Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Η παρφουμαρισμένη σχέση, η ποζάτη*.

Απαιτείται τουλάχιστον ένας γνώστης. Ένας άντρας ή μία γυναίκα που να έχει ‘’ισχυρή’’ γνώμη, εκείνη του καθοδηγητή, μια και με δύο αδαείς θα υπάρξει μονοδιάστατη προβολή (καλή ή μη, αδιάφορο).

Η γυναίκα θα μπορούσε να είναι άνω των –ηντα και ο άντρας κάπου στα τριάντα-σαράντα. Λέμε τώρα, δεν το δένουμε σε μαντήλι ψιλό. Μπορεί και ανάποδα. Τα πάντα μπορούν…

Το απαραίτητο συστατικό, το αδιαπραγμάτευτο, είναι η γνώση. Πρωτίστως αυτή, γιατί τι είναι ο έρωτας έξω από πάθος και μερικά άλλα; 

Ιδέα!

Κρατάμε λοιπόν το πάθος και την ιδέα, τα άλλα τα αφήνουμε. Πρώτα την ιδέα παίρνουμε για την ακρίβεια και μετά το πάθος μια και το δεύτερο συνήθως …δεν κρατιέται.

Εικόνα: Ο χώρος στο σαλόνι ατμοσφαιρικός, στην εργασία κάποια ώρα περασμένη, στο εξοχικό που έχει ανέσεις, στη σουίτα του ξενοδοχείου ή όπου άλλου βάλει ο νους σας. Η γυναίκα στα ωραία της και ο άντρας …επί σκοπόν.

Το ενδεχόμενο μένει ελεύθερο να πλανάται στον αέρα καθώς κοιτάμε από τη μεριά τής γνώστριας (για παράδειγμα) τα ευγενή τεκταινόμενα. Τα ερωτικά. Τίποτα δεν προδίδει σιγουριά, καθώς τα πάντα μπορούν να γύρουν από κάθε πλευρά.

Αυτή η αμφισημία της ώρας που μπορεί να ανατρέψει ή να καλωσορίσει το ευκταίο είναι τα περισσότερα λεφτά μια και αναλαμβάνει το ρόλο του φακού στο σκοτάδι. Την ηδονική διερεύνηση. Τα χαμόγελα, τα πολύ γλυκά υπονοούμενα που έχουν την δύναμη της τροφής της λίμπιντο.

Οι δύο άνθρωποι βρίσκονται κάπως κοντά. Υπάρχει έλξη, άφατη όμως. Διστακτική. Αυτή η διστακτικότητα προβάλει σπουδαίες επιθυμίες και ισόποσους φόβους απόρριψης. Τους θέλουμε και αυτούς.

Το άρωμα της γυναίκας δεν είναι για χόρταση, είναι μόνο για σινιάλο. Λίγο κοντά και λίγο μακριά. Μονάχα μία ιδέα από τα πέπλα του. Το αδιόρατο επιθυμητό, εκείνο της ντροπής, αμολητό ελεύθερο να κόβει βόλτες.

Και να που κάποτε μέσα από τη συζήτηση κάπου φανερώνεται εκείνο το ενθαρρυντικό της πιθανότητας. Το χαμόγελο, η ατάκα που ξαμολύνει.

Η πρώτη ζαριά έχει ριφθεί.

Η πρώτη σπουδαία ζαριά με το χαμόγελο που την συνοδεύει…
Τα επόμενα βήματα-γεγονότα κάλλιστα μπορούν να αφήνουν την πράξη τους στο ‘’πουλάρι’’ που βαρβατεύει, αλλά τα γκέμια τα κρατάει η γυναικεία πείρα. Ποτέ δεν τα αφήνει.

Η δεύτερη ζαριά είναι γεγονός. 

Ορίστε η αποδοχή, το λάγνο βλέμμα η μερική αποκάλυψη επιθυμίας, θαυμασμού…

Αμέσως μετά έρχεται ο βράχος. «Πολύ θα ήθελα αλλά…»

Το πρόβλημα που ηθελημένα τίθεται είναι μία ακόμα πτυχή του παιχνιδιού, μια και το εύκολο κανείς δεν το εκτιμάει.

Ο άντρας θα πρέπει λοιπόν να υπερκεράσει τον ‘κάβο’, του συζύγου ενδεχομένως, να ελαφρύνει το μεγάλο βάρος των τύψεών της, καθόσον πρόκειται περί κυρίας και καθόλου δεν ξέρει πως βρέθηκε σε αυτή την δύσκολη θέση… διότι πολύ καλά γνωρίζει ότι ακολουθούν εκείνες οι άτιμες ενοχές… που ωρύονται φωνή κόρακα, κουνώντας συγχρόνως σημαίες και αναγκάζουν το μυαλό της να παλινδρομεί, απειλώντας να τινάξουν τα πάντα στον αέρα.

