Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Γάμος-Σεξ-Σχέση. Μέρος Τέταρτο

Φαντασία. Η θεά που της πρέπουν σπονδές. Η μόνιμη διέξοδος η οποία ακόμα και κατά μόνας όταν ακολουθείται βρίσκει τον τρόπο να υμνεί.

Μπορεί να ακούγεται ποιητικό όμως έχει μία πολύ σπουδαία βάση στο πρακτικό μέρος της σχέσης.

Εάν αναλογιστούμε την κάθε αρχή της κάθε μας σχέσης, θα δούμε ότι ξεκινήσαμε ερωτευόμενοι το ενδεχόμενο. Κυρίως αυτό. (Αφήνουμε στην άκρη επί του παρόντος το μέρος του δικού μας εαυτού που πρωτίστως ικανοποιήσαμε) Λατρέψαμε την περίπτωση εκείνη κατά την οποία θα ήθελε η σχέση να εξελιχθεί σύμφωνα με σχέδια του μυαλού μας.

Απολαύσαμε τη δυνατότητα της περίπτωσης αυτής και όλοι κάναμε όνειρα πριν από το μεγάλο ‘’ναι’’.

Στην πορεία όπως ακριβώς ήταν φυσικό, οι πρώτες δικές μας επιθυμίες άνοιξαν τη γωνία τους υπό την πίεση των θελήσεων του άλλου μέρους. Απόλυτη σύμπτωση απόψεων δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει. Πολύ λογικό, ομοίως αμβλυνθήκαν και οι γωνίες του/της συντρόφου μας. Σε άλλη περίπτωση θα επέρχετο ρήξη, λογικό και αυτό.

Κινηθήκαμε κατόπιν ετούτων των αλλαγών στο μέσον της διαδρομής που είχαμε κατά νου να πράξουμε (ακολουθήσαμε δηλαδή κατά προσέγγιση την πορεία την οποία ονειρευόμαστε) και φτάσαμε στο σημείο που φτάσαμε.

Οι επιθυμίες μας σήμερα μετά από χρόνια άλλαξαν ρότα, διότι η εξέλιξη (και πάρα πολύ ορθά) μας πρόλαβε-συνέτισε-εκπαίδευσε την ίδια ώρα που η πορεία μας συνέκλινε –κατά κάποιο τρόπο εκπαιδευμένη ούσα- με εκείνη του συντρόφου μας.

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Σε κάποιους οι αρχικές προσδοκίες του βαθύτερου εαυτού παρέμειναν εν υπνώσει, εν αδρανεία. Όμως παρέμεναν! Μιλώ ιδίως για εκείνες τις πολύ προσωπικές τις μύχιες ερωτικές που γαλουχούν ‘’χαρακτήρα κρυφό’’. Αδήλωτο.

Όλες αυτές λοιπόν που λούφαζαν κρυμμένες στη σκιά της ζωής η οποία βιαζόταν να προλάβει τα γεγονότα που έκρινε άμεσα, τώρα, την ώρα που ο κουρνιαχτός της βιάσης κατακάθεται (τα παιδιά μεγάλωσαν, το επάγγελμα καταστάλαξε) να που άρχισαν δειλά-δειλά κάποιες φωνές τους να ηχούν.

‘’ Ήθελα εκείνο, όμως δεν μου το έδωσες’’.
‘’Εμένα μου άρεσε το άλλο που δεν στάθηκα τυχερός κοντά σου να απολαύσω’’

Το σεξουαλικό είναι ένα πεδίο που εκτονώνει θυμούς. Που επαναφέρει …στη τάξη. Που δένει το ζευγάρι. Το αναφέραμε και σε προηγούμενο άρθρο, οφείλουμε λοιπόν να το κρατάμε ψηλότερα από όλα τα άλλα.

Είναι σαφώς πλέον –ο καταλογισμός εάν ποτέ σταθούμε τυχεροί και γίνει- μια χρέωση, απαίτηση, μομφή στο/στην σύντροφο που δεν τα κατάφερε να μας ξεκλειδώσει- ανακαλύψει. Είναι το είδος εκείνο του παράπονου που βρίσκεται εν δικαίω (από μία άποψη) και θέλει να κάνει την παρουσία του αισθητή. Υπάρχει βεβαίως περίπτωση ο άντρας ή η γυναίκα να μην απαίτησε ποτέ εκείνο που διακαώς επιθυμούσε όλα αυτά τα χρόνια, απαιτώντας ίσως με τον τρόπο της να έχει την οξυδέρκεια να το βρει-ανακαλύψει ο σύντροφος… (όπως είπαμε) μπορεί όμως και όχι.

