Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Κτήση: Η λαμπρή δουλεία...

Το ότι ο κόσμος αλλάζει το καταλαβαίνουν οι πάντες. 
Το ότι αλλάζει με τρόπο επαναλαμβανόμενο χρειάζεται μερικές δεκαετίες ο κάθε ένας από εμάς να το εμπεδώσει.

Θα μπορούσε όλη η ιστορία να ήταν κάποιο παρακλάδι ενός από τους νόμους του Μέρφυ (που κοροϊδεύει χασκογελώντας κρυφά πίσω από τη πλάτη μας την ώρα που σκεφτόμαστε τη σχετικότητα του λεπτού από την έξω μεριά της κλεισμένης πόρτας μιας τουαλέτας -από τη μέσα της πλευρά ο χρόνος έχει σαφώς πλατύτερη αξία-), εάν δεν ήταν η πραγμάτωση-ολοκλήρωση ενός κύκλου που μέλει να γενεί με κάποιον τρόπο απολύτως φυσικό.

Οι άνθρωποι –εάν κάποιος καταφέρει να δει από ‘’ψηλά’’- όσο απρόβλεπτοι και εάν είναι, στο βάθος τους επαναλαμβάνονται διότι οι σκοποί τους παραμένουν σχεδόν μετρημένοι. Οι αξίες τους επίσης. Μπορεί να αλλάζουν τα άτομα γνώμες αλλά όλες οι απόψεις τους παραμένουν περιφερόμενες στον ευρύ κύκλο-περιφέρεια, της νόησης που κατέχουν και στους πεπερασμένους τρόπους δράσης –που γνωρίζουν από τα βάθη των αιώνων- προς επίτευξη του εκάστοτε στόχου τους.

Ο κόσμος βεβαίως στα μάτια μας δεν παραμένει σταθερός, ούτε σε απόψεις, ούτε θέσεις, ούτε σε στάσεις, ούτε σε αντιλήψεις. Η φύση όπως λένε οι φυσικοί βρίσκεται σε διαρκή κίνηση (απολύτως αληθές), άλλωστε μέσω αυτής (κίνησης) γίνεται η οποιαδήποτε παρατήρηση.

Οι ιδέες!


Οι απόψεις που έχουμε όλοι μας για το κάθε τι, εξαρτώνται από τις αιτίες των επιθυμιών μας (αφού περάσουν στο συνειδητό, πριν από αυτό θα ήταν ενορμήσεις) και τους λόγους αυτών, ακολούθως από τον νου μας, ο οποίος με τη σειρά του υπακούει στα ενδεχόμενα αποτελέσματα κάποιων δράσεων τα οποία δημιουργούνται από ανθρώπους με σκοπούς, στόχους και άρα επίσης από νέες αιτίες…

Κύκλος φαύλος.

Μέσα σε μία υδρόγειο που μαστίζεται όλα της τα χρόνια από παιχνίδια γεωπολιτικής σημασίας*, προσπαθούμε να σταθούμε ορθοί έχοντας στο μυαλό μας ένα, πρώτιστα, ζήτημα. Την ασφάλεια  –αφ’ ής στιγμής η τροφή θεωρείται δεδομένη-. Όλα τα υπόλοιπα έπονται.

Το χρήμα, παραμένει το μεμπτό της υπόθεσης καθώς προσφέρουμε για την απόκτησή του (με την θέλησή μας ή μη) και γη αλλά και ύδωρ. Τα πάντα δηλαδή, καθώς γίνεται νόμιμος αυτοσκοπός -η απόκτησή του- παραδεκτός από όλους…

Σπουδαίο άλλοθι. ‘’Δουλεύει σαν σκύλος!’’. Καμάρι και τιμή. Κανένας δεν τίμησε τεμπέλη και δικαίως. Ο μη εργαζόμενος μη εσθιέτω… Βεβαίως αυτή είναι η μία πλευρά της υπόθεσης, η ακραία θεωρώ.