Σε αυτό το σημείο αναρωτιέμαι ποιανού η θέση είναι η καλύτερη…

Το σίγουρο είναι ότι η κάθε μια έχει την ομορφιά της.

Η πρώτη, εκείνη που κατέχει η πείρα, απολαμβάνει την επιλογή της διαδρομής. Κανονίζει τα πάντα σύμφωνα με τις διαθέσεις της, μετρώντας την ένταση της κάθε στιγμής. Προσφέρει προοπτική και εαυτόν κατά βούληση. Απλώνει και μαζεύει την κάθε φάση, την αναλύει ως περιστατικό παίρνοντας τον αφρό του μαγειρέματός της φτιάχνοντας μια νέα συνταγή δικής της επινόησης. Δεν είναι και λίγα…

Η δεύτερη περίπτωση, εκείνου που ακολουθεί έχει ομοίως τα δικά της καλά. Δεν νοιάζεται για τίποτα. Απολαμβάνει την ομορφιά της άφεσης, του συνοδηγού στο ταξίδι. Πράττει τα απαραίτητα, εκείνα που καλείται να πράξει οδηγούμενος από τα εμφανή …αόρατα. Από κόσμιες μη υποθετικές …υποθέσεις. Σίγουρος για την αποδοχή του ατόμου του, χαιρετά τη χαρά στα μάτια του συντρόφου του. Καμαρώνει…

Η απουσία του έρωτα στην παρούσα φάση προσθέτει. Το πάθος που αυξάνει υπόγεια γίνεται το βαθύ το βουβό κύμα που δεν σπάει, τροφοδοτώντας συνεχώς το επικείμενο. Τη συνουσία της λύτρωσης. Τη τεράστια επιθυμία.

Η δίψα για δράση είναι ό,τι το καλύτερο έχει συμβεί και στους δύο. Η γυναίκα μια και μπορεί από τη φύση της να διαφεντεύει την ορμή, χαίρεται τα προϊόντα του κόκκινου συναισθήματος, βιώνοντας την μητρότητά τους στο έπακρο. Μαζεύει το χαλινάρι. Μια δίνει και μια παίρνει. Μια προσφέρει σάρκα και την επόμενη γεμάτη δισταγμούς την ζητάει και πάλι πίσω μέχρι την ολοσχερή της άλωση. Την πολύ ‘’ηχηρή’’ της ακούσια(!)  παράδοση.

Σίγουρα αφήνει την πτώση της, λάφυρο στα χέρια του επιβήτορα. «Εάν δεν ήσουν εσύ… η ώρα.. ο τρόπος…»

Είναι οι ώρες που καταντούν τους άντρες! Βλάκες γλυκούς.

Είναι το αίσθημα της μεγαλόφρονης κοντοφθαλμίας που όμως δρα με ευεργεσία στην ώρα, στον χώρο, στη σπουδαία στιγμή.

''Κομπασμός'' υπέροχος και τροφοδοσία νέου πάθους.

Όχι δεν υπάρχει στην ουσία καμία κοροϊδία. Απολύτως καμιά. Η ώρα ζητούσε την υπέρβαση, η πράξη το ίδιο. Η φθορά του ‘’πραγματικού’’ είναι απολύτως επιβεβλημένη καθώς μέσα στο όνειρο συμβαίνουν όλα εκείνα που βαθιά μας επιθυμούμε.

Συνένοχοι και οι δύο στο ευγενές-επιθυμητό επίπλαστο, παρουσιάζονται ως μεγάλοι τιμητές του άξιου. Και καλά κάνουν. Έτσι πρέπει. Δική τους η ώρα!

Έχει και η σάρκα δικαιώματα πριν ή μετά τον έρωτα της ψυχής. Τον συναισθηματικό.

Ομοίως όμως ζητά την γνώση. Σιχαίνεται τη φθήνια, την πεζότητα και το ρηχό της βιάσης (σε πάρα πολλές εκφάνσεις του). Μπορεί η αστραπή** να κρύβει ουράνιους οργασμούς και πελώριες φωνές, όμως και τα δύο αυτά, τα έχει πίσω από την τέχνη κρυμμένα. Από την ιστορία της σχέσης. Από άριστα λόγια, από εξαίσιες υποθέσεις, από λεπτούς (ακόμα μέσα στην τραχύτητά τους) χειρισμούς.

Υπάρχουν κι αυτές οι ποζάτες σχέσεις, μονάχα που χρειάζονται δύο καλοί για δέσουν. Χρειάζονται δυό άτομα με πνεύμα σχεδόν διαφορετικό. Δεν χρειάζεται έρωτας. Ο έρωτας στην παρούσα φάση μάλλον κακό θα έκανε.

Πόθος χρειάζεται και πολύ κοντό μέλλον! (όσο και αν αυτό φαντάζει περίεργο)

Η διαφορά της ηλικίας (ιδίως με την γυναίκα μεγαλύτερη) αφήνει πολλά περισσότερα ενδεχόμενα σε δράση. Οι γυναίκες τα καταφέρνουν –θαρρώ- καλύτερα σε αυτόν το τομέα μια και δεν έχουν τη βιασύνη που χαλάει τη συνταγή. Διαθέτουν μια πιο ευρεία γνώση -από γεννησιμιού τους κληρονομιά- και ένα καλύτερο πιο αισθησιακό χειρισμό.

Από την άλλη, όσο και ανεξάρτητος να είναι κάποιος άντρας και όσο πετυχημένος, πάντοτε θέλγεται από τη γυναίκα ‘’μάνα’’ (σ.σ. με ή χωρίς την υπόνοια του οιδιπόδειου). Κολακεύεται από το επιθυμητό της παρουσίας του ιδίως εάν η γυναίκα αυτή έχει κάποια ιδιαίτερη αξία για τον ίδιο. Εάν τη θαυμάζει δηλαδή. Εάν τη φέρνει στο μυαλό του κάπως απροσπέλαστη, κάπως ιδανική.

Κακά τα ψέματα.

Οι δυνατότεροι σαρκικοί έρωτες, οι ισχυρότεροι οργασμοί, δόθηκαν πίσω από μισόκλειστες επικίνδυνες πόρτες, σε κρύα πάρκα ή σε πλατιά μισοφώτιστα σαλόνια, με παρτενέρ αταίριαστους, σχεδόν ξένους. Μια κι έξω! Δίχως σχεδιασμό.

Δεν λέω ότι δεν μπορεί να έχουν επαναληφθεί ομοίως καλοί έρωτες στις μετέπειτα συνευρέσεις των εραστών, αλλά η πρώτη αίσθηση (κατά την προσωπική μου άποψη) είναι εκείνη η ανυπέρβλητη διότι εμπεριέχει εκτός από θέληση και βαθύ άγχος! Ανακάλυψη, πρώτη βόλτα στα ξένα κατατόπια. Γνώση του άγνωστου. Έκπληξη και χίλια ακόμα πράγματα που βιώνονται μόνο μία φορά. Την πρώτη.

Βεβαίως με όλα αυτά επ’ ουδενί ισχυρίζομαι ότι μέσα από τον πραγματικό έρωτα εκείνο τον αμοιβαίο της ψυχής δεν συμβαίνουν τα καλύτερα, αλλά αυτός ο έρωτας είναι ένα άλλο κομμάτι εντελώς διάφορο από αυτό που περιγράφω σε αυτό το άρθρο.

Η ιδέα φίλοι μου είναι το πρώτο συστατικό. Το πλάσιμο του ονείρου. Το σενάριο στο μυαλό μέσα. Όλοι κάτι θέλουν, κάτι που ονειρεύονται, κάποιο απωθημένο… Ο ''μεγαλύτερος'', εκείνος που δηλώνει εαυτόν αρχηγό, οφείλει να το γνωρίζει και να καλέσει τον παρτενέρ σε βόλτα με δική του ευθύνη.

Ο διάκοσμος, ή ώρα, ο τρόπος όλα οφείλουν να είναι έτοιμα στην πρώτη τυχαία στιγμή καθώς το σωστό timing χαρακτηρίζει τον άριστο εραστή-ερωμένη…

Πρέπει να το έχει κανείς, γιατί περί ταλέντου πρόκειται το είδος της οδήγησης…

*    Η σχέση όπου κρατούνται οι τύποι σε υπόθεση. Εκεί όπου ευγένεια μαντρώνει το ομολογημένο πάθος πίσω από μια ‘’υποκριτική’’ συμπεριφορά. Το δήθεν και η αλληγορία γιορτάζουν ηχηρά την παρουσία τους.

**        Η πολύ γρήγορη πράξη από το ασυγκράτητο πάθος.