Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Η μαχητή ισχύς της όποιας απόφασης

Όσο και εάν θεωρούμε την όποια μας γνώμη ορθή, όσο και εάν παλεύουμε να εφαρμόσουμε την ισχύ της στους άλλους, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι βάσεις στις οποίες έχουμε στηριχθεί για την εδραίωσή της είναι απολύτως προσωπικές.

Κατόπιν αυτής της αποδοχής η οποία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί* αυτομάτως η σκέψη μας μπαίνει ομοίως με όλες τις άλλες στον ντορβά προς αξιολόγηση.

Η άποψη ότι δεν υπάρχει πραγματικότητα στις διαπροσωπικές μας σχέσεις ολοένα βρίσκει και περισσότερους θιασώτες οι οποίοι ψάχνοντας υποπτεύονται ότι δεν υπάρχει (και) γενικώς πραγματικότητα, μιά και υπάρχει περίπτωση να ζούμε μία εικονική πράξη, μία υπόθεση! (Αντιλαμβάνομαι τα χαμόγελα)

Στην περίπτωση κατά την οποία καταφέρουμε και κάνουμε (προσωρινά) την υπέρβαση συμφωνώντας στο …αδιανόητο, τότε αυτομάτως όλες οι γνώμες καθίστανται θετικές, με την έννοια του ορθού. Φαντάζομαι ότι ότι είναι κατανοητό.

Η πλειοψηφούσα γνώμη λοιπόν χάνει το δικαίωμα της επιβολής  …εκτός πραξικοπήματος.

Επανέρχομαι.

Για να υπάρξει πραγματικότητα, οφείλει να είναι μία (καθώς η δεύτερη θα αναιρεί και την πρώτη). Μία λοιπόν και αληθής στις συνειδήσεις όλων ημών. Κάτι τέτοιο όμως φυσικά δεν ισχύει**. Η αποδοχή του ‘’μόνου ενός’’, δεν υποχρεώνει κανέναν να συμφωνήσει. Το μόνο κοινό έδαφος βρίσκεται πέραν του ‘’υποτιθέμενου’’, εκείνου δηλαδή που εικάζεται… Το εικαζόμενο όμως δεν μπορεί παρά να έχει υποτιθέμενη ισχύ! Σε αυτό και μόνο σε αυτό, επέρχεται συμφωνία.

Ο κόσμος γύρω μας γίνεται αντιληπτός μέσω των αισθήσεών μας. Φυσικά λοιπόν και υπάρχει ιδέα, ενδεχομένως μία, αλλά αυτή παραμένει ως ενδεχόμενο, μιά και ο κάθε ένας από εμάς αντιλαμβάνεται διαφορετικά το όμοιο πράγμα, είτε αυτό είναι οπτικώς θεατό (όμορφο-άσχημο), είτε έννοια (ορθή λαθεμένη). Απόδειξη τούτου η κάθε παρεξήγηση μεταξύ ημών, η κάθε διαφορετική άποψη για το κάθε τι, το κάθε διαφορετικό συναίσθημα για το όμοιο πράγμα!

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να δώσουμε ένα ορισμό για τη λέξη ‘’πραγματικότητα’’.
Σύγχρονοι φιλόσοφοι θεωρούν ότι η πραγματικότητα ορίζεται από τέσσερις έννοιες.
Α. Την φαινονομενολογική πραγματικότητα. ( Προσωπική αντίληψη του κάθε γεγονότος)
Β. Την αλήθεια (όταν δύο συμφωνούν σε κάτι, τότε οριοθετούν την δική τους αλήθεια.)
Γ. Το γεγονός (όταν κάτι συμβαίνει και γίνεται ομοίως αποδεκτό από όλους)
Δ. Το Αξίωμα. (η πραγματικότητα που αυταποδυκνείεται)

Επομένως για όλα όσα αφορούν τη φύση μπορούμε να πούμε με σχετική*** ασφάλεια ότι μία ακέραια πράξη συμβαίνει γύρω μας. Για παράδειγμα η γη κινείται γύρω από τον ήλιο. (Στον συγκεκριμένο χώρο και χρόνο)

Είναι όμως αδύνατο να θέλουμε να αναφερθούμε με φιλοσοφική απολυτότητα στην ορθότητα της όποιας απόφασης, της όποιας ιδέας, της όποιας κατάστασης μεταξύ ημών, για προφανείς λόγους.

Πώς είναι δυνατόν να προσπαθήσουμε να πείσουμε κάποιον τρίτο ότι οι αφορμές τα κίνητρα, οι ιδέες, η γενικότερη ψυχολογία μας δηλαδή η οποία μας ώθησε στο (ένα!) συμπέρασμα ήταν πολλαπλά (και απολύτως!) όμοια με το σύνολο των ομονοούντων ανθρώπων;

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι διαφορετικό αίτιο συνεπάγεται άλλο σκοπό. Άλλος σκοπός σημαίνει προσδοκία διαφορετικού αποτελέσματος και το τελευταίο συνεπάγεται, προσωπικό έρεισμα και άρα ίδια πρόθεση. Η συμφωνία λοιπόν στο πηλίκο δύναται να επιτευχθεί με όρους, αλλά σε βάση σαθρή, χλιαρά, διότι αρκεί η αναφορά του λόγου και μόνον -της αιτίας δηλαδή-, ώστε να επέλθει η διαφωνία μεταξύ των μελών και να καταρρεύσει το οικοδόμημα,**** καθώς το κάθε αποτέλεσμα περικλείει μία ολόκληρη πορεία προς την επίτευξή του και άλλη μία τεράστια θεωρία...

