Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Πόνος: Η μαύρη ουρά του έρωτα. Νο 1

Το καράβι όλοι το πήραμε. Το βγάλαμε βόλτα και καλά του κάναμε. Όλες τις πρώτες φορές γυρίσαμε κολυμπώντας, μπορεί και τις επόμενες. Είπαμε ότι μάθαμε. Μαθαίνεται ο έρωτας;

Τέλος πάντων. Μικρό το κακό κάθε φορά κερδίζαμε τουλάχιστον …εμπειρίες.

Ο καπετάνιος ή η καπετάνισσα επαναλαμβάνει τη διερεύνηση στα πέλαγα. Σιγά μη δεν το έκανε! Η ζωή το ορίζει με διάφορους όρους. Η ψυχή καμιά φορά, η τύχη, κάποια άλλη. Πάει κι έρχεται ο καραβοκύρης απολαμβάνοντας τα τοπία, τις αισθήσεις και άλλα πολλά.

Κάθε φορά όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο ωραία, όλο πιο σίγουρα. Μάθαμε* πια τη θάλασσα, σχεδόν προαισθανόμαστε τις ξέρες… Κάποτε στην ανάπαυση επάνω, την ώρα που η στεριά ταυτίζεται με τη γραμμή του ορίζοντα και η απομάκρυνση είναι γεγονός, να, που ο καιρός σκοτεινιάζει…

«Θέλω να χωρίσουμε»
«Πρέπει να σταματήσουμε»
«Δεν πάει άλλο»

Δεν έχουν σημασία τα λόγια γιατί καμιά φορά δεν λέγονται κιόλας, η ουσία στην άρνηση που εισπράττουμε είναι στην κουρασμένη μορφή που αντικρίζουμε ή στο χαμηλωμένο -ένοχο(!)- βλέμμα. Στην απουσία ενθουσιασμού.

Θεωρώ ειλικρινά ότι δεν υπάρχει χειρότερο είδος χωρισμού από το αναγκαίο. Από εκείνο που λέει «δεν θέλω, αλλά πρέπει». Ή από το παρεμφερές «Σε αγαπάω, αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Να ξέρεις πάντα θα σε σκέφτομαι…» Αυτό είναι το χειρότερο όλων των περιπτώσεων, το είδος εκείνο που δεν αφήνει την πληγή να κλείσει. Θα το δούμε στα επόμενα άρθρα αναλυτικά αυτό και αρκετά άλλα.

Επί της ουσίας η παραπάνω άρνηση, είναι ψέμα. Δεν υπάρχει ‘πρέπει’, υπάρχει δεν τολμώ, δεν θέλω (επειδή οι καταστάσεις που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ ξεπερνούν τη θέλησή μου να μείνω μαζί σου), αλλά πώς να το πω, κουράστηκα, βαρέθηκα, δεν σε γουστάρω άλλο. Κάθε μία από τις προηγούμενες εξηγήσεις είναι τιμιότερη, λιγότερο πονηρή. Αυτή είναι η λέξη. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες.

Το κεφάλι κάτω λοιπόν.

Το επόμενο πρωί ή έστω κάποιο από τα επόμενα πρωινά ο/η θαλασσόλυκος βγαίνει στη στεριά με τα τέσσερα. Βρεγμένος στο κόκκαλο. Κάποιοι το λένε ‘’στα πατώματα’’, μπορεί και να έχουνε δίκιο.

Μέχρι εδώ όλα καλά, κακά δηλαδή, αλλά τέλος πάντων… Ας συμφωνήσουμε με τη λέξη ‘’αναμενόμενα’’, εννοώντας ασφαλώς όχι την έκβαση της σχέσης, αλλά το συναίσθημα. Το αναμενόμενο συναίσθημα. Το χάος…

