Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Γάμος-Σεξ-Σχέση. Μέρος Τρίτο

Πριν συνεχίσουμε θα πρέπει για μία ακόμα φορά να επισημάνω ότι όσα ακολουθούν είναι απλά η γνώμη μου, η οποία κατ’ άλλους μπορεί να είναι ορθή και κατ’ άλλους λαθεμένη, άπασες οι κρίσεις-γνώμες καλοδεχούμενες και δεκτές εκ προοιμίου.

Σε συνέχεια από το προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρω, ότι γενικώς στη σχέση χρειάζεται ανοιχτό μυαλό και λέγοντας ανοιχτό, εννοώ εκείνο το οποίο δεν αισθάνεται αγκυλωμένο σε προτάσεις-επιταγές πάγιων ιδεών και δογματικών αντιλήψεων.

Είναι πασιφανές ότι –καλώς ή κακώς- ο κόσμος, η ζωή, οι ιδέες, οι αξίες υφίστανται διαφοροποιήσεις και ένας λόγος μεταξύ των πολλών άλλων είναι η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο πλέον παρουσιάζεται  η γυναίκα στην ζωή του άντρα. Μοιραία οι ρόλοι των πρωταγωνιστών στη σχέση αναδιανέμονται καθώς ορίζονται  εκ νέου τα νέα όρια-‘’εδάφη’’, (προς όφελος(;) των γυναικών).

Χρειάζεται λοιπόν, εάν όχι επιβάλλεται μία (τάχιστη) αναπροσαρμογή των ιδεών-αξιών που έχει ο κάθε άντρας και η κάθε γυναίκα στο μυαλό του/της μια και έχει πάψει από καιρό να υφίσταται το παλαιό μοντέλο αρσενικού-θηλυκού το όποιο εκ των πραγμάτων, εκόν άκον … εκτός των άλλων έχει νερώσει το κρασί του. Η γυναίκα ξέφυγε από τα χέρια του άντρα (καλώς κατά την γνώμη μου) και αποζητά-ελπίζει-διεκδικεί, τη δική της θέση στο πλάι του. Ο άντρας από τη δική του μεριά παραχωρεί δικαιώματα, αλλά ευελπιστεί σε νέες ιδέες.

Κατόπιν όλων αυτών, έρχεται ο νέος τρόπος ζωής που πιέζει αφόρητα ιδίως τη γυναίκα, η οποία κουράζεται διπλά (εργασία, σπίτι, παιδιά) και η όποια ευγενής διάθεση πάει περίπατο υποκύπτοντας στις προτροπές ακόμα και της ...οικονομικής δυσπραγίας.

Ο χρόνος ο οποίος μας αναλογεί, παρουσιάζεται υπερπολύτιμος μια και συνεχώς λιγοστεύει ή εμείς αποφεύγουμε (πολύ εσφαλμένα) να τον παραχωρούμε στους εαυτούς μας.

Χρειαζόμαστε χρόνο οι δυό μας. Το πρώτο και το κύριο, μια και είναι ο καμβάς όπου θα απλώσουμε τα χρώματά μας. Το  πάρκο όπου θα καταστρώσουμε τα σχέδια μας. Δεν μπορεί κανένας λογικός άνθρωπος να περιμένει αποτελέσματα-κέρδη πριν κάνει την ανάλογη επένδυση. Δεν μπορεί κανείς να απολαύσει νες-καφέ, εάν πρώτα δεν έχει ζεστάνει το νερό.

Επί του πρακτέου λοιπόν. Καθόμαστε, -επειδή θέλουμε και ήδη έχουμε επεξεργαστεί στο μυαλό μας την μέρα και την ώρα που θέλουμε να περάσουμε με τον σύντροφό μας- στο πλάι του και αναλύουμε τα σχέδιά μας, τις προθέσεις μας. Κάνουμε τις προτάσεις μας.

Προτείνουμε το περίγραμμα, αφήνοντας την ιδέα, το ενδεχόμενο της παρεκτροπής ή μη, να ελλοχεύει. Η σιγουριά ποτέ δεν ήταν σύμμαχος. Όλες οι ωραίες καταστάσεις που προέκυψαν, ποτέ δεν οργανώθηκαν και για αυτό τον λόγο αφήνουμε πάντα ένα περιθώριο όπου θα μπορεί ο αστάθμητος παράγοντας να ανατρέψει –ελπίζουμε θετικά- την έκβαση της βραδιάς.

Ο έρωτας ήτανε πάντοτε ένα παιχνίδι. Ένα ζωηρό παιχνίδι με το υπονοούμενο, με το ενδεχόμενο, με την αμφιβολία την ίδια.

Αυτό είναι που λείπει από την συνταγή: 
Η αμφιβολία περί της ιδιοκτησίας του συντρόφου. 

(Τα κανόνια των νοικοκυριών βροντούν από την απουσία της έκπληξης...)

Ο/Η σύντροφος έχει χάσει τη ικανότητά του να μας εκπλήσσει (ή εμείς του έχουμε στερήσει το δικαίωμα με τον τρόπο μας, -ακόμα χειρότερο-), ομοίως και εμείς βαριόμαστε την προσπάθεια έχοντας καταθέσει όπλα.

Η απόδειξη για όλα τα ανωτέρω είναι, το πώς καταφέρνει μία παντρεμένη γυναίκα να είναι σπουδαία-θαυμαστή, για τον εραστή της και δεν καταφέρνει το ανάλογο για τον άντρα της. Το παράδειγμα λειτουργεί ομοίως και με αντίθετη φορά.

Ο εραστής/ερωμένη πείθεται περί της καλοσύνης του απορριμένου(!) ανθρώπου που στέκεται απέναντί του/της  και διερωτάται τους λόγους, καταθέτοντας (δίκαια) αναθέματα στο ...υπόλοιπο μισό του.

