Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Στο βάθος της υπόθεσης.

Αν θέλαμε να στηρίξουμε επιχειρήματα για όλα εκείνα που θεωρούμε ότι κάνουν όλους εμάς διαφορετικούς, καλύτερους ή χειρότερους από κάποιους άλλους, θα πέφταμε σε ένα πηγάδι που δεν έχει πάτο.
Θα βρισκόμαστε σε κάστες κλειστές να παινεύουμε ανφάς και προφίλ, ιδίους, χαμογελώντες ηλιθίως περήφανοι περί όλων εκείνων που πάντες υπόλοιποι αγνοούν.

Και αναρωτιέμαι στο σημείο αυτό, πια η όποια αξία εάν δεν είναι τοις πάσι αποδεχτή-αναγνωρίσιμη;

Καμία θα απαντήσω, επιχειρηματολογώντας λέγων ότι ποιος από εσάς γνωρίζει π.χ. τον τάδε τοπικό νικητή του τάδε τοπικού αθλήματος για τον οποίο επαίρεται ολόκληρο το χωριό του; Ποιος από εσάς γνωρίζει -τιμώντας τις υπερβάσεις τού άξιου νεαρού- τοποθετώντας τον στο κέντρο των συζητήσεών του; Ουδείς και άρα η νίκη του εν λόγω αθλητή, ομοίως και η απόδειξη-επίλυση ενός δυσεπίλυτου προβλήματος κάποιου επιστήμονα και το επίτευγμα οποιουδήποτε άλλου, παραμένει κλεισμένη στο στενό κύκλο του περιβάλλοντός του και κυρίως στον εαυτό του.


Μα θα μου πείτε κανείς δεν το κάνει για τον άλλον μα για τον ίδιο του τον εαυτό και αμέσως θα σας απαντήσω ότι κυρίως κάνετε λάθος χωρίς όμως να επεκταθώ διότι δεν είναι της παρούσης. Κάποιοι άλλοι θα επιμείνουν: Δηλαδή με το σκεπτικό σου κανείς να μην κάνει τίποτα… Δεν εννοώ αυτό, όποιος θέλει να κάνει το οτιδήποτε, να το κάνει, μα να ξέρει ότι θα έχει αντίκρισμα μόνο στον κύκλο που θα αποδεχθεί την πράξη του ως σπουδαία. Τίποτα άλλο δεν θέλω να πω.

Εν πάσει περιπτώσει ακόμα και εάν λαθεύω θα ομολογήσετε καταφάσεις στο ότι και πάλι βρίσκομαι εν δικαίω, διότι η όποια επιτυχία, γνώση, μόρφωση (και αυτές ομοίως –επιτυχίες- θωρούνται) αναγνωρίζονται από ομοίους και πάλι ή και από κάπως κατώτερους που θέλουν ως μικροαστοί να ανέλθουν κάπως…

Με τον τρόπο αυτόν περιχαρακώνεται ένας χώρος μέσα στον οποίο οι ευρισκόμενοι συνομολογούν όμοια ενδιαφέροντα (και καλώς) έξω όμως από αυτόν, υπάρχουν και άλλα …ήθη και άλλα έθιμα.

Και τι με όλο αυτό; Θα επιμείνουν πολλοί.

Πολύ απλά κανείς έξω του όποιου κύκλου, δεν νοιάζεται για τους εντός ευρισκόμενους. Αδιαφορεί θα έλεγα…

Και τι με αυτό; Θα εξακολουθήσουν...

Και πάλι πολύ απλά, αποδεδειγμένα πλέον μειώνεται αισθητά η όποια επιτυχία, του οποιοδήποτε. Το κέρδος (οξύς χαρακτηρισμός) έρχεται άμα τη συνεννοείσει του ''άριστου'' και υπογραφής αυτού. Με απλά λόγια όταν θα συμφωνήσουμε ότι το χρυσάφι είναι πολύτιμο, τότε και μόνο τότε, πράγματι* θα είναι. Τότε και μόνον τότε, θα έχουμε θέσει μια βάση επάνω στην οποία θα μπορούμε να μιλάμε επί ίσοις όροις**. 