Η επόμενη λοιπόν μέρα θα μπορούσε λεχθεί και ως συνεχιζόμενο βράδυ. Ως ουρανός σκοτεινός, πλάι σε μια μπουκάλα σε ένα τσιγάρο και μία τεράστια οργή. Μα τεράστια όμως! Οι κόποι πήγαν στον βρόντο, το μέλλον φαντάζει ζοφερό**. Τα χρόνια χαμένα (έστω και αν δεν είναι έτσι. Κανείς έχασε. Έμαθε, έζησε.). Πού να ξεκινάμε από την αρχή και με ποιόν. Πού να βρούμε κάποιον σαν και τον άλλον/ην που είχαμε συνηθίσει και πάει λέγοντας. Το τοπίο φαντάζει μαύρο, δίχως όμως στην ουσία να είναι τόσο σκοτεινό όσο αρχικά φαίνεται. Εκείνο που φταίει είναι η ματιά μας η οποία δεν μπορεί να απλώσει. Ίσως και (επί του παρόντος) επί δικαίω.

Το συναισθήματα και οι διαθέσεις σε παράταξη παρελαύνουν.

Οργή, θυμός, λύπη, πόνος, απειλές, πίκρα, απογοήτευση και μύρια ακόμα και στο τέλος αυτών η επικίνδυνη ελπίδα. Η μοχθηρή ελπίδα φονιάς!

Σκούρα χαρά, γεμάτη διάθεση εκδίκησης. ‘’Θα δει, αυτός/η θα χάσει’’. Σιγουριά και γλυκιά γεύση από κάποια ελάχιστη ενδεχόμενη ρεβάνς. ‘’Μπορεί να μετανιώσει και να επιστρέψει, αλλά τότε θα φάει πόρτα…’’  Λάθος!

Ακόμα χειρότερα και πάρα πολύ μάλιστα, γιατί οι πιθανότητες να επιστρέψει … ο/η ‘’ακατανόμαστη’’, είναι ελάχιστες όπως επίσης και οι περιπτώσεις να στεναχωρηθεί, μια και τις περισσότερες φορές ο κάθε άλλος συνεχίζει την ζωή του έχοντας γυρίσει τη σελίδα που περιλαμβάνει το πρόσωπο μας εδώ και καιρό. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Θα επανέλθουμε όμως επ’ αυτού.

Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε χωρισμό, υπάρχει πάντα κάποιος που κάνει την πρώτη κίνηση, το πρώτο βήμα που λένε. Ακόμα και σε εκείνους τούς κοινή συναινέσει. Εκείνος λοιπόν που προχωράει πρώτος και κλείνει τη πόρτα, έχει συνήθως το πάνω χέρι, ο δεύτερος υφίσταται την μεγαλύτερη απόρριψη. Στην αρχή τουλάχιστον.

Έχει καλώς.

Σε όποια φάση και εάν βρίσκεται κανείς, το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να κρατήσει τη ψυχραιμία του. Δεν είναι και θάνατος, αλλά ο αφημένος τις πρώτες ώρες δεν το γνωρίζει ή πηγαίνει στο άλλο άκρο νομίζοντας ότι θα καταφέρει να διαχειριστεί το κακό συμβάν με σχετική ευκολία και μακάρι δηλαδή να το κάνει. Η αλήθεια όμως δεν είναι ούτε στο πρώτο αλλά ούτε και στο δεύτερο σκέλος. Βρίσκεται κάπου στη μέση, εκεί που βρίσκεται ο πόνος, η απόρριψη, το άγνωστο και κουραστικό μέλλον.

Χρειάζεται εν πρώτοις μία περίοδος πένθους. Όλοι το λένε. Ας συμφωνήσω λοιπόν και εγώ λέγοντας ότι παθών έχει το δικαίωμα σε κάθε κατινιά που μπορεί να τον εκθέσει στον κολλητό/η, αλλά προς Θεού όχι στα μάτια του/της τέως. Ετούτη τη χαρά δεν θα του την προσφέρουμε. Μπορούμε όσο θέλουμε να τρίψουμε το κεφάλι μας στις αναμνήσεις μέχρι να ματώσουμε, έχουμε κάθε δικαίωμα τις πρώτες ημέρες να χαρούμε τα δικά μας ‘’αίματα’’. Έχει και η θλίψη ηδονή, ας την απολαύσουμε λοιπόν κατά μόνας.

Στο δρόμο, περπατάμε με αξιοπρέπεια. Δυνατοί!