Και το περίσσευμα των χρημάτων; Το ευκλεές αποτέλεσμα της στέρησης των μυρίων….

Της στέρησης;

Ναι, της στέρησης. Όσο και εύκολα να βγάζει χρήμα κανείς, πάντοτε κάτι χάνει. Χρόνο, ας πούμε εις την εσχάτη, από την οικογένεια ή τον εαυτό του. Τίποτα δεν παρέχεται δωρεάν. Νόμος. (Ασχέτως εάν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς ή να κρατηθεί το σωστό μέτρο. Το αναγκαία αποδεκτό.) 

Το ‘’αποτέλεσμα’’ λοιπόν της επιπλέον εργασίας, το περίσσιο χρήμα τι γίνεται; Ομοίως και της υστέρησης ενδεχομένως.

Για τους ανθρώπους της μεσαίας τάξης συνήθως ντουβάρια. Εξασφάλιση. Κατόπιν αυτών –πλην εξαιρέσεων-  αυτοκίνητα και γύρευε τι άλλο.

Για τους άλλους τους πλουσιότερους μια και έχουν χορτάσει από αυτά, μπορεί τίτλοι, μπορεί χρυσός, μπορεί οτιδήποτε, που όμως θα έχει με τη σειρά του μορφή και μάζα. (εξαιρείται το χρήμα που δόθηκε για εξαγορά συνείδησης, αν και αυτή μετά από κάποια έστω περίπλοκη διαδρομή, σε κάτι υλικό θα μεταφραστεί)

Όλα καλά, με ασφάλεια δεδομένη.

Όλα καλά μέχρι τη στιγμή που η κοινωνία ξεκινάει να αλλάζει. Μέχρι τη στιγμή που το κράτος αποφασίζει να αλλάξει νοοτροπία λόγω ενός παράγοντα, μίας αιτίας καθόλου τυχαίας, αλλά μη γνωστής στους πολλούς! Το νέο χώρισμα της πίτας.

Η ανθρώπινη ιστορία έχει μεγάλη διαδρομή. Σε όλα της τα χρόνια έχει επιδείξει παρόμοιες συμπεριφορές (Η διαχρονικότητα των αναγκών για να διαβάστε πατήστε εδώ) συνεχώς επαναλαμβανόμενες απλά η κάθε γενιά** συνήθως μαθαίνει και διδάσκεται (σε οικογενειακό πλαίσιο) από την προηγούμενη και άρα σε βάθος το πολύ εκατό χρόνων (προσθέτουμε και τη πείρα των παππούδων) πείρα σαφώς ρηχή σε σχέση με το βάθος της ιστορίας του ανθρώπινου γένους.

Έπειτα έρχεται η καθημερινότητα η οποία και καθορίζει τις αντιδράσεις μας σε μέγιστο βαθμό. Βλέπουμε και κάνουμε. Ακούμε (τους πολιτικούς ή όποιον άλλον επιθυμούμε) εμπιστευόμαστε ή όχι τα λόγια του και πορευόμαστε…

Το χρηματιστήριο θα γίνει και πάλι. Ο κόσμος θα χάσει και πάλι τα λεφτά του σε μερικές δεκαετίες, όπως τα είχε ξαναχάσει και πριν από αρκετές -δεκαετίες- δια δευτέραν ή μάλλον δια πρώτην. Η δεύτερη φορά ήταν πολύ πρόσφατη, τη γνωρίσαμε όλοι. Θα το κάνει όταν οι νέες γενιές δεν θα γνωρίζουν ή θα νομίζουν ότι τα πράγματα έχουν οριστικά αλλάξει… Πλάνη από τις πλέον οικτρές.

Η ζωή κύκλους κάνει. Κάποιοι σπουδαγμένοι θα είναι πιο προσεκτικοί.
Εκείνοι που είχαν ζήσει-‘’βιώσει’’ την τελευταία κατάρρευση μάλλον δεν θα ζουν να συμβουλέψουν.

