Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Η επιλογή τής λιγότερο όμορφης ερωμένης

Φαντάζει κάπως περίεργο το γεγονός, αλλά τελικά δεν είναι, καθώς συχνά συμβαίνει ένας άντρας να απατά την ωραία γυναίκα του με κάποια άλλη σαφώς υποδεεστέρας εμφάνισης.

Το θέμα τείνει σχεδόν να γίνει κανόνας μια και όλο και περισσότεροι δείχνουν (τεκμαίρεται εκ του αποτελέσματος) να ''αδιαφορούν'' για την εμφάνιση των ερωμένων τους. Τα αυστηρά κριτήρια είναι και παραμένουν στους τύπους. Στις παρέες όλων των αρσενικών όπου εν μέσω γελώτων δεν υπάρχει καμιά άξια για κανέναν, καθώς όλες έχουν και από κάτι στραβό. Υποκρισία; Όχι. Παιδικότητα, ανασφάλεια, διάθεση για καλαμπούρι… Όλοι από εκείνους τους παντρεμένους που θα ήταν να ‘’πάνε’’, θα πήγαιναν και με πολύ μετριότερες των απορριφθεισών. Όλοι!

Ας είναι…

Ας μιλήσουμε τώρα για όλους εκείνους που τολμούν το βήμα και φθάνουν στη απέναντι όχθη, στο μέρος εκείνο όπου η απάτη φαντάζει γλυκιά, συμπαθής, όμορφη σαν όνειρο, πολλά υποσχόμενη πίσω από το χαμόγελο της καταδεκτικής καλοσύνης την ώρα που αναμφίβολα προσφέρει το είδος μιας άλλης ασφάλειας το οποίο είναι ικανό να καλύψει το μέγεθος της χρονίως καλλιεργούμενης αμφίβολης υπόστασης.


Ο εαυτός τότε αρχίζει να πλησιάζει περισσότερο σε εκείνον που θα επιθυμούσε το υποκείμενο (άντρας) να έχει, μια και τα ιδρωμένα σεντόνια του σπιτιού του αδυνατούν να του προσδώσουν τη φρεσκάδα την οποία χρειάζεται για να ανθίσει, άρα η επιλογή φαντάζει προφανώς ορθή και απολύτως αποδεκτή, από μία συγκεκριμένη γωνία θέασης.

Το θέμα της ωραιότητας ασφαλώς και περνάει σε δεύτερη μοίρα αφ’ ης στιγμής το ζητούμενο δεν είναι η συνεύρεση της μίας φοράς, δεν είναι η ‘’ξεπέτα’’, αλλά η βαθύτερη επαφή και όταν το κατάλληλο πρόσωπο, το δεκτικό, βρεθεί, τότε το ‘’πρόβλημα’’ αποκτά βάθος –παραβλέποντας-, ρίζα και κατόπιν πάμπολλες αιτίες για κακές συνέχειες, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

Ο χαρακτήρας για την επιλογή του αντικειμένου, προέχει από την ώρα κατά την οποία δεν αποζητάται σε πρώτη φάση η σεξουαλική επαφή αλλά η κατανόηση, το ταίριασμα του χνότου κατά το κοινώς λεγόμενον. Η συνάφεια. Η εκατέρωθεν αποδοχή. Η λύση του προβλήματος της ομοφωνίας…

Η δεδομένη απουσία ψυχολογικής κάλυψης της συζύγου προς τον σύζυγο, η φυσιολογική κόπωση, η απαξία, η συνεχής επιτίμηση, εξακολουθούν να δρουν ωθώντας το υποκείμενο σε δράση, την ώρα που το έδαφος υπάρχει και δη πρόσφορο. Ποιος νοιάζεται δια τα περαιτέρω όταν, η περί ης ο λόγος, κερδίζει επαξίως τη βάση και επιπλέον κατανοεί, δέχεται και αφήνεται απλόχερα στο κρεβάτι;

Η εξωτερική εμφάνιση λοιπόν της ερωμένης παύει να είναι το μέγα ζητούμενο –μιας και πληροί τα απολύτως βασικά-. Η κατανόηση περνά στο προσκήνιο με όλα τα παρελκόμενα. Τα μάτια του ‘’δράστη’’ κοιτούν πέρα, στο σημείο εκείνο που η ψυχή κρίνει ουσιώδες και περικλείει τα ανωτέρω. Εκείνο λοιπόν το σημείο έχει αναχθεί ως το μέγα κριτήριο, το έχον το ειδικό βάρος.