Η αλήθεια είναι ότι η όποια αντέγκληση, η όποια απ’ ευθείας καταλογή ευθύνης, το μόνο που πρόκειται να προκαλέσει είναι μια ικανοποίηση (πεθαίνει για μένα) ή μία ενόχληση (πολύ τον/την βαριέμαι) στον/στην τέως. Αυτό είναι καλό να μην το ξεχνάμε. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι φοράμε στο ρούχο της ψυχής μας και εάν αυτό είναι δυστυχές, ομοίως θα δείχνουμε και εμείς. Μπορεί εμάς να μη μας νοιάζει στη κατάσταση που βρισκόμαστε, ενδιαφέρει όμως όλους εκείνους που θα ήθελαν ίσως να μας πλησιάσουν. Κανείς δεν θέλει πλάι του έναν δυστυχή. Κανένας και καμιά.

Μπορεί λοιπόν να έχουμε πολλά να πούμε με αυτόν που κακώς μας άφησε (μπορεί και καλώς, όλα να τα λέμε) και σίγουρα δεν θέλουμε (είμαι σίγουρος ετούτη τη ώρα) τίποτα το δίκαιο απέναντί του. Θέλουμε να πληρώσει, να πονέσει, να δει τι έχασε. Κυρίως αυτό! Με φωνές όμως δεν υπάρχει όφελος. Ζημιά υπάρχει.

Είπαμε, τις πρώτες μέρες μπορούμε να σκεφτόμαστε όποια κατινιά θέλουμε, να την κάνουμε πράξη όμως, δεν δικαιούμαστε.

Επί του πρακτέου, -κλείνοντας το πρώτο μέρος αναφέρω ότι- τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε σε εκείνον που φεύγει. Τίποτα απολύτως που να μπορεί να μας δώσει τίμια χαρά. Το μόνο όπλο που υπάρχει στα χέρια μας ετούτη την στιγμή είναι ένα. 
Η ευγενής αποχώρηση και η επιτυχία μας μακριά του! ***

Αφήνουμε τον άνθρωπο που θέλησε να φύγει να το κάνει πολύ εύκολα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμωρία που μπορούμε να του προσφέρουμε. Το τι θα κάνουμε εμείς με εμάς, είναι απολύτως προσωπικό μας θέμα. (θα μιλήσουμε σχετικά στα επόμενα)

Βεβαίως και υπάρχουν πολλών ειδών χωρισμοί. Κάθε ζευγάρι και ένας ιδιαίτερος. Δεν είναι δυνατόν να τους χωρέσουμε όλους σε μερικές κατηγορίες. Οι περισσότεροι από αυτούς (εάν δεν είναι εκατέρωθεν ώριμοι) συνοδεύονται από πόνο. Αυτό είναι ένα πρώτο κοινό σημείο.
Από τους υπόλοιπους ξεχωρίζουμε επί του παρόντος τρεις μεγάλες κατηγορίες οι οποίες μπορούν να χωριστούν σε όσες και ...περιπτώσεις.

·       Των ελευθέρων ζευγαριών,
·       Των παντρεμένων,
·       Και των παράνομων εραστών.

Η κάθε μια χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση διότι οι προοπτικές των ανθρώπων σε κάθε διαφορετική κατηγορία είναι εντελώς διαφορετικές.


*   Αν μπορεί ποτέ να λεχθεί ότι μαθαίνεται ο έρωτας. (διότι και εάν ακόμα μαθευτεί τι θα σημαίνει; Προφύλαξη από τον πόνο. Με προφύλαξη όμως είναι σαν να προσπαθεί κάποιος που δεν θέλει να παχύνει να γευθεί μια καραμέλα με το χαρτί...)

* * Ασφαλώς και παίζει σπουδαίο ρόλο ο λόγος του χωρισμού.

* * *  Η όποια δική μας επιτυχία έχει να κάνει αποκλειστικά με εμάς διότι ένας αδιάφορος άνθρωπος είναι είτε το θέλουμε είτε όχι είναι τόσο αδιάφορος  όσο και πρώτος ξένος


Συνεχίζεται…