Ο κόσμος -είναι γνωστό σε όλους-, είναι γεμάτος από εκατομμύρια κύκλους. Από μυριάδες μικρές ελευθερίες μέσα στις οποίες καταφέρνουν και δυναστεύονται πάντες υπογράφοντας το άριστο της πλειοψηφίας των εγγύς πολλών.

Επί ματαίω λοιπόν τα άριστα των άριστων σε εκείνους του απέναντι κύκλου. Η αδιαφορία κρίνεται πλήρης ομοίως και όποια διατυμπανιζόμενη αξία, πέραν της περιοχής όπου το νόμισμα χαίρει της κοινής ομολογίας. Το επιχείρημα βεβαίως ισχύει εκατέρωθεν και στο βαθμό όπου επιτυγχάνει τον στόχο του, λευτερώνει…

Για να γίνω σαφέστερος αναφέρω ότι κάποιος πολύ πλούσιος σε ευρώ βρίσκεται σε μια χώρα όπου το νόμισμα είναι οι ρίζες ενός σπάνιου δέντρου. Θα υποστεί τη μοίρα του! Ξεφεύγει εκείνος μόνο, όπου γνωρίζει τη φτώχεια του και ήθελε ενταχθεί άμεσα στα νέα δεδομένα, τα οποία και πάλι δρουν αξίως, μόνο στον παρόντα κύκλο και πάλι... 

  • Στην επόμενη κοινωνία λοιπόν, η αρχοντιά κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρείται ξιπασμός και κάπου αλλού, εάν η όποια γνώση δεν αποβλέπει στην ευτυχία, φρούδα και άξια χλεύης. 
Περιβαλλόμεθα από σύρματα με τα οποία οι ίδιοι έχουμε μαντρώσει τον εαυτό μας. Προσκυνάμε τις αξίες που για τους δικούς μας –φθαρτούς***- λόγους θεωρούμε άξιες. Υποφέρουμε υπό τον ζυγό των δικών μας αυθαίρετων θεωρήσεων και αγωνιζόμαστε στον αγώνα που έχουμε αποφασίσει να αγωνιστούμε. –Διερωτάσθε πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει -και καλώς πράττετε.- η λύση προϋποθέτει τίμημα.


Θα πρέπει να γνωρίζουμε λοιπόν ότι ο αγώνας αυτός οφείλει να είναι από τη φύση του και μοναχικός, αλλά και τόσο ιδιαίτερος όσο και η φυσική μορφή μας.



Επί της ουσίας κανείς δεν ενδιαφέρεται πέραν όλων εκείνων που ταγμένοι ακολουθούν θαυμάζοντας, φθονώντας, φωνασκώντας… Οι ειδήμονες του είδους στέκουν μόνοι με τα αυτιά τους κλειστά στον δικό τους επίσης περιχαρακωμένο δρόμο, δρόμο που όμως έχει άπειρες διασταυρώσεις και κανένα αδιέξοδο. 


Οι άνθρωποι αυτοί που ίσως δεν πέτυχαν κάτι αναγνωρίσιμο στέκονται κατά τι πιο λεύτεροι από όλους τους άλλους, ομοίως και εκείνοι που πέτυχαν, υπό τον όρο ότι δεν στηρίζονται σε αυτή την επιτυχία τους. Υπό τον όρο ότι δεν την έχουν ανάγκη…



*      'Πράγματι'' για τους συμφωνούντες και μόνον.
**     Η ισότητα αυτή ασφαλώς και υποχρεώνει μονάχα τους ομοννοούντες.
*** Όλοι οι λόγοι εμπίπτουν στην προσωπική θεώρηση του οτιδήποτε και άρα αδυνατούν τον ισχυρισμό των μόνων άξιων, απόδειξη ότι για ίδιο θέμα, υπάρχουν τόσες συγκλίσεις όσες και αποκλίσεις.