Μετά από όλα αυτά είναι εύκολο να καταλάβουμε για ποιο λόγο είναι δύσκολη η κατανόηση ενός και μόνο θέματος σε κάθε επίπεδο.

Είναι εύκολο να δικαιολογήσουμε τη διαφωνία του κάθε ενός, με τη δική μας άποψη.

Είναι απολύτως δικαιολογημένη η κάθε εναντίωση σε κάθε οφθαλμοφανές λάθος τού κάθε ενός και ομοίως απαραίτητη η αμέριστη κατανόηση.

Η δική μας (απόλυτη) αλήθεια σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να βρίσκει (απόλυτα) σύμφωνο κανέναν άνθρωπο επάνω στη γη. Ο λόγος είναι ένας. Είμαστε μοναδικοί από μόνοι μας!

Βεβαίως και μπορούν άπειροι να συμφωνούν μαζί μας, αλλά το κάνουν στα πηλίκα, στα μέρη εκείνα όπου και συνωστίζονται οι εκβολές των επιθυμιών μας.

Στη θάλασσα των πρεπόντων, των ευρέως αποδεκτών, εκεί όπου αδειάζουν όλοι οι ποταμοί της αντικειμενικής-κοινωνικής ηθικής. Εκεί όπου η στρέβλωση της μύχιας επιθυμίας, συνεργάζεται κατ’ ανάγκη με το είθισται. Με αυτό που κάνει και ο απέναντι, προκειμένου να ανεχθεί τη δική μας παρέκκλιση.

Όλα αυτά βεβαίως μέχρι κάποια στιγμή, διότι η ανοχή κάποτε παύει. Το ασυνείδητο παλεύει να ικανοποιήσει τον βαθύτερο λόγο του και τότε η θάλασσα που μας ενώνει μοιάζει ως γενική θεώρηση πολλών ιδιαίτερων θεμάτων. Αδυνατεί.

Το άτομο θέλει να αποδείξει τους βαθύτερους λόγους του σε εκείνους που συναναστρέφεται μα εκεί δεν υπάρχει ομόνοια… Το πηλίκο φαντάζει μακρινό… Η πορεία, η οδός, μία και μόνη. Προσωπική.

Μπορεί οι σχέσεις να μην χαλάνε, μπορεί να εξακολουθούν τις ανάσες τους αλλά με σεβασμό στην ‘’ιδιαιτερότητα’’ του άλλου.

Καθίσταται πλέον σαφής η απουσία ισχύος της κάθε απόφασης, της κάθε γνώμης.



*Προκειμένου να αποσωθεί μία ιδέα λαμβάνονται υπ’ όψιν τού υποκειμένου όλες οι παράμετροι που εκ γενετής γαλούχησαν χαρακτήρα (την ψυχολογία του σε κάθε επίπεδο) και επιπλέον τα ίδια οφέλη τα οποία υπάρχουν μετά την απόφαση, που όσο και αμερόληπτη και να είναι, αδυνατεί επί του πρακτέου να αγγίξει το επίπεδο του φιλοσοφικού απόλυτου (σε επίπεδο μη επιρρεασμού).

** Εάν ίσχυε θα υπήρχε μία και μόνη αλήθεια για το κάθε τι. Μία στέρεη άποψη απόρροια της μόνης αληθείας δια παν ζήτημα. Μία πραγματικότητα! Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει.

*** Λέω ‘’σχετική’’ διότι ήδη υπάρχει η θεωρία της σχετικότητας η οποία αναφέρει ότι τα πάντα συμβαίνουν με ‘’τον αυτό τρόπο’’ στον δεδομένο χρόνο με τη δεδομένη ταχύτητα. Σε άλλο χρόνο με άλλη ταχύτητα θα μπορούσαν να συμβαίνουν αλλιώς (είναι ήδη αποδεδειγμένο ότι όντως συμβαίνουν). Επομένως εάν θέλουμε να μιλήσουμε για πραγματικότητα θα είχαμε τη δύναμη να το κάνουμε μόνο στο επίπεδο μίας και μόνης συγκεκριμένης κατάστασης, η οποία από μόνης της θα χαρακτήριζε (πολύ φυσικά) το γεγονός ως ένα μέρος της μεγαλύτερης αλήθειας, της πράξης του γίγνεσθαι, το οποίο και μας διαφεύγει.


**** Διαφορετικοί λόγοι σημαίνουν άλλες διαδρομές και άρα άλλα επιχειρήματα τα οποία εφευρίσκονται προς εξυπηρέτηση όλων των αιτίων.