Η ουσία είναι σε κάθε περίπτωση ότι εκείνο που ήθελε ο σύντροφός μας, δεν κατάφερε να το απολαύσει είτε δική του υπαιτιότητα είτε όχι.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, (δικαίως ή αδίκως) υπάρχει χρέωση, η οποία δεν είναι απαραίτητο να συνίσταται μόνο στο τομέα της προσωπικής επαφής (σεξ) αλλά και σε πολλές άλλες. Εδώ βεβαίως αναφερόμεθα μόνο στον τομέα που άπτεται εκείνον του έρωτα.

Η ειλικρινής προσέγγιση λοιπόν, κρίνεται αναγκαία. Η φιλόφρονη αντιμετώπιση του ακραίου, απαραίτητη και εξηγούμαι με λόγια απλά.

Καθόμαστε χαλαροί με την καλύτερη διάθεση έχοντας την ανάλογη ατμόσφαιρα. Υποθέτουμε καταστάσεις και ενδεχόμενα. Ζητάμε να ακούσουμε τον/την σύντροφο να μας μιλάει για όλα εκείνα που θα ήθελε να ζήσει μαζί μας ή χώρια από εμάς. Με κατανόηση. Θέλουμε ειλικρινά να μάθουμε, ενδιαφερόμεθα να ξέρουμε διότι η ευχαρίστησή του μας αφορά άμεσα (πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς…) Μας διεγείρει το απωθημένο του!

Τον ρωτάμε για όλα εκείνα τα ''ωραία ανεπίτρεπτα'' που σκέφτεται, που θέλει, που κρυφά από εμάς επιθυμεί, καταθέτοντας πρώτοι ίσως κάτι δικό μας. Μια δική μας φαντασίωση που θα θέλαμε να γίνει πράξη. Δεν μπορεί να μην υπάρχει κάτι (λευκός νους δεν υφίσταται). Ντροπαλός ή υποκριτής ναι.

Του υποσχόμαστε ότι ίσως κάτω από κάποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να υλοποιήσει τη φαντασίωση του (δίχως όρους) με εμάς. Επιθυμούμε να κάνουμε πράξη τα λόγια του δεν υποκρινόμεθα (ασχέτως εάν στο τέλος για τους 'χ' λόγους δεν είναι εφικτή η υλοποίησή τους).

Δηλαδή γιατί κάποια άλλη/ος, θα μπορούσε και εμείς όχι; Γιατί εκείνος/η με άλλον παρτενέρ και όχι με εμάς; Φαντάζεστε μήπως ότι -τηρουμένων κάποιων αναλογιών- πως υπάρχουν πολλά μεμπτά σε κάτι που επιθυμούν δύο;

Επιμένω πως όχι.

Ας αφήσουμε λοιπόν την φαντασία μας να καλπάσει.

Δεν απαραίτητο να συμβούν όλα εκείνα που θα ειπωθούν. Καθόλου απαραίτητο δεν είναι να σας πω. Το ενδεχόμενο από μόνο του είναι κάτι παραπάνω από αρκετό, αρκεί να αφεθεί ελεύθερο να ελλοχεύει. Να υπόσχεται κάποιες συνέχειες. Ετούτο είναι το τεράστιο μυστικό.

‘’Δεν ξέρω, μπορεί, το σκέφτομαι… Θα μπορούσε ακόμα και να μου άρεσε…’’ Μερικές από τις καλές απαντήσεις που μπορούν να ξεσηκώσουν από 'σκόνη', έως λίμπιντο.

Ο καλός παίχτης από την άλλη ξέρει πότε θα επιμείνει. Γνωρίζει με σιγουριά πότε το ‘’όχι’’ του άλλου σημαίνει ‘’ναι’’ και το ‘’δεν ξέρω’’, υπεκφυγή. Κατέχει τα όρια, αντιλαμβάνεται το όριο του τραβήγματος του σχοινιού. (μιλάω περισσότερο για τους άντρες). Ποτέ δεν φτάνουμε στα άκρα. Ποτέ δεν επιμένουμε ισχυρά για εκείνα υπεσχέθησαν στο κρεβάτι. Ούτε χρεώνουμε ποτέ, σχεδόν δεν συζητάμε καν. Τα αναφέρουμε απλά σε κάποια παρόμοια στιγμή. Το ‘δεν ξέρω’ μπορεί να είναι μια τεράστια άρνηση ευγενικά δοσμένη. Το λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας.

Τελειώνοντας αναφέρω, ότι κάλλιστα μπορεί η συμφωνία να μεταφερθεί στο κρεβάτι υπό μορφή ερωτήσεων διερεύνησης ή και πεποίθησης. Η δυνατότητα να συζητάμε την επίσημη ώρα, τα ενδεχόμενα και να αναλύουμε τις καταστάσεις οι οποίες ενδιαφέρουν το σύντροφό μας εφ’ όσον υπάρχει το χάρισμα της ‘’φωνής’’, μόνο καλό μπορεί να σημαίνει. 

Με πιο απλά λόγια συζητάμε εκείνα που θέλει να φαντάζεται, διότι τον διεγείρουν. Του τα προσφέρουμε τροφή στο πιάτο.

Οι περισσότερες γυναίκες αδράχνουν το ενδεχόμενο αρκεί να υπάρχει ο ανάλογος τρόπος που δεν είναι άλλος από εκείνον που απενοχοποιεί. (Για τους άντρες ούτε λόγος). Λένε ότι ο καλύτερος εραστής είναι εκείνος που φέρνει μονάχη η γυναίκα στο μυαλό της την ώρα που ονειρεύεται. Αυτόν τον τύπο λοιπόν ψάχνουμε οι άντρες. Εκείνον  θέλουμε να της δώσουμε μέσα από τον δικό μας εαυτό.

Είναι σίγουρο ότι μπορούμε να το κάνουμε αρκεί να έχουμε σταθεί να την ακούσουμε την ώρα που την έχουμε στην αγκαλιά μας μέσα και όχι όρθια στο τραμ, ή παρουσία τρίτων.

Μιλώ περισσότερο για εκείνα που ενδιαφέρουν τις γυναίκες διότι οι άντρες είμαστε κάπως ευκολότεροι (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε τη δική μας προσεκτική προσέγγιση)

Ας εξετάσουμε μερικά παραδείγματα τα οποία μπορεί, να εγείρουν αντιδράσεις, είναι όμως και αυτά μέσα στο παιχνίδι, όπως και πλείστα άλλα.

Το μυαλό του κάθε ανθρώπου κρύβει μέσα του όλα τα χρώματα, από το λευκό, ίσαμε το μαύρο. Δεν υπάρχει λοιπόν περίπτωση να παραμείνω και ειλικρινής και ασφαλώς βολεμένος. Επιλέγω την πρώτη περίπτωση.

Στις επιθυμίες-φαντασιώσεις του συντρόφου μας λοιπόν, μπορεί να κρύβονται από τις απλούστερες, σεξ στη σάλα μετά από ένα ρομαντικό δείπνο, έως βαρύτερες που αφορούν βιασμούς, περισσότερους του ενός συντρόφους, ομοφυλοφιλικές, ή αμφίφυλες συνευρέσεις, εκθέσεις σε δημόσιο χώρο, ιταμές συμπεριφορές, s/m, σεξ με άλλα ζευγάρια στον όμοιο χώρο και πολλές χιλιάδες άλλες ιδέες οι οποίες ενδιαφέρουν μία ικανότατη μερίδα ανθρώπων οι οποίοι ζουν και αναπνέουν ανάμεσά μας–πέρασε ο καιρός όπου παραξενευόμαστε ή επιτιμούσαμε-. Όλοι αποδεκτοί, γιατί μπορεί να είναι ένας από αυτούς η μία μεριά του ‘άγνωστου’ συντρόφου μας ή ο γκαρδιακός* μας φίλος και για το ‘’άγνωστος’ που χαρακτηρίζει τον σύντροφο, το λάθος βαρύνει καθ’ ολοκληρίαν εμάς, είτε είμαστε άντρες, είτε γυναίκες.

