Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Η βαθιά μας στιγμή.

Ο πλανήτης γη βρίσκεται στα δύο τρίτα του γαλαξία μας προς τα δεξιά. Για να διατρέξει κανείς τον γαλαξία μας από τη μια του άκρη έως την άλλη, χρειάζεται εκατό χιλιάδες έτη φωτός (100.000 χρόνια Χ 360.000 χλμ το δευτερόλεπτο) -οι γνωρίζοντες ας ανεχθούν την περιττή αναφορά για εκείνους τους μη-.

Μεγάλη απόσταση στα αλήθεια.

Στο γαλαξία μας υπολογίζεται ότι υπάρχουν 200.000.000.000 αστέρια (διακόσια δις) ενώ πρόσφατα ο Tedd Henry και κάποιος άλλος αστρονόμος μίλησαν για 500 δις. (πηγή: Science Illustrated) εκ των οποίων ένα μεγάλο τους μέρος είναι κόκκινοι νάνοι. Αστέρια δηλαδή με μεγάλη πιθανότητα να έχουν τριγύρω τους πλανήτες με αυξημένες τις πιθανότητες για ζωή.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι το σύμπαν αλλάζει σχήμα. Διαστέλλεται και συστέλλεται για λόγους που εδώ δεν μας ενδιαφέρουν.

Υπολογίζεται ότι φιλοξενεί περίπου 250 δις γαλαξίες. Σημειώνεται ότι ο γαλαξίας της Ανδρομέδας έχει περί 1 τρις αστέρια!

Μεγάλο το νούμερο.

Η τεράστια τυχαιότητα τού να υπάρχει ζωή εκεί έξω γίνεται από το εύρος του χώρου και μόνον, ισχυρή βεβαιότητα. Πέραν των πιθανοτήτων υπάρχουν και επιστημονικές θεωρίες που πλησιάζουν την απόδειξη. Τη βεβαιότητα.


Μέχρι εδώ όλα καλά. Θεωρώ ότι καταφέρνουμε να αντιληφθούμε τη μικρότητα του πλανήτη μας και αμέσως μετά, ημών των ιδίων.

Κατόπιν αυτών υπάρχει ο παράγοντας ''χρόνος''. Λέγεται για παράδειγμα ότι ο ήλιος θα πάψει να εκπέμπει σε 5.000.000 χρόνια. Θα γίνει ένας μικρός μαύρος νάνος μια που θα έχει απολέσει ολόκληρη την ενέργειά του. Το μεγαλείο του θα γίνει ιστορία, διαστρικό περίττωμα. Κουφάρι.

Οι συνδυασμοί των αστερισμών σε χ εκατ. χρόνια θα πάψουν να είναι εκείνοι που είναι, καθώς θα έχουν απομακρυνθεί μεταξύ τους ή θα έχουν πλησιάσει. Σε κάθε περίπτωση θα ΄χουν ...μαλώσει με κάποια, ενώ με μερικά άλλα θα έχουν φιλιώσει δημιουργώντας νέους αστερισμούς. 

Μπορεί ακόμα και να έχουν συγκρουσθεί μεταξύ τους φτιάχνοντας νέους πλανήτες, μικρότερους. Μετεωρίτες ή αστρική σκόνη.

Το σύμπαν συστέλλεται και διαστέλλεται, αλλάζει μορφή και άρα οι αποστάσεις των περιεχομένων αυτού μεταβάλλονται.

Σε δισεκατομμύρια χρόνια.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει όμως κάτι …πολύ σπουδαίο.

Κάτι πάρα πολύ …σημαντικό. Η διεύθυνση της κατοικίας του κάθε ενός από εμάς.

Θα μπορούσαμε να γελάσουμε εάν κάτι σήμαινε.

Θα μπορούσαμε ακόμα και να κλάψουμε, εάν πάλι κάτι σήμαινε, εάν ήταν κάτι μεγαλύτερο από το απόλυτο τίποτα.

Κι όμως όλη η θέα του μεγαλειώδους εξαφανίζεται όχι από τη σαχλή καθημερινότητα, μα από την άγνοια, από την περιθωριοποίηση της ουσίας.

Ζούμε μία πραγματικότητα ή το είδωλο κάποιας φαντασίας;

Είναι δυνατόν να μας ενοχλήσει η ιδέα του διπλανού, η μια κάπως δυσμενής προοπτική κάποιας ενέργειας δική μας κάποιου άλλου και εάν ναι, σε ποιο βαθμό;

Μιλάω για συμφιλίωση.

Κάποιοι θα με κατάλαβαν.

Ειλικρινά δεν έχουμε κάτι να μοιράσουμε όταν καταφέρουμε να κοιτάξουμε το θέμα με υπέρβαση.

Ο γήινος χρόνος είναι στην ουσία ανύπαρκτος, πλάι του και μύρια όσα έχουμε βαφτίσει ικανά. Άξια.

Η υπερβατική ματιά είναι εκείνη που λευτερώνει από κάθε ημερήσια τριβή. 

Η ενασχόληση με κάτι βαθύτερο με εκείνο που καταφέρνει να μας δείξει το πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε τη δυνατότητα να βιώνουμε αυτό που μας προσφέρεται, είτε από τύχη είτε από το χέρι κάποιας άλλης δύναμης που πολλοί ονομάζουν Θεό.

Η επιλογή της μιας ή της άλλης περίπτωσης προσωπικά με αφήνει εντελώς αδιάφορο.

Το φίλιωμα είναι απαραίτητο.

Απαραίτητο με τον εαυτό μας πρώτα, καθώς χρειαζόμαστε μία εκ νέου αξιολόγηση των πολύτιμων, όχι συναισθημάτων, μια που αυτά είναι το αποτέλεσμα, αλλά των θεμάτων εκείνων που θα επιλέξουμε να εντρυφήσουμε-ασχοληθούμε. Ακόμα και μία ιδέα μπορεί να είναι αρκετή!

Η βαθιά σκέψη, μάς μαθαίνει τον άγνωστο εαυτό μας. Μας εξηγεί παρέα με τη φιλοσοφία τα αυτονόητα και τα τεράστια λάθη μας. Τα ουσιώδη.

Παράλληλα μας επιτρέπει να κοιτάξουμε όλα εκείνα που ενώ τα κοιτούμε δεν τα βλέπουμε. Μιλάω για τα απολύτως αυτονόητα. Χρειαζόμαστε το βλέμμα του τουρίστα που ακόμα και στη περίπτωση που το είχαμε κάποτε, σήμερα το έχουμε χάσει.

Για παράδειγμα κάνετε μία βόλτα στους δρόμους που καθημερινά περπατάτε. Σταθείτε και κοιτάξτε μόνοι σας τι θα προσέχατε εάν ήσασταν τουρίστας. 

Θεωρείστε εκ των προτέρων βέβαιο ότι θα αντιληφθείτε πράγματα τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχατε αντιληφθεί. Δοκιμάστε το με μια βόλτα στο σύνταγμα, θα εκπλαγείτε!

Αυτή τη ματιά δεν την χρειαζόμαστε απλά, αλλά την έχουμε ανάγκη. Είναι η ματιά της συναίσθησης, της συναινετικής εκείνης διαδικασίας όπου εξυψώνει κάνοντάς μας συγχρόνως να ''υφιστάμεθα'' το …μεγαλείο της μικρότητάς μας στο ευρύ σύνολο του σύμπαντος, το οποίο -ειρήσθω εν παρόδω- αγνοεί σχεδόν ολόκληρο το γαλαξία μας. Την αστρική δηλαδή συστάδα των δισεκατομμυρίων αστεριών!

Την ώρα που θα καταφέρουμε να νοιώσουμε συνειδητά μικροί θα βιώνουμε την βαθιά μας στιγμή. Θα νιώσουμε στο τιποτένιο μικρό της υπέροχης της γνώσης, μεγάλοι. Τότε λοιπόν θα απέχουμε ακόμα και από το φόβο του θανάτου όντας σίγουροι ότι δεν πρόκειται για κάτι καθόλου κακό.