Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Η επιστροφή του ασώτου...

Ο καιρός πέρασε, εκείνος που είχε ανοίξει πανιά επέστρεψε και όπως έλεγαν οι παλαιότεροι ο κάθε κατεργάρης1 στο πάγκο του.

Ο άντρας ή η γυναίκα που είχε για κάποιο διάστημα ξεστρατίσει από γάμο συνάπτοντας σχέση, αποφάσισε, δική του ή μη απόφαση, να επιστρέψει στα πάτρια πριν την -ολοσχερή- αποκάλυψη... 

Το κλειδί μπαίνει στην πόρτα και …καλημέρα, άβυσσος!

"Πνίγομαι'', η πρώτη λέξη που του έρχεται στο νου καθώς βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που το νιώθει εντελώς ''ξένο''. Ίσως αδιάφορο, να ήταν η καλύτερη λέξη. Πληκτικό, χωρίς καθόλου αλάτι. Άνοστο. Οι αναμνήσεις στήνουν χορό.

Το κενό στέκει παρόν καλύπτοντας σαν σεντόνι τα πάντα και καθώς τίποτα δεν δείχνει ικανό να ανατρέψει την νέα κατάσταση, η απόγνωση διαδέχεται τη θλίψη. Το μέλλον ζοφερό. Οι πρώτες ημέρες είναι και οι πλέον δύσκολες.

Οι φίλοι παραμένουν μια ανάσα, αλλά δεν μπορεί να υπάρχουν πάντα και παντού...

Η κατάθλιψη στέκει κρυμμένη στη γωνιά κουνώντας το σκουρόχρωμο καπέλο της. Καμία διέξοδος, καμία περίπτωση χαράς... Ο έρωτας δεν έχει ακόμα πάψει τη λάμψη του...

Το υποκείμενο βγήκε έπαιξε, ερωτεύτηκε την ώρα που δεν είχε το δικαίωμα. Το έκανε όμως και βρήκε όλα εκείνα που έψαχνε2. 

Η περίοδος χάριτος πάντα τελειώνει.

Επέστρεψε λοιπόν (ο περί ού ο λόγος) στο σπίτι και αγωνίζεται να διατηρήσει το προφίλ του αθώου, εκείνου που δεν έχει ιδέα περί του φόνου και της αλλότριας χαράς… Επιβάλλεται άλλωστε. Η λογική του επιμένει -και ορθά- ότι δεν χαλάει το σπίτι για ένα ας πούμε καπρίτσιο -που όμως άξιζε ολόκληρη τη ζωή του/της, όλα να τα λέμε.-…

Από την άλλη, κακά τα ψέματα, κανένας και καμιά σύζυγος σήμερα δεν είναι τόσο ηλίθιος/α ώστε να μην καταλάβει, έστω να υποψιαστεί, την ώρα που η κολόνια κρατάει καιρό… απλά ο απατημένος/η εμπρός στο δίλημμα του χωρισμού, δειλιάζει –και ίσως καλά κάνει-. Μη μπορώντας λοιπόν να πάρει τις πρέπουσες αποφάσεις, προτιμά στην καλύτερη τις πρόχειρες δικαιολογίες. «Μπα δεν μπορεί, λάθος θα κάνω»

Όμως και μπορεί και λάθος, δεν κάνει! 

Μέχρι εδώ όλα καλά. -που λέει ο λόγος δηλαδή-.

Ο αντάρτης της οικογένειας καλείται στο μέλλον να υπάρξει σε ένα χώρο, σε μία σχέση που έχει με κάθε τρόπο απαξιώσει. Μπορεί η παρουσία του στο χώρο αυτό, να είναι το μεγαλύτερο τίμημα που πληρώνει, το δυνατό κόστος της χαράς που παρανόμως απόλαυσε, αυτό και οι αναμνήσεις που δέρνουν –εάν είναι καλές- ή οι οργές –αν είναι κακές-. Και τα δυο εξ ίσου κακά και δυσκόλως διαχειρήσιμα σε ένα περιβάλλον που οφείλει εάν όχι να χαίρεται, τουλάχιστον να προσποιείται τον αδιάφορο, τον μη εκνευρισμένο ...τον παρόντα!

Γυρίζουμε πίσω χρονικά, καθώς το όλο παιχνίδι εξακολουθεί να παραμένει απλό.

Παντρευόμαστε συνάπτοντας συμφωνία -ακούγεται πεζό αλλά ηθελημένα, καθώς στον πάτο του βαρελιού έτσι καταλήγει-. Υποσχόμαστε με όρκους, με θέληση και με έρωτα, όχι πίστη, -αυτή θεωρείται εσφαλμένα δεδομένη, εσφαλμένα, διότι κανείς δεν μπορεί να προκαταλάβει τις ορέξεις του την επαύριον-, μα βαθιά επιθυμία. Καταθέτουμε λόγο με μάτια ανοιχτά που κοιτούν ευθεία. Υποσχόμαστε αξιοπρέπεια, ειλικρίνεια και πίσω από αυτή, απαίτηση τουλάχιστον σημαντικότητας.

