Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Περί απιστίας, φιλοσοφώντας…

Θα ήταν τετριμμένο, κοινό και ίσως βαρετό να μιλήσουμε για τα κακά της απιστίας, να ψέξουμε τον/την μοιχό/μοιχαλίδα, να διαρρήξουμε ιμάτια πνιγμένοι στα αναμφίβολα δίκαια των απατημένων εξαπολύοντας μύδρους και πύρινες αγορεύσεις αναλύοντας τους λόγους των ‘’μη’’ και όλα τα συναφή…

Μπορεί να μην είναι διασκεδαστικό αλλά θα ήταν ίσως ενδιαφέρον να κάνουμε τον συνήγορο του διαβόλου, χάριν φιλοσοφίας, ψάχνοντας για τις ‘’δίκαιες’’ αιτίες της περί της απιστίας πράξης.

Πριν ξεκινήσουμε θα πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε ότι το σωστό βρίσκεται στη διατήρηση της συμφωνίας, του συμβολαίου εάν προτιμάται (γιατί επί της ουσίας αν και δεν ξεκινά σαν τέτοιο  ως αυτό καταλήγει), επομένως εκείνος που έδωσε τον λόγο του ...πολύ απλά οφείλει και να τον τηρήσει. Καμία αντίρρηση. 

Κατόπιν λοιπόν αυτής της κατάφασης, θα μπορούσαμε να αναλύουμε για ημέρες και ισόποσες νύχτες, επιχειρήματα περί της ορθότητας της καθαρής εξήγησης πριν την ολοκλήρωση της κατακριτέας πράξης, όπως επίσης θα μπορούσαμε ανηλεώς να σταυρώνουμε...

Ειρήσθω εν παρόδω, η τιμή ευρίσκεται σε εκείνον που έχει το δίκαιο με το μέρος του, αλλά αρνείται την εξαργύρωση...

Ας έρθουμε λοιπόν στον αντίλογο ο οποίος δείχνει να έχει ένα έστω μικρό ενδιαφέρον…

·  Σε μία απιστία δεν είναι υπεύθυνος ποτέ μόνον ο ένας. Νόμος!

Θεωρώ ότι πρέπει να συμφωνήσουν άπαντες και άπασες. Απατημένοι και απατήσαντες.

Ποτέ δεν υπήρξε δράση χωρίς αντίδραση και το ανάποδο, κυρίως στο παράδειγμά μας ισχύει το ανάποδο. Επομένως θα πρέπει έστω και δια πρώτη να αναζητηθούν ‘’οι ρωγμές’’ –ας μου επιτραπεί- στην συμπεριφορά του συζύγου ο οποίος και υπέστη το γεγονός.
Δια μία ακόμη θα συμφωνήσω ότι το θύμα έχει σχεδόν πάντα τα δίκια με το μέρος του. Σχεδόν όμως… Η πρόκληση από την μεριά του θύματος -για παράδειγμα σε περίπτωση εγκλήματος- παρέχει έστω και ελαφρά άλλοθι-ελαφρυντικά στον ''θύτη'', ομοίως και η αδιάφορη στάση σε μία σειρά πτυχών του συζυγικού βίου παρέχει με τη σειρά της, ισόποσες δικαιολογίες –όχι αθωώσεις- στις επιλογές-κινήσεις του άπιστου. Ο/η αδιάφορος/η δεν μπορεί (με την ίδια ευχέρεια) κατόπιν εορτής να απορεί-διεκδικεί τα όμοια με εκείνον/η πάσχιζε για τη σχέση, προσφέροντας όλα τα πρέποντα...

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κατονομάσουμε με τρόπο απόλυτο το τι θα πρέπει να προσφέρεται στον/ην κάθε σύζυγο και ακολούθως ''τι'' ακριβώς θα πρέπει να επιζητεί-δικαιούται το απέναντι μέρος. Όλα ειπωμένα με ακρίβεια βελόνης ώστε να αρθεί η πάσα περίπτωση τής όποιας δικαιολογίας και ακολούθως παρεκτροπής.

Όπως γίνεται όμως αντιληπτό κάτι τέτοιο είναι αδύνατο για πολλούς λόγους. Το ενδεχόμενο σύναψης συμφωνίας στο ελάχιστο ακόμα, μεταξύ έστω και δύο ανθρώπων θα ήταν χίμαιρα, διότι άλλα πράγματα ευχαριστούν-ενοχλούν τον έναν και άλλα τον άλλον. Άλλες αξίες έχει ο ένας και άλλες ο άλλος... Η αιτία δεν είναι άλλη από τη διαφορά της κουλτούρας και λέγοντας κουλτούρα, ας υποθέσουμε το ελάχιστο. Τον τρόπο και το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε ο καθένας, χώρια όλα τα υπόλοιπα, μόρφωση κ.τ.λ..

Πού καταλήγουμε; Πολύ απλά στο ότι δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία στο τι θεωρείται αναγκαίο από πλευράς συμπεριφοράς μέσα στο γάμο1 και τι όχι.

Όλοι μας έχουμε κάποια στάνταρ τα οποία κληρονομήσαμε –καλώς ή κακώς- από τους γονείς μας, αποκτήσαμε από τις παρέες-συναναστροφές μας ή συμπεράναμε από την πείρα μας, η οποία πείρα μας, προήλθε από τις εμπειρίες μας οι οποίες εμπειρίες, ήταν απολύτως διάφορες με τις άλλες του διπλανού μας. Άρα συμφωνούμε ότι υπάρχουν άπειρες γνώμες περί του σωστού ή μη, ακόμη και εάν στα βασικά συμφωνούμε.

Ο κάθε σύντροφος λοιπόν, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας πότε απολαμβάνει και πότε δυσανασχετεί με τη συμπεριφορά του συντρόφου μας την ίδια ώρα που και εμείς είμαστε καλοί ή κακοί απέναντι σε αυτόν. Κατανοητό2

Οι περιπτώσεις να μην αρέσκεται παντού και πάντα ο σύντροφος-σύζυγος στα δικά μας πιστεύω, πρέπει να θεωρείται δεδομένη ασχέτως εάν τα περισσότερα από αυτά τα ορίζει ελάσσονος σημασίας και τα προσπερνά.

Να είστε απόλυτα βέβαιοι ότι με την πάροδο του χρόνου εκείνο το οποίο αρχικά χαρακτηρίζεται ελάχιστο, αργότερα γίνεται μεγάλο και καταλήγει τεράστιο, όχι γιατί πράγματι είναι, μα γιατί οι υπομονές στερεύουν.  Σε όλους μας…

Μπορεί να βρισκόμαστε εν δικαίω, μπορεί και όχι. Τα ποσοστά είναι απολύτως ανάλογα, διότι ο εχθρός δεν ήταν ποτέ εξ’ ορισμού κακός. Με εννοείτε.

Οι άμυνες του καθενός μας λοιπόν ομοίως πεπερασμένες -με όρια παντελώς διάφορα του άλλου(!)- υποχωρούν πέραν του ορίου αντοχής τους την στιγμή όπου η ψυχολογία μας η οποία τα μάλλα συνδράμει, βρίσκεται σε επίπεδα ‘’στεναγμού’’.

Η καθαρή εξήγηση ‘’Όποιος δεν μπορεί το δηλώνει και αποχωρεί-χωρίζει σαν κύριος/α’’, τη δεδομένη στιγμή υπάρχει ως τρίτη, τέταρτη, δέκατη ή ως μη, λύση στο μυαλό τού μη αφοσιωμένου, διότι πάρα πολύ απλά, δεν θέλει να χωρίσει !

· Θέλει όμως ή δεν θέλει, …ούτε κι εκείνος/η, ξέρει τι θέλει. Απλά γουστάρει να ξεφύγει. Να μιλήσει, να βρεθεί σε ένα άλλο περιβάλλον όπου θα μπορέσει να υποδυθεί τον άντρα ή την γυναίκα της αρεσκείας του/της. Γουστάρει να καλλιεργήσει τον μύθο τον δικό του σε κάποιον/α άγνωστη, τον οποίο –μύθο- στο σπίτι μέσα, έχει απενδυθεί!


Για αυτή την απαξίωση-απένδυση λοιπόν, δεν φταίει μόνο εκείνος/η, αλλά και ο έτερος ‘καπαδόκης’, ο πιστός, ο οποίος εξακολουθεί να αντέχει παραμένοντας στην εστία, φωνάζοντας ίσως, χρεώνοντας ή επιτιμώντας… Ακόμα και αδιαφορώντας, εξ’ ίσου κακό και αυτό.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε ότι μια απιστία δεν σημαίνει πάντα τον όλεθρο, αλλά πολλές φορές απεναντίας σύσφιξη των σχέσεων του ζευγαριού3, όσο και αν κάνει εντύπωση σε μερικούς… (Γάμος σχέση σεξ Για να διαβάστε πατήστε εδώ )

Επανερχόμεθα.

Ας είμαστε ειλικρινείς.

