Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Πόνος. Η μαύρη ουρά του έρωτα. Νο 2.

Σε συνέχεια από το προηγούμενο.  εδω

Σε όποια κατηγορία και εάν ανήκουμε λοιπόν οι πρώτες συναισθήσεις παραμένουν όμοιες το ίδιο και οι κινήσεις που οφείλουμε να κάνουμε ώστε να καταφέρουμε να εντάξουμε τον εαυτό μας στον κανονικό του ρυθμό.
  
Πρώτα από όλα πρέπει να κάνουμε το αυτονόητο. Να πάρουμε απόφαση ότι χωρίσαμε. Μοιάζει εύκολο, μα δεν είναι τόσο, όσο δείχνει.

Πάντα η ελπίδα σβήνει μετά την έσχατη λογική σκέψη. Μπορεί να λέμε ‘’ναι’’, μπορεί να καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να εννοούμε αυτό το λογικότατο ‘’ναι’’ και μάλιστα με όλη μας τη δύναμη, την ώρα που μέσα μας χαμογελούμε πονηρά ένα ‘’όχι’’ τέτοιων διαστάσεων, που θα τρόμαζε την όποια δυναμική μας.

Η συνεπής απόφαση λοιπόν ότι όλα τελείωσαν, είναι το πρώτο βήμα. Ότι όλα τελείωσαν με τρόπο μη αναστρέψιμο. Να εξηγούμεθα, διότι ακόμα και τώρα μπορεί να κοροϊδευόμαστε! Διάολε, είμαστε τόσο έξυπνοι. τόσο τόσο χαζοί ή τόσο ευάλωτοι; (!)

Κατόπιν αυτής της εμπεδωμένης απόφασης, αρχίζουμε να ξεμπερδεύουμε με ότι αφορούσε τον πρώην. Φωτογραφίες, μηνύματα πετυχημένα, αποδείξεις της αγάπης του περίτρανες, τρόπαια που θα μπορούσαν να μας θυμίζουν στα γεράματα ιστορίες πάθους, δώρα και όλα τα συναφή…

Δύσκολο;

Εάν ναι, τότε γυρνάμε και πάλι στην προηγούμενη παράγραφο και προσπαθούμε εκ νέου να πάρουμε απόφαση ότι ο άνθρωπος που ζήσαμε μαζί του ωραίες και άσχημες στιγμές μας …τελείωσε.

Μπορεί να ακούγονται σκληρά όλα αυτά, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να καταφέρουμε να ξεφύγουμε από τους επώδυνους κύκλους που κάνει το μυαλό μας αυθαίρετα γύρω από την παρουσία του.

Οι κύκλοι αυτοί είναι ό,τι το χειρότερο μπορεί να μας συμβεί.

Χρειαζόμαστε ένα μυαλό καθαρό, ένα μυαλό που να μην κλωθογυρνάει στο παρελθόν γιατί μέσα του δεν υπάρχει μέλλον. Ποτέ δεν υπήρξε μέλλον στην ανάμνηση. Χάδι μονάχα, πλάνο. Ύπουλο.

Η θωπεία της γιαγιάς στο εγγόνι που το ηρεμεί από την ένταση της ζωής, που το προφυλάσσει από το πόνο της κοινωνίας …που θα ζήσει θέλοντας και μη.

Η αξιοπρέπεια από ένα σημείο και μετά πρέπει να γίνει σηματωρός. Μετά την ανάκαμψη η οποία θα κάνει την εμφάνισή της άμα τη λήψη της απόφασης του τέλους, θα αρχίσουν να έρχονται τα πρώτα μηνύματα. Εκείνα της αισιοδοξίας. Από το επόμενο λεπτό της (τίμιας) απόφασης

Κάβος ήταν και πέρασε.

Κι αν ακόμα δεν έχει εντελώς περάσει, η διέξοδος φαντάζει εφικτή και παρήγορη.

Επί της ουσίας, με ψυχρή λογική αναλογιζόμενοι, τίποτα δεν έχει χαθεί. Τίποτα απολύτως.
Στο σημείο αυτό μια και θα υπάρξουν κουβέντες του τύπου ‘’όποιος είναι έξω χορό...’’ θα πρέπει θέσουμε κάποια όρια.

·      Ενδιαφερόμαστε για το ορθό της όποιας υπόθεσης;
·  Προτιμούμε το λάθος γνωρίζοντας το σωστό; (στη συγκεκριμένη κατηγορία θα ανήκουν οι περισσότεροι)
·      Θέλουμε πραγματικά να ξεφύγουμε από την ψυχοφθόρα έλξη του/της πρώην;

Εάν έχουμε επιλέξει την δεύτερη περίπτωση, μπορούμε να δώσουμε ένα ακόμα περιθώριο πένθους στον εαυτό μας, μιά και ακόμα δεν έχει παρθεί η απόφαση. Έχουμε κάθε δικαίωμα να γλύφουμε τη λίμα απολαμβάνοντας το αίμα μας. Η αλήθεια είναι ότι έχει τεράστια ηδονή ο πόνος! Εκείνο που δεν έχει, είναι διέξοδο… Το χαμούρεμα στην λάσπη της αδυναμίας μας είναι ελκυστικό. (ακούγεται άσχημο, το καταλαβαίνω και ίσως σκληρό, αλλά αυτή είναι η κύρια πραγματικότητα.) Ας είναι. Κάποτε (ελπίζω όχι αργά) θα καταλάβουμε και θα προσυπογράψουμε την πρώτη και την τρίτη περίπτωση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν, υπάρχει σε πρώτη θέση η λέξη ‘’λογική’’.

Τίποτα δεν έχει χαθεί. Μα είναι δυνατόν; Τόσα όνειρα, τόσες υποσχέσεις, τέτοια επένδυση… (διότι περί επενδύσεως πρόκειται η απόθεση ελπίδων στο πρόσωπο κάποιου. Επένδυση απολύτως λαθεμένη -και αυτό χωρίς να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος-. Κτίσαμε σε οικόπεδο άλλου, αυτό κάναμε. Ο άλλος λοιπόν πήρε το οικόπεδό του, το κορμί του και έφυγε…)

Είναι λοιπόν δυνατόν, πράγματι(!) να μην έχει χαθεί τίποτα, μιά και εκείνα που πήρε μαζί του είναι άυλα και άρα για εκείνον άχρηστα. Τα χρήσιμα έχουν παραμείνει στα χέρια μας έστω και εάν αδυνατούμε να τα δούμε από μια πρώτη ματιά.

Η δύναμη να ερωτευόμαστε παραμένει δική μας. Η γνώση που αποκομίσαμε από την (όσο καλή ή κακή) σχέση μας ομοίως. Η εμπειρία μας το ίδιο. Πανάκριβη.

Ποιος είπε ότι παρέχεται κάτι δωρεάν; Δεν χάσαμε λοιπόν, μάθαμε. Μπορεί όχι με τον τρόπο που θα θέλαμε, αλλά μάθαμε.

Το ‘’για πάντα’’ ήταν από κατασκευής κόσμου η μεγαλύτερη απάτη.

Όλοι το βλέπαμε αλλά δεν θέλαμε να το εμπεδώσουμε. Το ναρκωτικό έχει τη γλύκα του. Η πλάνη ομοίως. Ηθελημένα κατ' ουσίαν, κολυμπήσαμε. Απολύτως ηθελημένα. Και μάθαμε.

Ας επανέλθουμε. Τα νέα μας ενδιαφέροντα στην φάση που έχουμε αποδεχθεί το χωρισμό, αποτελούν μια σπουδαία σανίδα.

Υπάρχουν πολλά από δαύτα και όλα μακριά από εκείνα που μας θυμίζουν…

Μακριά επίσης από όλους τους κοινούς μας γνωστούς (κάποιες φορές αυτό είναι βέβαια αδύνατον, αλλά λέμε για εκείνο το δυνατόν)

Μια νέα παρέα (όχι απαραίτητα με σκοπό τη σχέση) είναι γνωστό ότι βοηθάει.

Τελικά δεν χρειάζεται κόπος. Ο τρόπος είναι αρκετός. Η απομυθοποίηση του γεγονότος είναι επίσης ένα σπουδαίο βήμα. Αναλογιστείτε μερικές κακές κοινές στιγμές και θα καταλάβετε...

Μήπως φαντάζεστε ότι θα είναι ο τελευταίος χωρισμός που θα βιώσετε;

Αλλοίμονο εάν ήταν…

Μετά από όλα αυτά, μετά την υπέροχη ψυχρότητα που έρχεται σαν βοριάς στη ντάλα του καλοκαιριού, είμαι βέβαιος ότι θα χαμογελάσετε πλατιά σε κάθε ανάμνηση αλλά και σε μια πιθανή τυχαία συνάντηση.

Έχετε γιατρευτεί και αναρωτηθεί ‘’Μα είναι δυνατόν; Εγώ ήμουν αυτός/η;’’

Βιώνετε το ωραιότερο στάδιο της απεξάρτησης.
Απολαμβάνετε τη τυχαία συνάντηση με τον πρώην!

«Έλα ρε συ. Σοβαρά; Ο Νίκος ρε, για δες. Τι γίνεται ρε ψυχή; Καλά; Κι εγώ ωραία. Συγνώμη τώρα γιατί βιάζομαι. Να μην χαθούμε ε;» Φεύγοντας πρώτος/η «Ρε πως έγινε..»

Το υπεράνω παιχνίδι είναι όλα τα λεφτά.

Μη ηθικό;

Στα παλαιά των υποδημάτων μας. Δεν ζούμε μόνο για τα αντικειμενικώς ορθά αλλά και για τα υποκειμενικά. Αρκετά έχουμε περάσει…

Χωρίς πάθος, δίχως οργή (σημαντικό), άνευ μίσους (διότι το μίσος κρύβει συναίσθημα), με απάθεια. Με ψυχρή λογική σε κάθε συναίσθημα. Με απόλαυση. Με χαμόγελο, με υγεία.

Ο ουρανός είναι και πάλι γαλανός. Δεν υπάρχει διάθεση για εκδίκηση. Θα ήταν τεράστιο λάθος εάν υπήρχε. Ο παλιός σύντροφος θα πατούσε εκεί ανιχνεύοντας θέρμη. Διάθεση αντιπαράθεσης, εναπομείναν απωθημένο.

Η πλήρης απαξία είναι συνώνυμη της απόλυτης νίκης. Να μην το ξεχνάτε. Ούτε πού βρίσκεσαι, ούτε με τι ασχολείσαι, ούτε εάν είσαι με κάποιον/α. Τίποτα. Αφήστε τον να ρωτάει μόνο εκείνος/η και να παίρνει χαρούμενες απαντήσεις.

Αυτή είναι η μόνη νίκη που μπορείτε να έχετε. Καμία άλλη εκτός βεβαίως της γνώσης.


Ο ουρανός είναι και πάλι γαλανός. Το είπαμε. Το καράβι, μάς περιμένει για μια νέα βόλτα. Η ζωή ποτέ δεν τελειώνει.