·  Θα είμαι κάποιος για σένα, εκείνος που θα θαυμάζεις. Θα κερδίζω από τον θαυμασμό σου, αίγλη, την οποία θα μεταφράζω σε επιθυμία να εξακολουθώ να σε κάνω να με θέλεις και από το ‘’θέλω’’ σου αυτό, θα παίρνω χαρά συνεχίζοντας τον κύκλο που αρχίζει και τελειώνει στο ίδιο σημείο.

Όλο το σύνολο αυτό, στηρίζει παράλληλα και έναν μύθο (ο μύθος έχει άμεση σχέση με την αλήθεια και όχι με το παραμύθι) στον οποίο ο/η σύζυγος απλώνει με θάρρος τις προσδοκίες και τις πανάκριβες φαντασιώσεις του/της. Προσδοκά, φαντάζεται, επιδιώκει, επενδύει, αναμένει.

Όλοι κάπως έχουμε φανταστεί τον σύντροφό μας ενσυνείδητα ή ασυνείδητα (τον εραστή-ερωμένη μας, ούτε λόγος σε περίπτωση που υπάρχει) θα έλεγα ότι χωρίς αυτό το θεώρημα δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε βήμα. Χωρίς φαντασία δεν υπάρχει απογείωση.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε ότι πράγματι είναι πολύ δύσκολο να μοιράζεται κανείς και αναφέρομαι στον άτακτο/η. Μετά από ένα χρονικό διάστημα είναι σχεδόν αδύνατον να κρατάει τις ισορροπίες ανέπαφες, ασχέτως με τι πιστεύει αρχικά ότι θα κάνει. Η παλάντζα θα γύρει μοιραία προς μία πλευρά και ή θα διακόψει, υπό το βάρος των τύψεων-ενοχών ή θα συνεχίσει τη ''βόλτα του''. Συνήθως μετά από μερικά πισωγυρίσματα γέρνει προς την μεριά του νέου. Αργά ίσως, αλλά σταθερά...

Καταλήγοντας αναφέρω, ότι αφ’ ης στιγμής ο μύθος, η ιδέα του/της συζύγου, καταρρεύσει, η σχέση περνάει σε ένα δεύτερο για να μην πω τρίτο επίπεδο -τουλάχιστον για τον έναν, αλλά και αυτό αρκεί-. Μπορεί το ζευγάρι να μην χωρίσει αλλά μια συμβίωση σε ένα καθεστώς κατακρημνισμένων αξιών και διαθέσεων, επ’ ουδενί σημαίνει ζωή με αξιώσεις.

Ας έρθουμε στο προκείμενο.

Ο πρώτος, ο μοιχός ή η μοιχαλίδα έχει εκ των πραγμάτων απαξιώσει -όπως είπαμε- δεδομένα, αρκετά πριν τη δημιουργία σχέσης, τον σύντροφο. Δημιουργεί λοιπόν έναν δεσμό (δεν αναφέρομαι σε ''ξεπέτα''3) που συν των χρόνω αποκτά συναίσθημα, έρωτα, με αποτέλεσμα να φτάσει κάποια στιγμή στο απροχώρητο, στην ώρα της μίας απόφασης και καθώς η λογική ή η ''λογική'' -επιτέλους- αναλαμβάνει δράση ο ''δράστης'' αναλογίζεται και αποχωρεί-επιστρέφει...

Από τη  πρώτη στιγμή της άφιξής του στο σπίτι, βιώνει όπως είπαμε, το αναγκαστικό της παρουσίας του στην -απαξιωμένη από καιρό- υπόθεση 'του γάμου του τον οποίο πλέον ...σώζει υπό το πρίσμα της υποχρέωσης ή του φόβου των συνεπειών.

Στέκει παρών/ούσα, κάνοντας τα πικρά, γλυκά, εκεί που δεν δεν θέλει. Εκεί όπου υποχρεώνεται, όπου αναγκάζεται είτε γιατί δεν είχε το σθένος να χωρίσει, είτε γιατί έκρινε την παρουσία του στον παράνομο δεσμό του επισφαλή, είτε για όποιον άλλον από τους χιλιάδες λόγους του επικαλεσθεί ως άξιο.

Είναι πράγματι επώδυνη η ζωή ενός ανθρώπου εκεί όπου έχει απαξιώσει την παρουσία του. Φυλακισμένος ...επιβιώνει.

Φαίνονται βαρείς οι χαρακτηρισμοί;

Δεν είναι και όλα αυτά την ώρα που δεν βάλλω κατά του μοιχού. (μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφί μύθον ακούσεις) ούτε βεβαίως και δικαιολογώ, απλά συμπάσχω. Να σωστά ακούσατε, συμπάσχω αναλογιζόμενος την ανηφόρα… 

(Πριν με καταδικάσετε, επιμένω ότι δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιος φονιάς, ώστε να περιγράψει ένα φόνο…)

Πολλοί από εσάς θα πούνε ‘’καλά να πάθει’’, δεν θα διαφωνήσω, απλά θέλω να καταστήσω σαφές ότι πράγματι ο μεταμεληθείς/θείσα τιμωρείται με πολλούς και σκληρούς τρόπους. Ως οφείλει, θα επιμείνετε, δεν θα διαφωνήσω...

Μπορεί βεβαίως ο/η τίμιος σύζυγος ποτέ, ξαναλέω ποτέ, να μην πάρει πίσω όλα εκείνα που δικαιούται τα οποία έχει δια παντός απολέσει, αλλά να ξέρει ότι ο ''αντίδικος/η'' υποφέρει. 

Και τι να το κάνει; Συμφωνώ, αλλά σε αυτό το άρθρο μιλάμε για εκείνα που νιώθει ο ''ακατονόμαστος'' και πράγματι νιώθει πολύ απλά να μην μπορεί και υποφέρει... (υπαίτιος ων/ούσα, καμία αντίρρηση)

Ζει μέσα σε μία σύγκριση, η οποία πολύ απλά του στερεί το δικαίωμα της όποιας ευχαρίστησης. Το σώμα που έχει απορρίψει, καλείται εκ νέου -ματαίως- να λατρέψει, όχι για εκείνο, μα για τον εαυτό του, για μπορέσει πολύ απλά να συνεχίσει να υπάρχει καθαρός! Έξω από άλλη παράλληλη σχέση.

Οι εικόνες των ευτυχισμένων στιγμών πώς αποφεύγονται; (!)

Τελικά η απιστία μπορεί να ξεκινάει –σε πολλές περιπτώσεις- από ένα παιχνίδι αλλά καταλήγει σχεδόν πάντα σε ένα Βατερλό. Δεν υπάρχει κερδισμένος ή έστω μακροπρόθεσμα νικητής. Όλοι οι εμπλεκόμενοι θα βγούνε χαμένοι με τον ένα η τον άλλον τρόπο. Νόμος! 5

Τίποτα δεν παρέχεται δωρεάν. Τίποτα απολύτως, ιδίως η χαρά. Για να υπάρξει έχει προηγηθεί ισόποσος κόπος ή ακολουθεί ισάξια λύπη... Τα πάντα στον κόσμο τείνουν στο μηδέν (+,- = Ο)

Το άγχος, το τρέξιμο, το ψέμα (κατά τη διάρκεια) που γίνεται όλο και πιο χοντρό, όλο και περισσότερο εξευτελιστικό -για εκείνον που το προτείνει- η ανάγκη που πλέον γιγαντώνεται και στέκει αναποφάσιστη για το αν θα επιλέξει την έκρηξη-διαζύγιο ή την υποταγή στην μοίρα, πραγματικά στερούν ολόκληρο το κέρδος από την υπόθεση μοιχεία. Αναφέρομαι ασφαλώς σε εκείνους/ες εις τους οποίους δεν έχουν την δυνατότητα να χωρίσουν και επιλέγουν να γλύφουν εκεί όπου πριν λίγο έφτυσαν. Να γλύφουν εκεί όπου έφτυσαν πόση απαξίωση!

Δεν καταφέρομαι κανενός, απλά αναφέρω. Γνωρίζω τα επιχειρήματα και της μιας και της άλλης πλευράς, απλά τονίζω στη νόμιμη θέση, το άλγος της παράνομης για το οποίο ήδη ευρισκόμενη εν δικαίω4 απαξιεί θα έλεγα και τιμωρεί... 

Παρ' όλα αυτά όμως θεωρώ, ότι κάτω από την κοινή στέγη δεν είναι σε θέση -η νόμιμη πλευρά- να επιβάλλει τίποτα. Το μόνο που μπορεί να καταφέρει –εάν όντως έχει καταλάβει- είναι να κάνει τη ζωή και των δύο κόλαση, κρατώντας μία στάση ψυχρή, εκδικητική, απόμακρη, χρεώνοντας ουρανό και θάλασσα… την ίδια ώρα που έχει στο χέρι του/της με χαλκά πιασμένο και το δικό του/της...




1 Κατεργάρης= ο ευρισκόμενος στα κάτεργα. Υπό αυτή την έννοια, συνεκδοχικά ο πονηρός.
2 Σε μία πολύ καλή περίπτωση γιατί στις περισσότερες υποχρεώνεται σε περισσότερους συμβιβασμούς από όσους υπολογίζει προς χάριν του ενός ζητουμένου.
3. Με αυτό δεν λέω ότι δικαιολογείται μια κάποια της μίας φοράς… αλλά  οι ενδεχόμενες ψυχολογικές διαφοροποιήσεις μίας τυχαίας είναι σαφώς ηπιότερες και ωσαύτως ευκολότερα διαχειρίσιμες.
4 Ο απατημένος δεν είχε ποτέ όλα τα δίκια με το μέρος του, καθώς για μία απιστία δεν φταίει σχεδόν ποτέ μονάχα ο ένας.
Μόνη εξαίρεση ο χωρισμός και σύναψη νέου γάμου...