Τι είναι όμως εκείνο που κάνει κάποιον/α που βιώνει την απόρριψη στο σπίτι του μέσα, άριστο/η, σε εκείνον ή εκείνη (επί παραδείγματι) που ομοίως  ανήκει στο περιθώριο της ζωής ενός άλλου; Τι είναι εκείνο που συνηγορεί κάνοντας βαρετό έναν άνθρωπο στα μάτια κάποιου, εξόχως ενδιαφέροντα στα μάτια κάποιου άλλου;

Μα φυσικά η μαγεία!

Η ακατάσχετη διάθεση του υποκειμένου για περαιτέρω διερεύνηση του ανθρώπου που παρουσιάζεται εν δυνάμει σύντροφος. Η ευχάριστη έκπληξη -με άλλα λόγια- που νοιώθει να τον αγκαλιάζει ανακαλύπτοντας κάθε φορά και κάτι νέο, επάνω στο ‘’ενδεχόμενο’’. Και ο θαυμασμός...

Η αποδοχή επίσης του ατόμου μας (εφ' όσον εμείς είμαστε όλοι αυτοί) στα μάτια του. Βεβαίως και αυτή, η οποία -αποδοχή- προέρχεται με τη σειρά της από το μαγευτικό ανερεύνητο το οποίο αποκαλύπτουμε, ενσυνείδητα ή μη, σε μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις.

Η σπουδαία ακούραστη διάθεση.

Κακά τα ψέματα. Τις γυναίκες μας ανταλλάσουμε οι άντρες και τους άντρες τους οι γυναίκες. Από το ίδιο τσουκάλι σερβίρουμε, το όμοιο φαγητό σε διαφορετικό πιάτο, σε άλλη ταβέρνα.

Θα συμφωνήσω βεβαίως ότι υπάρχουν πολλών ειδών χαρακτήρες, στο βάθος όλοι διαφορετικοί, όμως ομοίως από αυτούς διαλέξαμε σύντροφο, άρα η ποικιλότητα δεν επηρεάζει, αντιθέτως θα έλεγα πως συνηγορεί, διότι ο κάθε άνθρωπος εξελίσσεται αναλόγως των εμπειριών του. Θετικά ή αρνητικά.

Εις το προκείμενο λοιπόν.

Κρίνεται απαραίτητο ένα νέο πρόσωπο και  εξηγούμαι πάραυτα για να μην παρεξηγηθώ:

Επειδή είναι δύσκολο μέσα από μία διαρκή πραγματικότητα να τολμήσουμε να ισχυριστούμε στο σύντροφό μας ότι είμαστε καλύτεροι από τον εαυτό που τόσα χρόνια αποδεικνύουμε (δυστυχώς) στη καθημερινή μας πρακτική, αφήνουμε κατά μέρος τις όποιες υποκριτικές προσπάθειες, οι οποίες ούτως ή άλλως μοιάζουν (και είναι) καταδικασμένες και επιχειρούμε με τρόπο διαφορετικό να τον πείσουμε ότι ίσως μας έχει αλλιώς ερμηνεύσει.

Του προτείνουμε για απόδειξη της άλλης συμπεριφοράς την οποία και κατέχουμε κρυμμένη -για ίδιους λόγους- για μία και μόνη βραδιά, ή έστω για ένα ενδεχομένως διήμερο...

Στο διάστημα αυτό θα έχουμε την ευκαιρία να του δείξουμε-αποδείξουμε στον σύντροφο, τον εαυτό που θα βγάζαμε στον εραστή/ερωμένη. Σκεφτείτε το.

Πόσο διαφορετικοί/ες θα ήσασταν σε μία ενδεχόμενη σκανταλιά σας;

Άλλοι άνθρωποι! Θα επιμείνω και θα το κάνω δίχως να δεχθώ καμία αντίρρηση!

Αυτός ο άνθρωπος λείπει λοιπόν! Εκείνο τον εαυτό έχουμε χάσει, εκείνο τον άνθρωπο αναζητά ο σύντροφός μας πλάι του. Για αυτό τον λόγο δεν ενδίδει στον εαυτό μας, διότι εκείνο που βλέπει δεν τον/την  διεγείρει και πώς θα μπορούσε άλλωστε;

Εν κατακλείδι, μετά από όλα αυτά, υπάρχει στα χέρια μας μία πρόταση, η οποία θα μπορούσε να προταθεί-κατατεθεί σε κάποιο εστιατόριο με την ανάλογη ατμόσφαιρα -και ένα ίσως δώρο- και αυτή δεν είναι άλλη από ένα εξ’ αρχής ραντεβού με αλλαγμένα ονόματα (γιατί όχι;) και μία υπόδηση ρόλου σε μέρος από κοινού αποδεκτό.

Εσύ θα είσαι εκείνη και εγώ ο άλλος. Εσύ θα με εκπλήξεις με τον τρόπο σου και εγώ με τον δικό μου. Θα σου παρουσιάσω έναν εαυτό που δεν ήξερες ότι έχω. Θα σε κάνω να με θαυμάσεις! Θα θελήσω να γίνω καλός στα μάτια σου σαν να ήσουν εκείνη που από πάντα ήθελα να κατακτήσω…

Θεωρώ ότι τουλάχιστον για μία φορά μπορεί να δουλέψει και εάν πετύχει για μία φορά, μπορεί να το κάνει και για μία δεύτερη, μία τρίτη και μία τέταρτη, σε διαφορετικά μέρη με διάφορους τρόπους και προοπτικές.
                                                                        
                                                                                                           Έπεται συνέχεια…