Η απαξίωση των ακινήτων, μία ακόμα περίπτωση...

Το χρήμα που δόθηκε ζεστό. Χρήμα κερδισμένο με κόπο (αυτή η μερίδα ανθρώπων μας ενδιαφέρει) που αποταμιεύθηκε σωστά; Λαθεμένα μήπως; Εκ των υστέρων ουδείς δικαιούται γνώμη.

Και σήμερα τι;

Σήμερα υπάρχει μια άλλη άποψη διαμορφωμένη και εάν ακόμα δεν την έχουμε για τα καλά χωνέψει οι μεγαλύτεροι, τα παιδιά μας που μεγαλώνουν μέσα σε αυτό το συγκρουσιακό-απαξιωτικό κλίμα, σίγουρα θα έχουν άλλες ιδέες τοποθέτησης του κόπου τους. Θα ανακαλύψουν καινούριες ευκαιρίες ίσως σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη που όσο πηγαίνει, φαντάζει όλο και πιο μικρός.

Κακά τα ψέματα. Εκείνος που έχει περιουσία γίνεται εν κατακλείδι δέσμιος αυτής! Κανένας νόμος δεν υποχρέωσε ποτέ κανένα καθεστώς σε πάγια θέση και πώς θα μπορούσε σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται…

Άρα απόλυτη ασφάλεια δεν υφίσταται!

Οφείλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας ετούτο το νόημα. Τίποτα δεν θα είναι αύριο όπως ήτανε σήμερα. Τίποτα απολύτως ούτε ακόμα και οι ιδέες μας που δίναμε τη ζωή μας για αυτές.

Όλο ετούτο φαντάζει κάπως ματαιόδοξο μα είναι λογικό. Κάθε μέρα που περνάει μας κάνει πιο ώριμους και άρα αλλιώτικους (προς το καλύτερο ευελπιστώ), είναι απόλυτα φυσικό λοιπόν να αρεσκόμεθα σε διαφορετικά πράγματα, να μας ελκύουν διάφορες όψεις, να απολαμβάνουμε διαφορετικά ‘’δείπνα’’…

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να επενδύουμε σε -πλέον των απαραιτήτων***- υλικά αγαθά, υπογράφοντας τη δουλεία μας σε αυτά; Εκείνος που έχει μόνο τα απαραίτητα μοιάζει περισσότερο λεύτερος, λιγότερο ανήσυχος, καθόλου φοβισμένος για την άδικη απώλεια των με κόπο αποκτηθέντων του.

Σίγουρα απουσιάζει η άλλη ματιά, εκείνη που κάνει τον ταξιδιώτη και τον μόνιμο κάτοικο να μοιάζουν****.

Όλοι περαστικοί από κάπου είμαστε, ας ψάξουμε για κάτι καλύτερο στα χρόνια που μας μένουν…

*          Από την ίδρυση των πρώτων κοινωνιών, η γη ήταν το μέγα ζητούμενο.
**        Μία γενιά ισούται με 30 χρόνια.
***       Ως απαραίτητο λογίζεται εκείνο που χρειάζεται το άτομο, η οικογένεια,  για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ασφαλώς και το μέτρο καταδεικνύει τον τρόπο σκέψης του κάθε ατόμου.
 ****     Κάποτε ένας ταξιδιώτης βρήκε ένα γέρο σε μία σπηλιά και τον ρώτησε πώς μπορεί να ζει δίχως μία καρέκλα, ένα τραπέζι, μια έστω στοιχειώδη άνεση. Ο γέρος τότε ρώτησε τον νεαρό.
-Κι εσύ πως μπορείς, δεν βλέπω να έχεις τίποτα από όλα αυτά μαζί σου.
-Εγώ είμαι περαστικός από εδώ.
-Κι εγώ το ίδιο απάντησε ο γέρος…