· Πόσοι και πόσες -με το χέρι στη καρδιά- θα ήθελαν, πρώτον να ξέρουν και δεύτερον αφού ξέρουν, να χωρίσουν σπρωγμένοι/ες από την υποχρέωση της γνώσης υπό το βάρος της αξιοπρέπειας…
·  Πόσοι και πόσες θα προτιμούσαν να τους είχε ενημερώσει εξ αρχής ο/η σύντροφος-σύζυγος για μία ενδεχόμενη απιστία τους.
· Πόσοι και πόσες θα επέλεγαν τον χωρισμό με όλα τα επακόλουθά του
· Πόσοι και πόσες δεν θα επιθυμούσαν τη μεταμέλεια ή έστω, την -επί συζήτηση- μετάνοια.
·  Πόσοι και πόσες, δεν θα συγχωρούσαν…

Η απιστία δεν είναι από μόνη της το τεράστιο κακό. Είναι πολύ χειρότερη έλλειψη η ειλικρίνειας και η κοροϊδία, θα συμφωνήσω4. Είναι πολλές φορές χειρότερη η ''ψεύτρα ματιά'', η οποία ακολουθεί την πράξη. Θα συνηγορήσω. Είναι όμως απείρως καλύτερα θα πω η μετά πόνου συνένωση –στο μέτρο που είναι εφικτή- από μια δια παντός διάλυση.

Βεβαίως τίποτα δεν είναι απόλυτο καθώς υπάρχουν –παράνομες- σχέσεις μονόδρομοι, όπου δεν αφήνουν περιθώρια σκέψης για συνεννόηση με τον/την σύζυγο, όμως από την άλλη, οι σχέσεις αυτές ήταν επί της ουσίας τελειωμένες και η αποκάλυψη της παρανομίας τοποθετείται σαν το κερασάκι στην ήδη σερβιρισμένη τούρτα. Η ειλικρίνεια σε αυτές τις περιπτώσεις φαντάζει σαν τελετή χαράς σε ανηλεή βομβαρδισμό… Η αναζήτηση οποιαδήποτε ελαφρυντικού-καταλογισμού ευθύνης προς πάσα κατεύθυνση, καταντά χίμαιρα. Η πράξη αποτελεί το τέλος ενός ιδωμένου έργου…

Εν κατακλείδι θεωρώ σημαντικό να αναζητήσουμε τις δικές μας ευθύνες πριν ονομάσουμε στον άλλον τις δικές του. Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η κάθε αντίδραση του συντρόφου είναι το αποτέλεσμα της δικής μας δράσης. Υπό το πρίσμα αυτής λογικής, μπορούμε να σταθούμε θαρρώ περισσότερο επιεικείς σε κάθε πράξη του ανθρώπου μας γνωρίζοντας ότι και εμείς δεν είμαστε αμέτοχοι αυτής…



1  Συμφωνία υπάρχει μόνο σε θέματα χονδροειδούς ταξινόμησης Π.χ. ο άντρας πρέπει να αγαπάει και να σέβεται τη γυναίκα του, η δε γυναίκα του να τον τιμά. Σε αυτή την πρόταση χωράει ένας τόμος επεξηγήσεων και ελάχιστων σε σχέση με το μέγεθος, συμφωνιών… Άλλο θεωρεί ο ένας τιμή με όλα τα παρακλάδια αυτής, και εντελώς άλλο, ο άλλος!

2  Θα ήταν ορισμός της ματαιοδοξίας να θεωρούσαμε εαυτόν άριστο και πέραν αυτού, λόγος άπλετου γέλωτος.

3  Διακεκριμένοι ψυχολόγοι Έλληνες και μη, έχουν συνηγορήσει περί αυτού.

4 Αν και απιστία αυτό σημαίνει, έλλειψη πίστης και άρα ειλικρίνειας.


  • Πλέον έχετε τη δυνατότητα να εκφέρετε τη γνώμη σας για οποιοδήποτε άρθρο εύκολα επιλέγοντας επάνω δεξιά στην παρούσα σελίδα τον ανάλογο σύνδεσμο ''Σχολιάστε'', ομοίως μπορείτε να βοηθήσετε στην βελτίωση του blog απαντώντας σε ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τις προτιμήσεις σας, στην κεφαλίδα του site ''Η άποψή μου για το blog" . Το όνομα και οι παρεμβάσεις-προτροπές σας δεν θα δημοσιοποιούνται.
  • Για δημόσια τοποθέτηση υπάρχει πάντα η επιλογή ''Σχόλια'' στον πίνακα που ακολουθεί το κάθε άρθρο.