Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Εφιάλτες…

Και μη φανταστείτε πως κάποιοι επειδή δεν διαφωνούν μαζί σας ότι συμφωνούν. Ποτέ μην πιστέψετε ότι νιώθουν ομοίως αδικημένοι.

Υποκρίνονται!

Υποκρίνονται και το κάνουν επειδή βαριούνται ή δεν θέλουν την ευθεία αντιπαράθεση και την ταραχή, της ήδη διαμορφωμένης ιδέας που στέκει ως έλος στο υπόλοιπο του νου τους.

Ποτέ μην λυπηθείτε για δαύτους. Ποτέ.

Υπάρχουν άνθρωποι που κανείς δεν κατάφερε να τους κάνει δούλους γιατί γεννήθηκαν έτσι. Βολικοί, με την αγάπη της μέρας, της ώρας, της στιγμής.

Ποτέ μην δώσετε άλλη ματιά σε όλους αυτούς. Δεν τους αξίζει.

Το ψίχουλο του δυνάστη ήταν πάντα ότι το καλύτερο, η γαλάζια πνοή του ανέμου στην κοντή θωριά τους. Το φίλιο κτύπημα στην πλάτη ομοίως, αρκεί να ήταν κάποιου αφεντικού του καρότο, το δόλωμα ή η πονηριά. Η κούφια υπόσχεση…

Κολαούζοι όλοι τους σκυφτοί καμαρότοι ενός συστήματος που τους έχει ανάγκη απόλυτη, γιατί επάνω τους χτίζει ιδέες και τρυπώνει μαύρες ψυχές στις επαναστάσεις μέσα.

Φυτρώνουν σε κάθε γη, σε κάθε χωράφι, σαν το ζιζάνιο μιλώντας τις μιλιές των άλλων συμφερόντων για ένα κομμάτι ψωμί.

Σκουλήκια που κινούνται σαν χέλια παίρνοντας τα μέρη όλων. Πονηρά υποκείμενα που τα βρίσκει κανείς και στον ήλιο και στην βροχή. Και στο οδόφραγμα αλλά και στο γραφείο το δεύτερο. Εκείνο της ασφαλείας, ξέρετε οι παλιοί…

Στον εχθρό πρέπει τιμή. Έχει την απέναντι ξεκάθαρη θέση του.

Στο γλύφτη το μόνο που χρειάζεται είναι απαξία.

Στην υστερόβουλη σκέψη, κλωτσιά ομοίως και στο κώλο του χαφιέ που κλάνει σαν τον πούστη. Με το βλέμμα κρυφά φανερό στην γωνιά.


Μια ηθική που βασίζεται αποκλειστικά στο ένστικτο της ασφαλούς διάκρισης ποτέ δεν λαθεύει. Ποτέ δεν άγει σε λάθος συμπέρασμα. Πάντοτε ήταν εκείνο που εξ’ αρχής εφαίνετο. Το σωστό, το αληθές είτε μας άρεσε είτε όχι…

Η περηφάνια της ιδέας ουδέποτε είχε κάτι κακό. Το λάθος πάντοτε κρατούσε ίσες αποστάσεις και από εμένα αλλά και από εσένα και το σφάλμα ουδέποτε ήταν κακό εάν δεν είχε πρόθεση…

Σαν μετρηθούμε λοιπόν, να βγούμε σωστοί. Σωστοί με την έννοια της πρόσθεσης των αριθμών. Κι εάν είναι να χάσουμε, να χάσουμε από εχθρούς και όχι από φίλους γιατι σαν χάσουμε από τους δεύτερους τότε θα είμαστε δυστυχώς διπλά χαμένοι…

  •  Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χρησιμοποιήσουν τον ακόλουθο σύνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης