Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Γάμος-Σεξ-Σχέση. Μέρος Πέμπτο.

Έχοντας λοιπόν κατά νου όλα τα προηγούμενα μπορούμε να κοιτάξουμε με άλλο μάτι το σύντροφο έστω και για ένα διήμερο ή έστω για ένα μακρύ Σαββατόβραδο.

Ακόμα όμως και για αυτό το ελάχιστο διάλειμμα ανάπαυλας από την καθημερινότητα οφείλουμε να παρατάξουμε διάθεση ειλικρινή, θέληση και μυαλό ανοιχτό, εάν επιθυμούμε να έχουμε αποτελέσματα.

Τίποτα δεν χάνεται από ένα παιχνίδι, από ένα φλερτ, από ένα ενδεχόμενο του συντρόφου με τον οποιονδήποτε άλλο (κάναμε βήμα απότομο το αντιλαμβάνομαι). Εκείνο που είναι να χαθεί, θα χαθεί, ούτως ή άλλως εάν είναι προγραμματισμένο να γίνει και η αιτία δεν είναι το τόλμημα μα όλα όσα έχουν ή όχι(!) προηγηθεί αυτού. Κυρίως από τα ‘’όχι’’.

Μια σχέση η οποία έχει ζωή, θα ψάξει να τη βρει έστω και σε δόσεις. Κακά τα ψέματα, ελάχιστοι είναι εκείνοι που σήμερα ρισκάρουν ένα σύντροφο εξ’ αιτίας ενός στραβού χαρακτήρα.

Συνοψίζοντας όλα τα προηγούμενα κεφάλαια θα ήθελα να σταθώ κυρίως στο μείζων θέμα που λέει ότι ένα σπίτι δεν κλείνει εξ αιτίας μιας απιστίας* (δεν προτείνω κάτι τέτοιο εξηγούμαι προ παρεξηγήσεως) αντιθέτως υπάρχουν περιπτώσεις που κατά λεγόμενα ψυχολόγων η παρασπονδία έχει συμβάλει θετικά στην συνέχιση τη σχέσης.

Η αίσθηση της απώλειας έκανε το απατημένο μέρος να ενδιαφερθεί περισσότερο και τον/την ‘’δράστη’’ να απομυθοποιήσει το γεγονός επανερχόμενη/ο στα πάτρια.

Ασφάλεια όπως καταλαβαίνετε σε όμοια γεγονότα είναι προφανές ότι δεν υπάρχει, απλά αναφέρω τη λογική κάποιων δράσεων.**


Πέραν αυτών, προχωρώντας παρακάτω επιθυμώ να τονίσω το παιχνίδι με την ιδέα. Μπορεί σε κάποιους να φανεί από ηλίθιο έως πολύ προχωρημένο και από εκεί μέχρι επικίνδυνα διαστροφικό, θα συμφωνήσω και ρωτήσω πότε φαντάστηκαν ότι ο έρωτας δεν ήταν επικίνδυνος και ως παιχνίδι (καθώς έκρυβε τις περισσότερες φορές πόνο) αλλά και πέραν της λογικής μια που καταντούσε (στο φόρτε του) το άτομο άλογο; (αποφεύγω τον όρο παράλογο, τυφλό και πολλά άλλα)

Πόσα χρόνια έχουν οι χρονίως παντρεμένοι/ες να ζήσουν κάτι παρόμοιο;

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι πίσω από το όποιο παιχνίδι θα υπάρξει έστω και ένα υποκατάστατο έρωτα. Όχι, κάτι τέτοιο έχει ελάχιστες πιθανότητες συμβεί (χωρίς να αποκλείεται), όμως υπόσχεται εάν οι παρτενέρ τολμήσουν ειλικρινά, με πλήρη βούληση και ανάλογη σοβαρότητα να έχουν ένα καλό αποτέλεσμα τα διαστήματα εκείνα που θα επιλέγουν, ως ‘’δικά τους’’ για παράδειγμα.

