Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Σχέση, Γάμος, Σεξ. Μέρος έκτο (τελευταίο)


 Κανείς δεν είπε ότι κάτι το οποίο εμπεριέχει ως κύριο συστατικό του τη ψυχολογία πως κινείται στο χώρο του εύκολου. Κανείς επίσης δεν ισχυρίστηκε ότι είναι εύκολο να παρακαμφτούν όλα εκείνα τα καθημερινά θέματα τα οποία μας στερούν τη διάθεση ώστε ελλείψη τους να φτιάξουμε μια νέα –διάθεση- με κορδέλες στα μαλλιά και τραγούδια στο στόμα… Παίζει όμως τεράστιο ρόλο η θέληση. Τεράστιο μια και μπορεί να υπερκεράσει όλα τα εμπόδια.

Συνοψίζοντας, καθώς αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο θα ήθελα να τονίσω εκείνο που είχα αναφέρει ευθείς εξ’ αρχής ως προϋπόθεση πάντων των εκλεκτών προσπαθειών-προσδοκιών.

Το ζευγάρι (για να έχει πιθανότητες) δεν θα πρέπει να έχει κλείσει τους κρουνούς της σεξουαλικής επικοινωνίας του. Θα πρέπει μεταξύ των δύο συντρόφων να υπάρχει η ελάχιστη σπίθα, η ελάχιστη διάθεση, η ανάμνηση των όμορφων στιγμών του ζωντανή, καθώς η χρέωση, η απαξία, η παντελής απομυθοποίηση δεν είναι δυνατόν να ξεπεραστούν ούτε να ομονοήσουν σε οποιαδήποτε προσπάθεια. Η όποια παρεμφερής γνώμη-ιδέα-πρόταση με τέτοιες συνθήκες, μόνο γέλια και χλεύη θα φέρει –εάν ποτέ καταφέρει να ειπωθεί-. Σε αυτή την έσχατη περίπτωση η συμβουλή κάποιου ειδικού ψυχολόγου θα ήταν ίσως η καλύτερη επιλογή.

Βεβαίως στον αντίποδα, εφ’ όσον η διαλεκτική υπάρχει σε έναν εκ των δύο συντρόφων, πολλά θα μπορούσαν να συμβούν ακόμα και υπό την προοπτική του αστείου. Ο ''τρόπος'' εδώ έχει τον πρωτεύοντα ρόλο.

Ο βρεγμένος την κοροϊδεύει τη βροχή. Σε ένα πεθαμένο ''κάτι'', δεν είναι δυνατόν να συμβεί τίποτα το χειρότερο. Ακόμα και εκεί όμως χρειάζεται η ελάχιστη διάθεση παιχνιδιού. Αυτή η διάθεση λοιπόν είναι που κρίνεται σπουδαία. Είναι όλα τα λεφτά που λένε (εκεί που καταντήσαμε…).

‘’Εάν μπορέσεις να μου φέρεις το τηλέφωνο εκείνου εκεί, θα μπορούσα να σου προσφέρω ‘’αυτό’’ ή να σε πάω ''εκεί'' ένα ταξίδι'' Ή -αναφέρουμε- κάτι άλλο τέλος πάντων που θα αρέσει και στους δύο. ‘’Εγώ θα σε παρακολουθώ από εδώ να φλερτάρεις να δω τι μπορείς να καταφέρεις μακριά μου.‘’ Περιμένουμε λίγο να ανασάνει... ''Βάζω στοίχημα ότι δεν τα καταφέρεις'' Και πράγματι στοιχηματίζουμε κάτι που θα εξυπηρετεί τον σκοπό μας σε κάθε περίπτωση και θα κάνουμε τον σταυρό μας σταυρώνοντας τα δάκτυλα να το ...χάσουμε!

Ήταν μία καλή πρόταση-προσπάθεια…
Εάν η απάντηση δεν είναι σφαλιάρα, τότε θα μπορούσε να είναι ένα καλό κρεβάτι. Πιστέψετε με η αίσθηση του ‘’κινδύνου’’ μπορεί να κρύβει αρκετά από εκείνα που δεν φαντάζεστε… Άλλωστε τι είχαμε, τι χάσαμε! Από την άλλη μεριά ο/η σύντροφος αναγκάζεται να επιστρατεύσει (εφ' όσον συμφωνήσει) και πάλι την ξεχασμένη(;) στρατηγική αποπλάνησης.

Αυτές οι προτάσεις είναι καλό να γίνονται σε μια άλλη πόλη από εκείνη της διαμονής μας, όπου υπάρχουν άλλες παραστάσεις, νέες εικόνες. Εκεί όπου η υπόδηση ενός άλλου εαυτού γίνεται ευκολότερη -ομοίως και η υπέρβαση των κανόνων-. Στο μέρος το ξένο όπου η ενδυματολογική ‘’παρασπονδία’’ (για τις γυναίκες) γίνεται περισσότερο αποδεκτή και το μυαλό μπορεί τη αδεία της λογικής, να παραστρατήσει πολύ ευκολότερα (δε χάλασε δα και ο κόσμος εάν παραστήσουμε τις κάπως πιο ελαφριές-εύκολες, για μία βραδιά. Αφήστε που μπορεί να έχει και πλάκα…).

Όλα όμως προϋποθέτουν διάθεση και ευγενή ματιά στο ενδεχόμενο. Προσμονή, την ίδια ώρα που δυστυχώς έχουμε γίνει όλοι δύσκολοι. Να πω και δυσκοίλιοι, με την χειρότερη των εννοιών.

Τα μυαλά έχουν στενέψει και οι πλάτες έχουν γυρίσει. Γίναμε οι μεγαλύτεροι εχθροί του εαυτού μας, οι μεγαλύτεροι επιτιμητές του συντρόφου. Βιώνουμε το μέγα μας λάθος.

Η αλήθεια τώρα είναι ότι η κάθε ελπίδα κοστίζει καθώς απαιτεί μια νέα (κάθε φορά) ανασύνταξη, μια νέα (ευγενή) αναμονή με αίσιο τέλος-επιστέγασμα της προσπάθειας και το όλο εγχείρημα κουράζει και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί και να απελπίζει λόγω των ίσως αποτυχημένων πρότερων δοκιμών.

Η καθημερινή τριβή εξακολουθεί να ελλοχεύει επίσης, υποσκάπτοντας την όποια θέληση…

Ο μεγάλος κανόνας όμως που φέρνει αντίρρηση σε όλα αυτά, είναι εκείνος που λέει: Οι άνθρωποι που νομίζουν ότι δεν γίνεται, να μην ενοχλούν εκείνους που ήδη το κάνουν(!) διότι τις δέκα αποτυχημένες προσπάθειες συνταύτισης, ακολουθεί η ενδέκατη επιτυχημένη, μια και το ‘’καλό’’, δεν ξέρει κανείς από πού -και από ποιόν (έλεος!)- μπορεί να προέλθει.

Το δικό μου εν προκειμένω, το μυαλό εξέφρασε μία ή δύο προτάσεις. Το δικό σας μπορεί να σκεφθεί τις δικές του, προεκτείνοντας ή μετριάζοντας σε μήκος τις δικές μου ιδέες και το σίγουρο είναι ότι άριστα θα πράξει.

Το καλύτερο παιχνίδι είναι εκείνο που είναι ραμμένο στα μέτρα του καθενός ζευγαριού, το οποίο ζευγάρι κρατάει από μόνο του τη μεζούρα στο δικό του κρεβάτι, τραπέζι ή πάτωμα. (Όλα να τα λέμε και μακάρι να ισχύουν…)

Εκείνο που οφείλει να είναι αδιαμφισβήτητο και απαραιτήτως κατανοητό, είναι η απενοχοποιήση από την οποιαδήποτε καταδικαστική ενοχή. Δεν υπάρχει τίποτα που θέλουμε δύο και δεν ενοχλεί κάποιον τρίτο, το οποίο να είναι κατακριτέο. Τίποτα απολύτως! Δίχως συζήτηση.

Δεν υπάρχουν ταμπέλες, χρεώσεις, υπαινιγμοί. Μου αρέσει και σέβομαι εκείνο που λατρεύεις (αρκεί να μη με χαλάει) και θα αγωνιστώ να σου το προσφέρω ώστε να καταφέρω να απολαύσω τη χαρά σου. Εγώ θα είμαι το αντικείμενο του πόθου σου και εσύ το δικό μου. Ο καθένας μέσα από τον άλλον, με τη παρουσία μας στις φαντασιώσεις που έχουμε επιλέξει –εφ’ όσον το θέλουμε- θα απολαύσουμε τα αποκλειστικά ωραία μας. Θα ήταν άλλωστε πολύ κουτό να μην καταφέρουμε να τα κάνουμε πράξη απτή ή μη. Να το ζήσουμε δηλαδή στο μυαλό ή στη πράξη!

Σε άλλη περίπτωση θα ήταν σαν να βάζαμε εμπόδια στο όνειρο που ονειρευόμαστε…

Προϋπόθεση βεβαίως να έχουμε κάνει ταίρι τις διαφορετικές μας επιθυμίες. Η μάχη λοιπόν εκεί πρέπει να δοθεί. Εκεί βρίσκονται τα κάστρα που πρέπει να πέσουν. Στις χρεώσεις, στις επιταγές, στις αναστολές, στους φόβους, στη βαρεμάρα. Η συμφωνία κρίνεται απαραίτητη.

Δεν υπάρχει βαριέμαι, ούτε επίσης και ντρέπομαι.

Γιατί δηλαδή θα πούμε ‘ναι’ στην ερωμένη και όχι στην σύζυγο; ‘Ναι’ στον εραστή και όχι στον άντρα μας;

Εάν τον ντρεπόμαστε το λάθος βαρύνει καθ’ ολοκληρίαν εμάς. Μας χρεώνει εγωισμό όλα τα χρόνια που τον συναναστρεφόμαστε. Μας τιμωρεί σήμερα η υπεράνω στάση του χθες. Σφάλαμε λοιπόν και θα του/της ομολογήσουμε ευθαρσώς και τιμίως, με γέλιο, με εύθυμο τρόπο, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. (Κάνοντας μια επιπλέον πονηρή προσπάθεια μεταξύ σοβαρού και αστείου) Δίνουμε σε αντάλλαγμα –στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας- ως έμπρακτη συγνώμη το δικαίωμα της επιλογής στον σύντροφο να έχει μία (πονηρή (;)) βραδιά δική του, με ή χωρίς εμάς. Με τα άτομα που επιθυμεί να είναι. Ευελπιστούμε ότι θα γυρίσει την ώρα που θέλει με ανανεωμένη τη διάθεση.

Ευελπιστούμε.

Τον αφήνουμε εάν θέλει να μας ιστορίσει τι έκανε, τι σκέφθηκε, πώς πέρασε. Δεν ανιχνεύουμε στα σοβαρά τα λόγια του. Μπορεί να είναι αλήθεια ή ψέματα. -μεταξύ μας μάλλον τέτοια θα είναι- Χαιρόμαστε εάν κρίνουμε ότι μας λέει τον μύθο του. Χαιρόμαστε δίχως να του τον καταρρίψουμε γιατί βλέπουμε ότι έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι και μπαίνουμε και εμείς με τη σειρά μας κάνοντάς του τις ερωτήσεις που θα ήθελε να ακούσει. Προσφερόμαστε! Δεν ζηλεύουμε. Το παιχνίδι έχει πρωταγωνιστές εμάς. (Είμαστε σε θέση να το κρίνουμε αυτό…) Από την άλλη εάν κρίνουμε ότι μας λέει αλήθεια και πάλι στην ουσία δεν έχουμε χάσει τίποτα μια και τον έχουμε και πάλι ενεργό/η στη στην αγκαλιά μας μέσα.

Σε άλλη περίπτωση, σε κείνη της επαναλαμβανόμενης απαξίας του, της συνεχούς αδιάφορης στάσης του απλά αποσυρόμεθα, το παιχνίδι έχει χαθεί. Πράγματι το έχει κάνει, αλλά όχι λόγω της δικής μας ευγενούς διάθεσής-ελαστικότητας, αλλά λόγω όλων εκείνων των αιτιών που δεν προλάβαμε να εντοπίσουμε εγκαίρως. Ο ενδεχόμενος έρωτας σε τρίτο πρόσωπο δεν παλεύεται, τουλάχιστον όχι στο φόρτε του, ομοίως και η οποιαδήποτε άλλη άρνηση…

Την προσπάθεια όμως από τη δική μας μεριά, την έχουμε κάνει.