Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Το κίβδηλο νόμισμα της κορυφής.

Και φτάνει κάποτε η ώρα που όλα έρχονται κάπως πιο κοντά. Αναμετρήσιμα. Όλα εκείνα που φάνταζαν μακρινά, φορεμένα στα πολύχρωμα, γίνονται φιλικά, απλά και όμορφα.

Ποτέ δεν ήταν τόσο απλά, σκιάζεσαι, από την αίγλη που έδινες απλόχερα σε όλα εκείνα που θαύμαζες γιατί να φτάσεις πίστευες πως δεν μπορούσες.

Κι όμως ο κόσμος είναι τόσο κοντινός και τα αστέρια όσα πολλά κι αν πράγματι είναι, φαντάζουν ελάχιστα σαν η φαντασία σου το θελήσει.

Κάθε σου ματιά ανεβάζει και κατεβάζει Χριστούς και αγχόνες Ιδέες λατρεμένες, ιδέες που απέρριψες, ιδέες που απλά τις άφησες να περιμένουν λίγο παρέκει γιατί δεν είχαν, ή είχαν  την αξία που έδινες στη στιγμή.

Τίποτα καλύτερο από το μεγάλο φίλιωμα, από την έσχατη σκέψη πως τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από όσο το εσύ το φτιάχνεις, ίσως γιατί το έχεις ανάγκη το μεγάλο όταν νιώθεις μικρός. Χρειάζεσαι το φως σαν ζεις μες το σκοτάδι σου, λες και αυτό είναι μια επιλογή από τις δικές σου.

Είναι όμορφα μέσα στο απόλυτο της γνώσης που δεν δείχνει, ούτε σκουντά. Που δεν βιάζει. Είναι πράγματι υπέροχα, στο βάθος της αντίληψης που λέει ότι ο λαός όλος μια σάρκα, πανανθρώπινος δες, και κάποια οστά από τα ίδια, με φόβους με ανάγκες ντυμένους, πίσω από ονόματα που λένε κάτι για το κάθε τι. Και τίποτα απολύτως δεν λένε...

Στο τέλος ένα μονάχα μένει: Η πεποίθηση πως όλοι γυρνάμε στον ίδιο κόσμο έχοντας κατά νου τα όμοια, βαλμένα μόνο με ξέχωρη σειρά. Ο κάθε ένας ετούτο τολμά, να βάλει σε σωστή σειρά τις αξίες του, γνωστές όλες. Καταξιωμένες.

Το μεγάλο του στοίχημα.

Κι όλα εκείνα που πριν πίστευα, λες... Κι όλα εκείνα που προσκυνούσα που χάθηκαν, πώς χάθηκαν, πώς γινήκαν ίσα το μπόι μου;

Και θλίβεσαι, όχι για τη πτώση τού οτιδήποτε, γιατί ποτέ του δεν ήταν ψηλότερο από όσο σήμερα είναι, μα για τον χρόνο και την πλάνη για την οποία αγωνιζόσουν.

Όλα δείχνουν πιο ήρεμα σε μία λίμνη δίχως αναμονές, χρόνο και ίσως σκοπό. Ο σκοπός αφιονίζει, γενικώς το κάνει καθώς σου δείχνει το δρόμο που οφείλεται εμπρός σου.

Και γιατί να οφείλεται μέσα σε μία ελεύθερη κοινωνία; Γιατί πολύ απλά δεν είναι ελεύθερη, μα απόλυτα εξαρτημένη από το κάθε τι που μπορεί να θέσει και τον ελάχιστο στόχο.


Ο λόγος οδηγεί, η αιτία. Το αποτέλεσμα φτιάχνει ανθρώπους που βρήκαν τον τρόπο στο γόρδιο δεσμό τους, μα στο τέλος δέθηκαν μέσα στις λύσεις τους. Εγκλωβισμένοι στα ''πρέπει'' και σε μία πάλη που δείχνει να μην έχει τέλος. Ούτε έλεος. Το κίβδηλο νόμισμα της κορυφής.