Εξ’ αρχής υποσχέθηκα κάτι το οποίο δεν θα είχατε ακούσει ή διαβάσει (οι περισσότεροι τουλάχιστον), αισθάνομαι λοιπόν έχω κάνει πράξη την υπόσχεσή μου και συνεχίζω αναφέροντας εν νέου ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα στα ζευγάρια που μετρούν χρόνια ζωής είναι πέραν όλων των άλλων η ανούσια σεξουαλική ζωή. Η ζωή δίχως εκπλήξεις.

Προσπαθήσαμε με τον τρόπο που είπαμε κερδίζοντας Σαββατόβραδα…

Θεωρώ (και εδώ εάν πιστεύουν κάποιοι ότι κάνω λάθος ας με διορθώσουν) ότι το μέγα ζήτημα  είναι:

α) η μεταξύ μας παραγνώριση
Απουσιάζει η έκπληξη και για αυτό το λόγο μιλήσαμε για ανανέωση εμφάνισης.
β) το δεδομένο του συντρόφου. Αφήνουμε κατά μέρος τα μύρια υπόλοιπα προβλήματα (οικονομικά, παιδιά, γονείς κ. ά)
Απουσιάζει ο φόβος της απώλειας (δεδομένος ο σύντροφος) ο οποίος φόβος μας τροφοδοτεί με χιλιάδες πολύτιμα συναισθήματα, για αυτό και θέλουμε τον σύντροφο όμορφο/η και για αυτό και του ζητήσαμε να γίνει  αρεστός/η για να μπορέσει να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Για να μπορέσουμε να τον δούμε με τα μάτια του ‘’άλλου’’ και εμείς, αλλά και οι επίδοξοι(!) -οι οποίοι στο βάθος τους δρουν ως αντικείμενα, ως παράπλευροι παράγοντες ως ''κεντριστές''-. Το χρειαζόμαστε το παιχνίδι. Τον θέλουμε τον/την σύντροφο να αρέσει, ζητάμε το ξεσκάλισμα της ψυχής μας, το ξεβόλεμα, την μάχη με το άγνωστο, την περιπέτεια. (Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός). Επιθυμούμε επιτέλους την αφύπνιση.

Μια και είμαστε παρόντες οι περιπτώσεις της ''ήττας'' μειώνονται, αλλά ο καλός παίχτης ποτέ δεν τις θέλει ανύπαρκτες (τις πιθανότητες να ενδώσει τελικά ο σύντροφος) διότι θα ήταν σαν να έπαιζε μόνος του και να θεωρούσε ότι θα ζούσε συγκινήσεις από την έκβαση του παιχνιδιού. Επιμένω ότι περί τέτοιου πρόκειται.

Κάποιοι δικαίως θα διαφωνήσουν λέγοντας ‘’σιγά τις συγκινήσεις’’. Θα συμφωνήσω. Όλα τα παιχνίδια δεν είναι όλους. Όλες οι προτάσεις έχουν ‘’εκείνο’’ το οποίο μπορεί να δει κάποιος και το ‘’άλλο’’, που αδυνατεί να αντικρύσει.

Θα υπάρξουν πολλοί που θα πιστώσουν σε όλα τα προηγούμενα ελάχιστη φυσιολογικότητα και θα με αναγκάσουν να τους ρωτήσω τον λόγο για τον οποίο έφτασαν εδώ. Τον λόγο εκείνο που αναγκάζονται να διαβάσουν το παρόν άρθρο.

Η απάντηση είναι γιατί αρκέστηκαν στη ρουτίνα, γιατί ποτέ δεν έδωσαν βάρος σε κάτι το ξεχωριστό το οποίο μπορεί να μην ήταν εκείνο που πρότεινα εγώ, αλλά κάτι άλλο. Αλλά ‘’κάτι άλλο’’ όμως! Το τίποτα, έχει ενοχές. Η ‘’φυσιολογική’’ αντιμετώπιση των πραγμάτων οδήγησε τη κατάσταση στο σημερινό αδιέξοδο.

Ίσως θα είναι καιρός να δοκιμάσουμε μια λιγότερο ‘’φυσιολογική’’ κατάσταση. Μπουχτίσαμε από τα πρέπει. Λίγο -ελεγχόμενο- φλερτ θα έκανε καλό σε όλους...

