Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Η σκύλα από τα Στείρα.


Κανονικά δεν έπρεπε να υφίσταται θέμα μια και σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία το θέμα του ελεύθερου βίου κάθε ζώντος οργανισμού ξεπερνά το όποιο επιχείρημα. 

Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι καθώς εξακολουθεί να υπάρχει το θέμα της ‘’άριας ράτσας’’ της ανθρώπινης φυλής σε μία ικανή μερίδα ανθρώπων έναντι όλων των άλλων (μορφών ζωής) η οποία ράτσα θεωρεί ότι δικαιούται να αποφασίζει για το μέλλον όλων των υπολοίπων. 

Είναι εντυπωσιακό ότι το γεγονός (που δεν είναι εντελώς διαφορετικό από μία λανθάνουσα(;) μορφή φασισμού) δηλώνει παρόν σε ανθρώπους του μόχθου. 

Θα περίμενα από το σύνολο των τίμια ταλαιπωρημένων ανθρώπων πρωτίστως να σέβονται, κατόπιν να καυτηριάζουν και ουδέποτε να πράττουν. 

Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να συνδέσω το μορφωτικό επίπεδο με το ‘’κάλλος’’ της επαίσχυντης πράξης, διότι υπάρχουν ολοφώτεινα παραδείγματα ανθρωπιάς που προσφέρουν μέρος της λιγοστής τροφής τους σε κάθε στόμα που πεινά καθόσον ο πόνος της πείνας στο στομάχι φαντάζει όμοιος και σε όντα με βαθιά νόηση και σε άλλα με λιγότερη. 


Θα μπορούσε όμως να υπάρξει σύνδεση του γεγονότος, με το χρώμα της ψυχής και το απωθημένο –ανεξαρτήτως πνευματικής καλλιέργειας- μια και είμαι σίγουρος για το υπάρχον συναίσθημα (ένστικτο+νόηση) της βαριάς ηδονής που πλημυρίζει ως αρρώστια κακιά τα σωθικά ευάλωτων ανθρώπων σε παρόμοιες δράσεις. Άλλη εξήγηση στην ερώτηση ‘’γιατί;’’ δεν υπάρχει εκτός από την αίολη απάντηση ‘’έτσι’’. 

Να ενοχλεί το κάθε πεινασμένο αδέσποτο; Με μία φωνή φεύγει. Τρομάζει. 

Ποιος ο λόγος της φόλας ή ακόμα χειρότερα του κακού χεριού; 

Το μυρμήγκιασμα στους όρχεις. Το βαθύ στρεβλό ψυχικό άλγος που προσπαθεί να μασκαρευτεί σε ευφορία, που ριζώνει σε λάθος μέρος που φυτρώνει ανατροφοδοτείται και βιώνεται ως κόκκινη χαρά. Αυτός ο λόγος.

Αυτός θα μπορούσε να είναι μια και ο κάθε σαδιστής αρέσκεται. Θάνατος λοιπόν στο κολασμένο ανήμπορο ζώο, λευτεριά στο ένστικτο. Λευτεριά της ψυχής πίσω από την αυτοταπείνωση. Θάνατος εφευρετικός. Το αντίδωρο της λυτρωτικής πράξης για κάθε βλαστήμια της μάνας, της γυναίκας, της ερωμένης. Για κάθε ασέβεια στο πρόσωπο του δράστη του κάθε ισχυρότερου τυχαίου. Θάνατος και εκδίκηση για κάθε αποτυχημένη προσπάθεια του υποκειμένου σε αυτή τη ζωή, για κάθε προσβολή. Για κάθε ματαίωση. Εκδίκηση, η μόνη λύση, εκεί φυσικά που μπορεί να δοθεί. 

Θεός για λίγο. Καμαρωτός ηλίθιος στα μάτια των σοβαρών. 

Μονάχα πίσω μία στρεβλή παραδοχή μιας όμοιας πράξης θα μπορούσε να υπάρξει κομπασμός ή δικαιολογία. 

Το να μην είναι κανείς φιλόζωος δεν σημαίνει ότι είναι και φονιάς τους. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι ναι μεν δεν θέλουν τα ζώα, αλλά όμως τα σέβονται και πίσω από το σεβασμό τους αυτόν, στέκει ολόρθη μία ολόκληρη θεωρία που αφορά την ζωή και τα δικαιώματα αυτής επάνω στη γη. 

Όχι, δεν ήταν μόνο ο σκοτωμός του ζώου, ήταν και ο τρόπος που ετελέσθη. 

