Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Το αίτιο της κάθε διαφωνίας.

Στην αρχή θα πρέπει να τεθεί ένα πλαίσιο επάνω στο οποίο θα γίνει η συζήτηση. Με άλλα λόγια να πρέπει να ομονοήσουμε στην ίδια γλώσσα.

Ακούγεται περίεργο την ώρα που διαβάζουμε όλοι ελληνικά όμως δεν είναι καθόλου έτσι.

Η συμφωνία σε ένα κάποιο θέμα, ας πούμε για αρχή κάτι πολύ απλό (π.χ. ποια ταβέρνα θεωρείται ωραία) θα πρέπει να κατατεθούν όχι μία, αλλά πολλές περισσότερες προτάσεις-ιδέες και αυτό, επάνω στο ίδιο θέμα καθώς τα γούστα μας δεν είναι την κάθε ημέρα και ώρα, τα ίδια. Τη μία ημέρα θέλουμε ηρεμία, και την άλλη μουσική. Ομοίως και οι φίλοι μας. Σε κάποιους αρέσει η απλότητα (παϊδάκια στο χέρι) και σε κάποιους άλλους το επίσημο της εμφάνισης. Η γραβάτα…

Απαιτείται λοιπόν ο καθορισμός μεταξύ της παρέας του τι η πλειοψηφία αποζητά ώστε να ακολουθήσουν οι επί μέρους προτάσεις. Με άλλα λόγια αναζητείται το πλαίσιο στο οποίο θα γίνει η συζήτηση ώστε να επέλθει μια γενικευμένη κατάφαση για κάποιο συγκεκριμένο μέρος. (Βαθύτερη συμφωνία σε όλες τις επιμέρους πλευρές έστω και αυτού του απλού θέματος είναι απίθανο εάν όχι αδύνατο να συμβεί. Κάποιοι θα παρακάμψουν ονομάζοντας ασυνείδητα τις επιθυμίες-διαφωνίες τους ασήμαντες.)

Ας έρθουμε τώρα στις συμφωνίες όπου απαιτούν ‘’κατάθεση’’ ιδεών… 

Αντιλαμβάνεστε την απόσταση…

Ο πρόλογος κατετέθη ώστε να καταδείξει το προφανές.

Λέμε ‘’ναι’’, με ότι δεν βάλλει ενάντια στα γούστα μας, στις θελήσεις μας, στα πιστεύω μας και αναφέροντας τη λέξη ‘’πιστεύω’ δεν εννοώ απαραίτητα κατασταλαγμένες ιδεολογίες (εκεί θα επέρχετο χάος) αλλά αναφέρομαι ακόμα σε απλά καθημερινά πράγματα.

Ο λόγος μη συμφωνίας;


Ένας και κύριος. Οι αξίες του κάθε ενός από εμάς! 

Οι αξίες και όχι οι διαφορετικές επιθυμίες καθώς αυτές είναι πεντακάθαρα αποτελέσματα των βουλήσεων που προέρχονται από το βαθύ αγαθό πιστεύω μας. Από πιστεύω εκείνο που θεωρούμε άξιο! (καλώς ή κακώς, ορθά ή εσφαλμένα, άσχετως)

Το κύριο ''εμπόδιο'' συμφωνίας λοιπόν είναι, οι αξίες που έχουμε ο καθένας φυλαγμένες στο μυαλό του μέσα. Τα πολύτιμα εκείνα ''δόγματα'' από τα οποία …μεταλαμβάνουμε δείγματα της υπόστασής μας. Οι απαράβατοι προσωπικοί μας κανόνες. Οι ειδοποιοί διαφορές που χαρακτηρίζουν το εγώ μας που με τη σειρά του προκαθορίζει τις επιθυμίες μας τη δεδομένη στιγμή.

Με απλούστερα λόγια, η κουλτούρα μας, η μόρφωσή μας, η θέση μας στην κοινωνία, οι βαθιές μας επιθυμίες (που κρύβονται πίσω από τα επιφανειακά μας ‘’θέλω’’), οι προσμονές μας, οι παραδόσεις, η ηθική. 

Αυτά και πολλά άλλα θα καθορίζουν τόσο την απόφασή μας όσο και τον δρόμο που θα προτιμήσουμε να ακολουθήσουμε  ώστε να φτάσουμε εκεί. Ομοίως και οι άλλοι.

Αναζητήστε τώρα ομοιότητες μεταξύ των δαιδαλωδών διαδρομών που θα πρέπει να ακολουθηθούν, προκειμένου να επέλθει συμφωνία... 

Αναλογιστείτε τις γνώσεις-αιτίες από τις οποίες θα διηθηθεί -ασυναίσθητα- η κάθε πρόταση...


Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι κατάφαση και αποδοχή σε όποιο θέμα, επ' ουδενί σημαίνει βαθιά ταυτότητα γνώμης- επιθυμίας, διότι μία γνώμη έλκει μια τεράστια αλυσίδα αιτιάσεων.