Αν αναρωτηθούμε τι είναι εκείνο που θαυμάζουμε οι άντρες στις γυναίκες των μύθων θα δούμε ότι γουστάρουμε εκείνο το μαγευτικό, το μακρινό, το απροσδιόριστο. Τη θολούρα της πραγματικότητας, Το μακρύ ενδεχόμενο, το κυνήγι του θησαυρού. Την μαγεία που κρύβει η ύπαρξη, την ιδέα. Το άπιαστο όνειρο...

Ας σκεφθούμε τώρα εάν ήταν δική μας η γυναίκα αυτή (την οποία δεν θα ήταν δυνατόν να την κρατήσουμε με τα παρόντα μυαλά) ποιο θα ήταν το πρώτο μήνυμα που θα μας περνούσε; (ισχύει και αντιστρόφως για τις γυναίκες)

Η αίσθηση του ότι δεν θα μπορούσε να είναι απόλυτα δική μας.

Μέγα το λάθος !!!
Τεράστιο !!!

Η γυναίκα/ ο άντρας θα μπορούσε να ήταν κάλλιστα αποκλειστικά δική  μας εάν ήμασταν σε θέση (εάν είχαμε την ικανότητα) να τον καλύψουμε συναισθηματικά, εάν μας θαύμαζε και μας αποδεχόταν. Τότε θα μπορούσε να βρίσκεται με τους πάντες παίζοντας, φλερτάροντας, παραμένοντας συγχρόνως αποκλειστική δική/ος μας.

Αναρωτηθείτε ένα και μόνο πράγμα. Πόσες γυναίκες και πόσοι άντρες έχουν κολλήσει σε κάποιον παλιό τους έρωτα. Πολλοί φαντάζομαι, σχεδόν όλοι θα σαρκάσω. Σκεφτείτε τον λόγο. Κατόπιν ας αναρωτηθούμε εάν αυτός ή εκείνη που δεν έχουμε καταφέρει να βγάλουμε από το μυαλό μας έλεγε το τεράστιο ‘’ναι’’ (εφ’ όσον είμαστε διαθέσιμοι) πόσες πιθανότητες θα είχαμε να την/τον αλλάξουμε στο μέλλον με κάποια άλλη/ον; Ελάχιστες απαντώ (μόνο μετά την απομυθοποίηση για την οποία θα ευθυνόμαστε εμείς, αλλά και από την άλλη τότε, δεν θα μιλούσαμε για συναίσθημα που έχει υποστεί καταστάλαξη, μα απλά για αποθεμένο. Αυτό είναι αλλιώτικο.)

Πόσες φορές καταφέραμε εμείς να γίνουμε εκείνο κάτι σε κάποιον/α; Θα νιώθαμε σίγουροι/ες πλάι του μετά την αμέριστη αποδοχή του; Θα καταφέρναμε να ανεχθούμε μια σκανταλιά του θεωρώντας την ως τέτοια; Πιστεύω πως ναι. Εάν συμφωνείτε θαρρώ ότι έχουμε συνεννοηθεί μια και ομονοούμε ότι το πρόβλημα δεν εστιάζει στο θέμα της πίστης-απιστίας αλλά κάπου αλλού πολύ μακρύτερα αυτών.

Θα εξακολουθώ να επιμένω ότι πάσης φύσεως παιχνίδια δεν επιτρέπονται μόνον, αλλά επιπλέον επιβάλλονται!


* Η απιστία είναι η αφορμή. Η κορυφή των προβλημάτων που έκαναν την εμφάνισή τους με την παρουσία ενός τρίτου προσώπου.

** Πολλά μπορούν να ξεκινήσουν και να εξελιχτούν αλλά δεν υπάρχει κέρδος χωρίς ρίσκο. Απευχόμαστε το ενδεχόμενο. Ούτως ή άλλως η υπόθεση που μας αφορά, δείχνει να έχει βαλτώσει και αργά γρήγορα θα τεθεί -εάν δεν το έχει κάνει- επί τάπητος απαιτώντας κινήσεις, αποφάσεις ή (στο προσεχές μέλλον) δικηγόρο…