Το τελετουργικό –το οποίο πόρρω απέχει της μίας κλωτσιάς- καταδεικνύει τον βάναυσο χαρακτήρα και τη θάλασσα του ψυχικού βόρβορου του ατυχούς ανθρώπου ο οποίος απόλαυσε άγρια μία περίεργη ηδονή καθ’ όλα λαθεμένη και στο τέλος είδε κατάματα την ανικανότητα χειρισμού της εναπομείνασας –ψυχορραγούσας- αρρενωπότητάς του. Τι άντρας κι αυτός! 

Από την άλλη, τα επιχειρήματα ότι ο κόσμος πεινάει, τα παιδιά λιποθυμούν ακόμα και δίπλα μας (πλέον) από την πείνα και κάποιοι ταΐζουν τα αδέσποτα ή συντηρούν οτιδήποτε άλλο μπορεί να κοστίσει χρήμα έχει τον αντίλογο που λέει ότι ομοίως οι οικολόγοι ασχολούνται με τα δέντρα και αφήνουν ανθρώπους ανήμπορους όπως επίσης και οι καλλιτέχνες τραγουδούν επενδύοντας σε ρούχα και παραστάσεις με χρήματα που θα μπορούσαν να κτίσουν ένα νοσοκομείο και πάει λέγοντας… 

Απαντώντας επιμένω ότι ο κάθε ένας εξ’ ημών είναι μία μονάδα, μοναδική. Ταγμένος από τη φύση του και τις καταβολές του σε εκείνο που βαθιά του τον ικανοποιεί, που τον γεμίζει χαρά. 

Όλη αυτή την ποικιλότροπη διάθεση την έχει ανάγκη η φύση μια και αυτή την έχει δημιουργήσει και με τον τρόπο αυτό καταφέρνει και διατηρεί μέχρι σήμερα όσα περισσότερα κατασκευάσματά της μπορεί. 

Κάποιοι ασχολούνται με το ένα και κάποιοι με το άλλο. 

Με την ίδια λογική που θα κατέκρινα εγώ κάποιον που παλεύει για τα ζώα ή τη φύση θα με κατέκρινε και εκείνος που ολημερίς γράφω και δρω ανούσια -κατά την άποψή του- στα τρέχοντα προβλήματα. ‘’Ποιος διαβάζει μωρέ;’’ 

Μυριάδες τα επιχειρήματα. Μυριάδες αλλά κανένα δεν δικαιολογεί την αφαίρεση κάποιας ζωής, ανώτερης ή κατώτερης. 

Το παράδειγμα της άριας φυλής ελλοχεύει για πάντες. Κάποτε σας θυμίζω σκότωναν τους Εβραίους και άφηναν τα αδέσποτα να ζουν. Η σημερινή πρακτική θεωρείται πρόοδος ή διάφορη πρακτική της καταδικασμένης Γερμανικής;

Θεωρείται πράξη άξια επαίνου ο φόνος ενός ανήμπορου ζώου; Θεωρείται πολιτισμός; Οι δικαιολογητές της πράξης θα πήγαιναν τα παιδιά τους να απολαύσουν το θέαμα; Ποιος πατέρας θα καμάρωνε στα παιδιά του στη γυναίκα του στους φίλους του οικειοποιούμενος την πράξη;

Ποιο το παράδειγμα των νέων γονιών που επιμένουν ότι καλώς έγινε ό,τι έγινε; Θα ήθελαν την επόμενη τα παιδιά τους να σκοτώσουν ένα μικρό γατί και να το φέρουν στο σπίτι ματωμένο κομπάζοντας; ''Κοίτα μπαμπά, κοίτα μπαμπά!''

Τα εκκολαπτήρια των προβληματικών ανθρώπων καραδοκούν. Είμαστε όλοι εμείς που δεν έχουμε κρίση περί του ορθού. Όλοι ''εμείς'' που βαράμε τα ζώα όπως ακριβώς και τα παιδιά μας. Όλοι ''εμείς'' που κακοποιούμε ομοίως φωνάζοντας στη γυναίκα μας. Όλοι ''εμείς'' που σκύβουμε πρώτοι στο πρώτο αφέντη και πατάμε στο λαιμό για εκτόνωση τον πρώτο ανήμπορο ζώο στην αρχή. Όλοι εμείς με τον πάσχοντα ανδρισμό.

Όλοι ''εμείς'' οι μικροί καθημερινοί άθλιοι δικτατορίσκοι. 

Συνοψίζοντας λέγω ότι ο κάθε ένας που θέλει να λέγεται δημοκράτης οφείλει εάν όχι οτιδήποτε άλλο, ανοχή στην άλλη άποψη και φυσικά σε κάθε μορφή ζωής.