Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Συγγραφείς και εκδότες.

Δεν ξέρω καν εάν είναι θεμιτή η αναφορά μου σε όλα όσα θεωρώ ότι γίνονται με τις εκδόσεις των βιβλίων. Το σίγουρο είναι ότι η δύσκολη εποχή μας δικαιολογεί πολλά. 



Αυτό είναι το πρώτο από τα σίγουρα.

Γενικώς όπως έχουμε πει και στο παρελθόν στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι επιχειρήσεις που εκδίδουν βιβλία, είναι ακριβώς αυτό. Επιχειρήσεις. Οι μεγάλες από αυτές έχουν ανθρώπους που ασχολούνται με το μάρκετινγκ -και καλά κάνουν αφού στο τέλος γίνεται η σούμα του ταμείου-, ανθρώπους που σταθμίζουν τα ζητούμενα, τις ανάγκες δηλαδή της αγοράς στρέφοντας όπως είναι φυσικό τα ενδιαφέροντά τους προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Δεν υπάρχει στην κίνηση κανένα κακό, καθώς ο σύννομος σκοπός, εξηγεί με ακρίβεια τους λόγους. 

Κατόπιν αυτών η πλειοψηφία των αναγνωστών, των αναγνωστριών δηλαδή, -διότι αυτές κατέχουν έναντι των αντρών το βασιλικό κομμάτι της πίτας (80%)- κανονίζουν τις τάσεις και τις προτιμήσεις της αγοράς.

Το εύπεπτο γενικώς γράφει νίκη ισχυρή και αντιστοίχως το κάπως βαρύτερο, -υφίσταται- ήττα από βαριά, έως βαρύτατη.

Θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι η πλειονότητα επιλέγει –παρασυρμένη- από την πληθώρα, μη όντες σίγουροι (εμείς) για το εάν η ίδια φταίει -μπορεί άραγε να καταλογισθεί φταίξιμο στη ...διάθεση; -



Τελικά ευθύνη έχει, εκείνος που διαλέγει ή εκείνος που κατά κόρον –με σκοπό- προτείνει... Αν μεμφόμεθα τον πωλητή, τότε μειώνουμε δραστικά την αξία της κρίσης μας και κατ' επέκτασιν του νου μας ... Ας είναι.

Από την άλλη, ποιος είναι εκείνος ο οποίος θα μπορέσει –αναλαμβάνοντας αυθαίρετα το δικαίωμα- να μιλήσει εξ’ ονόματος των πολλών ή των ολίγων, όπως επίσης ποιος είναι εκείνος που θα καταδείξει το νόημα του άριστου… 

Κανείς εν προκειμένω –για ευνόητους λόγους- και έτσι καθίσταται ευθύς εξ’ αρχής, παν επιχείρημα άκυρο.

Το ωραίο, είναι υποκειμενικό και το αρεστό, επίσης. Το επιδερμικό για κάποιους/ες ουσιώδες και ακολούθως το ελαφρώς βαρύτερο, ασήκωτο και απορριπτέο.

Για να φτάσει κανείς στην ανάγκη να διαβάσει κάτι το πιο ουσιώδες* η αλήθεια είναι ότι θα πρέπει να έχει πατήσει στο σκαλοπάτι του ''προεόρτιου'', έχοντας ανατείλει ελαφρώς η αναγνωριστική του διάθεση. Έχοντας εξαφθεί η φαντασία, η θέληση, η ιδέα της ανάγκης -ακολούθως- για περαιτέρω διερεύνηση του όποιου γεγονότος ή της όποιας θεωρίας, η σπίθα θα έχει δώσει μορφή, στην ελάχιστη μα πλούσια -από πλευράς ενδιαφέροντος- φλόγα. Στο σημείο αυτό, το σωστό και το λάθος της υπόθεσης δεν έχει καμία σημασία, καθώς ως πρώτιστο κρίνεται το ενδιαφέρον που αφυπνίζεται. Ο δρόμος των ισχυρισμών και στοιχειοθετημένων απόψεων, έπεται.. (επί της ουσίας και του παρόντος, αδιάφορος)

Από την άλλη πάλι, κανείς δεν πείθει κανέναν. Κανείς μετερχόμενος το όποιο επιχείρημα δεν κουνά τη γνώμη του όποιου, προς τα όπου. Δεν φταίει ο νους του ακίνητου -ανθρώπου-, μα η σερβιρισμένη τροφή του. 

Ο αναγνώστης είναι εκπαιδεύσιμος, όπως και ο κάθε πολίτης άλλωστε –εάν διαφωνείτε διαβάστε το βιβλίο του Τσόμσκι που αναφέρεται στη χειραγώγηση των μαζών- και θα συμφωνήσω ότι πρωτεύει η βούλησή του, έναντι όποιας ορμήνιας, αλλά πάλι όπως ανιχνεύουμε, βλέπουμε πίσω από αυτήν – τη δημόσια ορμήνια-προτροπή- να κρύβεται και η αμφιλεγόμενη διάθεση των κρατούντων..

