμάζοντας, θα θελήσουμε κάποιο άλλο είδος τροφής που θα είχε και πάλι ελάχιστη σημασία, άλλωστε είπαμε και σε άλλα άρθρα, ότι η όποια χαρά της όποιας επιτυχίας, κρατάει όσο διαρκεί η επίδραση της ανάλογης χημικής ουσίας στο μυαλό μας. Στον στόχο κρύβεται το μυστικό και όχι στην επίτευξή του. Η μέχρι της κατάληψης-επίτευξης πορεία κρύβει ένα σωρό μικρές ευτυχίες όλες υπέροχες.


  • ΠΡΟΣΕΞΤΕ όμως, διότι όλα αυτά μπορεί να είναι αναρχικές παροτρύνσεις! Εμείς στο σκοπό μας, στην ανίατη βολεψιά μας μέσα. ‘’Έλα να κάνουμε έρωτα τώρα, αύριο θα ξυπνήσουμε νωρίς. Λοιπόν ξέρεις τι λέω, όταν θα βρούμε χρόνο να κάνουμε εκείνο ταξίδι που λέγαμε’’ Και συμφωνούμε χαρούμενοι σίγουροι ότι όλα θα γίνουν όπως τα υπολογίζουμε. Μπούρδες! Τίποτα δεν θα γίνει. Τίποτα απολύτως!

Η σιγουριά της ευόδωσης της ελπίδας είναι το παυσίπονο το δόλιο, που καταστέλλει- αναστέλλει την όποια δράση. Τα αύριο που περιμένουμε δεν θα έρθει ποτέ κι αν έρθει δεν είναι όπως το φανταστήκαμε στον οργασμό μας επάνω.

Τι τα λέμε ξανά και ξανά, ας γυρίσουμε πλευρό σήμερα και πάλι όπως και χθες, στη γνωστή καθησυχαστική, ήπια πραγματικότητά μας. Ανατολή και δύση. Καλημέρα και καληνύχτα.

Ζούμε ένα χρόνο μόνο, εβδομήντα περίπου φορές.

Πάντως είμαστε αξιέπαινοι, δεν παραπονιόμαστε και όποιος μας ρωτήσει δηλώνουμε ευχαριστημένοι. ‘’Αυτό μπορέσαμε και τούτο κάναμε’’ Το μεγάλο μας άλλοθι. Πολλοί από εμάς ζήσαμε τις ζωές των άλλων, επιλέγοντας ινδάλματα… Πόσο βολικό, πόσο όμορφο, πόσο ξεκούραστο… Κλέβαμε χαρές από τις χαρές τους, πετυχαίναμε μέσα από τις επιτυχίες τους. Ισόβιοι υποστηριχτές τους.

Κάποιοι άλλοι μάλιστα φτάσαμε σε σημείο να κοιμόμαστε ήσυχοι, χαρούμενοι, ξεκουρασμένοι, αθώοι, καθώς και οι ‘’γείτονες’’ ημών, ομοίως έπρατταν. Τίποτα δηλαδή!

Μία ζωή, μια απάτη. Καταφέραμε να ξεγελάσουμε όλες μας τις επιθυμίες, υπεξαιρέσαμε από παντού την αδιάφορη στάση για τα πάντα και την οικειοποιηθήκαμε χαρωποί. Κλέψαμε την ιώβεια υπομονή των δούλων, την ολιγάρκεια, την περιφραγμένη μας ασφαλή βόλτα και για όλα αυτά κανείς δεν μας υποπτεύθηκε. Είναι κι αυτό μία νίκη.

Δεν είναι κάποια από τις μεγάλες;

Και τώρα τι να κάνουμε; Τι λέτε για εκείνο που πάντα αναβάλαμε; Θα παλέψουμε με τον δράκο, θα κάνουμε γιατί δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε ως χαμένοι που είμαστε...