Γνωρίζω ότι ήδη έχω αναφέρει για κάποιους ακραία παραδείγματα, όμως δεν θα μπορούσα να τα αφήσω έξω από τη συζήτηση μια που παρ’ όλο στην ολότητά τους θα κατηγορηθούν, απεναντίας σε μια μυστική ψηφοφορία θα έβγαιναν ίσως το …πρώτο κόμμα. (δυστυχώς ή ευτυχώς αδιάφορο.)

Σε αυτό το σημείο διαχωρίζω τη θέση μου λέγοντας ότι προς Θεού, δεν είναι απαραίτητο να ενδώσουμε εμπράκτως στην οποιαδήποτε παραφυλία* (*αδόκιμος όρος. Περί της ορέξεως του καθενός, ουδείς δικαιούται. Εξαιρούμε βεβαίως τις περιπτώσεις εκείνες όπου εμπίπτουν στον ποινικό κώδικα άνευ συζητήσεως), μπορούμε όμως αφ’ στιγμής δεν μας ενοχλεί η ιδιαιτερότητα του συντρόφου να καλλιεργήσουμε την επιθυμία του με τα λόγια αφήνοντας το ενδεχόμενο υλοποίησης της επιθυμίας ζωντανό, να περιμένει ακόμα και μια ολάκερη ζωή. Να είσθε βέβαιοι ότι υπάρχει η υπομονή, καθώς στους περισσότερους αρκεί το ενδεχόμενο! Η ιδέα! Το ταξίδι! Η αιώνια προσμονή… Εκείνο το υπέροχο δήθεν που ουδέποτε αποκτά θέση σαφή.

Η αποδοχή μας στο αίτημά του, είναι βέβαιο ότι θα τον απογειώσει θα τον απενοχοποιήσει και αποδέκτες ετούτης της απογείωσης θα είμαστε εμείς. Στην περίπτωση κατά την οποία οι απαιτήσεις του συντρόφου ξεπερνούν τις δικές μας αρνήσεις μία συζήτηση θα μπορούσε να επαναφέρει στη τάξη τον αδίκως επιμένοντα.

Εδώ, στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αποσυμφορίσω, λέγοντας ότι μια πιθανή γυναικεία φαντασίωση θα μπορούσε να είναι  μία πολύ απλή, για παράδειγμα το σεξ σε μια μοναχική παραλία. Τι πιο απλό τι πιο ωραίο… Ο παρτενέρ λοιπόν (δράττομαι του παραδείγματος) κάλλιστα μπορεί (εάν όχι οφείλει) την ώρα που κρίνει πρέπουσα, να μεταφέρει τη συνοδό(!) στο σημείο εκείνο, (πράγμα το οποίο θα έπρεπε να κάνει κατ’ αντιστοίχιση και σε όλες τις υπόλοιπες επιθυμίες του συντρόφου εφ’ όσον καταφέρνει να αποδεχθεί τα ζητούμενα)

Το timing έχει μεγάλη σημασία. Ένα λεπτό πριν ή ένα λεπτό μετά μπορεί να κάνει τη μεγάλη διαφορά. Ο σωστός χρόνος την κατάλληλη ώρα, το ανάλογο μέρος με το ορθό ύφος είναι το άπαν.

‘’Θα ήθελα μια φορά να σε πάρω ταξίδι. Θα μου έκανες τη χάρη; Θα φορούσες εκείνα που θα ήθελα να φοράς; Ξέρεις πού θα ήθελα να σε πάω; Θα ερχόσουν; Θα με φιλούσες θα με αγκάλιαζες στα χώματα επάνω; Στη παραλία ίσως; Τα μαλλιά σου πως θα είχες; Αα μου αρέσουν τα μαλλιά σου. Κι εσύ μου αρέσεις σε παραλίες γυμνή, ντυμένη όπως και να είσαι…’’

Φαντασία χρειάζεται μόνον, καλή διάθεση και μυαλό ανοιχτό.

Τίποτα που αρέσει σε δύο δεν μπορεί να είναι κακό –εφ’ όσον παραμένει μεταξύ τους και δεν ενοχλεί κάποιον τρίτο-


*Ο εγκάρδιος. Όχι ο ‘’καρδιακός’’= πάσχων από καρδιά


 Συνεχίζεται.