Κρατούντες, ασφαλώς και δεν είναι οι εκδίδουσες επιχειρήσεις, αυτές είναι μονάχα τέτοιες –επιχειρήσεις- και ως τέτοιες ενδιαφέρονται μονάχα για το διάφορο (το κέρδος δηλαδή) κάνοντας κάποιους τενεκέδες, χρυσάφι και άλλους άξιους, γραφικούς, ζητώντας τους (εμμέσως και όχι μόνο) συγκεκριμένα είδη, τόσο γραφής, όσο και περιεχομένου, προς βαθιά πώληση ασφαλώς που είναι και το μέγα ζητούμενο.

Στο σημείο αυτό αναφέρω -ως παρένθεση- ότι πράγματι υπάρχουν εκδότες που αντιστέκονται! Προς μέγιστη τιμή τους.

Πέραν όλων αυτών, κάποιος λογικά αμφιβάλλων, θα αντιλέξει ρωτώντας: Ποιος θα μιλήσει περί της όποιας ορέξεως; Κανείς, θα συμφωνήσω, όμως πολλοί -πολλοί περισσότεροι για την ακρίβεια- θα έπρεπε όχι να κατακρίνουν το μέτριο, απλά να υμνούν το καλό. Εκεί είναι η διαφορά.

Ο κάθε συγγραφέας επίσης, που έχει λόγο, οφείλει να μην έχει μόνο τέτοιο. Πρέπει να έχει χαραγμένη μια δική του φιλοσοφία, αποδεκτή από τους πολλούς ή όχι, αδιάφορο. Οφείλει, εξακολουθώ, πρώτιστα να είναι ειλικρινής με τα πιστεύω του, αντιδρώντας σε όποια εξομάλυνση των γωνιών του τετραγώνου του. Άλλως υποκύπτει.

Πολλοί υποκύπτουν λοιπόν -για να ξεκαθαρίζουμε την κατάσταση-, άλλοτε κερδίζοντας μία έκδοση και άλλοτε μία θωπεία, κανείς όμως δεν μένει στο στερέωμα για πολύ και εδώ είναι το αστείο… Στο ότι δηλαδή προσφέρει εαυτόν βορά, στη λάμψη τού ενός και μόνο φλας, στη μία ελάχιστη πιθανότητα, -όπως νομίζει...-.

Σε καμιά πιθανότητα θα πω!

Καμία απολύτως, διότι στο τέλος επέπλευσε μόνο το αυθεντικό. Πέραν αυτού, μονάχα ο τίτλος επιμένει σαν πτυχίο σε τοίχο ανθρώπου που δεν κατάφερε ποτέ να ασκήσει την επιστήμη του.

Στο μυαλό μού έρχεται ο Μπουκόφσκι, ο αγαπημένος πολλών. Ένας αντισυμβατικός συγγραφέας-ποιητής (για όσους δεν γνωρίζουν), ο οποίος ποτέ του δε νοιάστηκε πέρα από τα ''δικά του '' –με τα οποία δικά του, προσωπικά διαφωνώ, αλλά αυτή η διαφωνία είναι μια γνώμη μηδενικής αξίας- παρέμεινε όμως γνήσιος λάτρης των παθών του, πέρα από στόχους.

Από τον Μπουκόφσκι λοιπόν που ανάφερα ως ένα τυχαίο παράδειγμα κρατάμε το αυθεντικό της υπόθεσης. Εκείνο το ακέραιο που δεν αντιγράφεται γιατί όχι μόνο ο συγκεκριμένος συγγραφέας, αλλά και ο κάθε ένας απλός από όλους εμάς άνθρωπος, είναι μοναδικός.



Ο Τσαρλς λοιπόν σε καθαρεύουσα, θα ήταν ένα τίποτα, ομοίως και ο Εμπειρίκος –κατά την γνώμη μου- στη δημοτική, καθώς θα έχαναν –εξαιρουμένων των νημάτων τους- μέγα μέρος της ιδιόμορφης καταγραφής των σκέψεών τους. Ναι λοιπόν, δεν είναι μονάχα τα νοήματα, αλλά και ο τρόπος που εκθέτονται διότι τρόπος σφραγίζει τη σκέψη.



Κλείνοντας αναφέρω τη φράση της συζύγου ενός γνωστού συγγραφέα η οποία απευθύνετο σε εμένα, πολλά χρόνια πριν: Εάν δεν αξίζεις αγόρι μου, ποτέ να μην εκδοθείς, θα γλυτώσεις την έκθεση... Σήμερα θα ψιθύριζα το ίδιο σε κάποιον που δεν έχει κάτι να προτείνει...

Το ζήτημα βεβαίως που ανακύπτει, είναι βαθύ. Ποιος είναι εκείνος ο οποίος μπορεί να γνωρίζει εαυτόν; Ίσως κανείς θα επιμείνω. ή έστω ελάχιστοι θα βοηθήσω...


*  Ουσιώδες. Εκείνο το οποίο κρύβει πίσω από το όνομά του μια θεωρία, μία φιλοσοφία η οποία με τη σειρά της αποδεικνύεται, βρίσκει άλλως έδαφος, στην προσωπική αλήθεια του καθενός αναγνώστη ή στην εσχάτη, σε κάποιο μέρος της, σε κάποια πτυχή της. Η εμβάθυνση στη λεπτομέρεια κρίνεται αναγκαία καθώς σημαδεύει τη σπουδαία αιτία.


Για να διαβάστε σχετικά άρθρα (5) επιλέξτε τον σύνδεσμο: 

http://politisg.blogspot.gr/2014/06/blog-post_27.html