Προχωρώντας βαθύτερα φτάνουμε σε όλα όσα αφορούν τις συμφωνίες-αποδοχές ‘’ρευμάτων και ιδεών’’ (πολιτικών ή μη).

Το θέμα όπως είναι αναμενόμενο, περιπλέκεται, καθώς θα πρέπει να συνυπολογισθεί και το συμφέρον (το οποίο σε πολλές περιπτώσεις βεβαίως και δεν έλειπε από τα προηγούμενα παραδείγματα) είτε αυτό είναι κυριολεκτικό (οικονομικό) είτε μεταφορικό (καταξίωση- ηθικά οφέλη), το οποίο συμφέρον από μόνο του επιβάλλει μέχρι και χρώματα συνειδήσεων. (Πριν από χρόνια θα βάζαμε θαυμαστικό στο τέλος της πρότασης, σήμερα ούτε που το συζητάμε καθώς το θεωρούμε απλά δεδομένο)

Η αποδοχή της μίας σειράς –συγκεκριμένων- αξιών ως άριστες, θα ήταν η μία και μόνη λύση (στο θέμα της διαφωνίας) εάν δεν ήταν ο ορισμός της χίμαιρας. Προσοχή μιλάμε όχι για απλή συμφωνία, αλλά για ‘’εμπράγματη’’ αποδοχή. Για τρόπο ζωής…

Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι δίνουν όμοια αξία στα άριστα (π.χ. έχουν ως γνώμονα της κάθε τους πράξης την συγκεκριμένη ηθική ή την σε κάθε επίπεδο δεδηλωμένη ελευθερία του ατόμου) και συγχρόνως αξιολογούν τις όποιες προτεραιότητες με τρόπο που δεν διαφέρει στο ελάχιστο, τότε είναι λογικό να συμφωνούν και στον τρόπο προσέγγισης του ευκλεούς αποτελέσματος-στόχου. (καθώς είναι κοινός και ομοίω τρόπω προσβάσιμος)

Ίδια θα κινηθούν τα μέλη μιας άλλη ομάδας π.χ. που έχουν ως πρώτο τους μέλημα το χρήμα. Είναι προφανές λοιπόν, ότι θα σκύψουν όλοι μαζί στο ζήτημα με την ίδια ζέση ανταλλάσσοντας από κοινού ιδέες συμπαθείς καθώς ο στόχος παραμένει ο αυτός. Το κέρδος.

Σημειώνουμε ότι οι διαφωνίες (που αφορούν τον τρόπο προσέγγισης του στόχου, την πορεία) στο μέσον της κάθε ομάδας με όμοιους στόχους είναι επίσης αποτέλεσμα διαφοράς αξιών που προηγούνται του τελικού στόχου. 

Αναφέραμε ότι στόχος είναι το κέρδος. Η μία πλευρά π.χ. πιθανόν να αποζητά τον ευθύ ανάλγητο δρόμο επιτυχίας, λόγω ενός, σκληρού χαρακτήρα μερικών εκ των μελών της ή ενός τρόπου σκέψης, που γαλουχήθηκε-αποκτήθηκε έχοντας άλλα βιώματα τα οποία δίνουν λιγότερη αξία στον παράγοντα άνθρωπο, από την άλλη, τα άλλα μέλη της ίδιας ομάδας τα οποία διδάχθηκαν τη ζωή και την ευτυχία ως ύψιστο αγαθό είναι λογικό να διαφοροποιούνται όχι ως προς στόχο, αλλά ως προς την πορεία επίτευξής του.

Στο σημείο αυτό σημειώνω, ότι απόλυτη συμφωνία ακόμα και εν μέσω διαφωνίας, είναι αδύνατον να επέλθει καθώς το κάθε άτομο είναι ένα και μόνο ένα γαλουχημένο επίσης μοναδικά και άρα με μία αυτούσια διάφορη -στην ουσία- γνώμη. Η όποια ομοφωνία επιτυγχάνεται, μόνο εν μέσω πολλών υποχωρήσεων, πολλές από τις οποίες σχεδόν δεν συνειδητοποιούνται... 

Γνωρίζουμε ότι απόλυτη ομοφωνία δεν υφίσταται παρά μόνο καθ’ υπέρβαση -σε φιλοσοφικό επίπεδο-, επομένως θα αναγκαστούμε να ζήσουμε με τις διαφωνίες μας στο διηνεκές.

Από την άλλη πλευρά θα πρέπει να τονίσουμε, ότι η διάφορη άποψη δεν έχει πάντοτε κατ’ ανάγκην πρόσημο άρνησης με την έννοια της ζημιογόνας προσφοράς.

Η υγιής διαφωνία παραμένει πολύτιμη στο βαθμό που συμβαίνει ανιδιοτελώς, ώστε παρουσία της, να επέλθει η άλλη οδός. Εκείνη η πιο κοντινή ως προς το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το άρθρο εφάπτεται απολύτως με την από χρόνια επικρατούσα πολιτική κατάσταση.