Η μεγάλη πλειοψηφία των παράνομων δεσμών που χρονίζουν, δεν έχουν ουσιαστικό λόγο να έχουν την βάση τους στην ομορφιά πέραν εκείνου της ματαιόδοξης επιλογής. Το ότι η ωραιότης μπορεί να υπάρχει δεν σημαίνει ότι το υποκείμενο είχε πρωτίστως ως στόχο αυτή. Μπορεί βεβαίως κάποιοι να ξεκίνησαν από το πάθος και πάθος δίχως ελάχιστη εμφανισιακή αποδοχή δεν υφίσταται, αλλά και από την άλλη το γούστο είναι μία κατ’ εξοχήν υποκειμενική υπόθεση. Αυτό που εσένα αρέσει, εμένα με αφήνει αδιάφορο και όταν μιλάμε για ελάχιστη εμφανισιακή αποδοχή μιλάμε για έσχατο όριο αποδοχής, και επάνω. Ο νοών νοείτο. Τονίζουμε βεβαίως ότι κανόνες δίχως εξαιρέσεις είναι ελάχιστοι.

Υπάρχουν λοιπόν δεδομένα περιπτώσεις σφοδρού έρωτα σε ζευγάρια εμφανισιακά αταίριαστα. Παντρεμένα ή μη (για τους όμοιους σχεδόν λόγους).

Εδώ μιλάμε για τα παντρεμένα και δη τα παράνομα.

Η χημεία λοιπόν η οποία στον σεξουαλικό τομέα αναλαμβάνει τον πρωταρχικό ρόλο. ‘’Με καταλαβαίνει. Με αισθάνεται. Θέλουμε και απολαμβάνουμε τα ίδια’’. Φαντάζει ως το μέγιστο κριτήριο σε συνδυασμό βεβαίως με την ευρύτερη αποδοχή των ιδεών και των πράξεων του υποκειμένου. Και μάλλον είναι.

Το όλο παιχνίδι λοιπόν δεν έχει τόσο να κάνει με τον βαθμό τελειότητας της εμφάνισης της ερωμένης, όσο με την κατανόηση και την αποδοχή στα γούστα. Την αποδοχή και την απογείωση…

Κανένας χρόνια παντρεμένος -που δεν επιθυμεί τον χωρισμό- δεν αποζητά παρτενέρ για σεργιάνι. Εξαιρείται η μία και μόνη συνεύρεση, αλλά εκεί δεν μιλάμε περί σχέσης… Μιλάμε περί τυχαίου γεγονότος, έστω και εάν αυτό επαναλαμβάνεται με διαφορετικά πρόσωπα.

Όλοι οι υπόλοιποι ζητούν λιμάνι αποδοχής. Θαυμασμό και απόδοση όλων εκείνων τα οποία η καθημερινότητα τους έχει στερήσει. Τώρα εάν όλα αυτά συμπίπτουν και με το όμορφο, και το στιλάτο, καμία αντίρρηση, αλλά δεν είναι το προαπαιτούμενο για τη σχέση, καθώς μία λιγότερο όμορφη γυναίκα μπορεί να ‘’χτίσει’’ κάλλιστα την χαμένη αυτοπεποίθηση του ανδρός -καλύτερα από μια ωραιότερη- και εκτός αυτών και τη χαρά της υπεροχής (στα μάτια του μέσα) και τον μη φόβο κακής κρίσης μια και είναι σαφώς αποδεκτότερος εκ των δύο, και μάλιστα τοις πάσι.

Πριν λοιπόν αναρωτηθούμε ‘’Τι της βρίσκει;’’ Ας σκεφθούμε πρώτα απ’ όλα τη διάθεση ή τον βαθμό της ανάγκης του για θαυμασμό και κατόπιν όλα τα υπόλοιπα τα οποία και ασφαλώς θα υπάρχουν στο ένα ή στο άλλο μέτρο…


  • Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χρησιμοποιήσουν τον ακόλουθο σύνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης