Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Η βιομηχανία της μαζικής* δημοκρατίας.




Η πολύπλευρη ‘ηθική’ εν πρώτοις και η παρέκκλιση από αυτήν, εμπλέκονται με σαφήνεια στο πρόβλημα αφήνοντας τις μονάδες που συνθέτουν την μάζα του λαού να μάχονται περί ενός ορθού που κατά βάση εδρεύει στην φαντασία τους μόνο ή …στην μετά θάνατον ανταμοιβή.

Οι βασικές πολιτικές ιδεολογίες –πλην της αριστεράς**- στη χώρα μας, κρίνονται ασαφείς και περιπλέουσες ενός συμφέροντος το οποίο αποδεικνύει διαρκώς την πλαστικότητά του και καθώς η ρητορική –των ιδεολογιών αυτών- απλώνεται να αγκαλιάσει το νέο κύμα πολυποίκιλης έκφανσης που αναζητά λιμάνι, απολύουν μέρος της κεκτημένης τους πιστότητας στην αγωνιώδη προσπάθεια να αυξήσουν το ‘εμβαδόν’ τους, να αυγατίσουν τις δυνάμεις τους.

Τα ισχυρά δεσμά της παγκόσμιας οικονομίας από την άλλη, κρατούν αιχμάλωτο και το έσχατο κύτταρο του μέσου ατόμου μια και η αποκατάσταση της ασφάλειας του ιδίου και των μελών της οικογενείας του αποκτά πρωταρχικό ρόλο. Το μη θετικό όλον(αρνητές, φοβισμένοι, καχύποπτοι, ανήσυχοι), υπερέχει αφήνοντας έντονες οσμές-αχνάρια για τους επίδοξους ακολουθητές, οι οποίοι και αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Ο τρόμος ανέκαθεν ήταν μεταδοτικός.


Ο καθοδηγιτικός λόγος (της αντίστασης) θα μπορούσε να ήταν η λύση καθώς η ορθή ερμηνεία θα είχε την δυνατότητα –έστω και σε φιλοσοφικό επίπεδο- να συμβάλλει θετικά, όμως και αυτός έχει πλέον να αντικρούσει την καχύποπτη ματιά η οποία οχυρώνεται όλο και ισχυρότερα πίσω από όλους εκείνους που θεωρούν εαυτόν παθόντα. (αγρίως εμπαιγμένο). Και δεν είναι λίγοι αυτοί, ούτε ακάματοι…

Η ένωση (η ευρωπαϊκή) αυξάνει τα μέρη της, μα η δημοκρατία χάνει τη λάμψη της αίγλης της πίσω από μία μη διαυγή ολότητα. Όλοι είμαστε δημοκράτες, αλλά τα βιογραφικά μας είναι γεμάτα αστερίσκους!

Θα μπορούσε να είναι όλο ετούτο ένα σχέδιο. Η παγκοσμιοποίηση αυξάνει τα εμβαδά της μα χάνει τη συνοχή της. Εάν ετούτο είναι το σχέδιο, αποβαίνει επιτυχές διότι τα μικρότερα έθνη καταπώνται -ακόμα και εξ’ ιδίου του εαυτού τους- από φόβους και ιδέες καινές. Το μέλλον, η πρόοδος, το μάταιο… (οι λέξεις μπορεί να είναι γνωστές τα νοήματα όμως που περικλείουν είναι αποδεδειγμένα καινά στη βαθύτερη ουσία τους).

Και εδώ απαντάται η αιτία. Ο ατομικισμός στα πλαίσια της κακά εννοούμενης δημοκρατικής απελευθέρωσης, απολύει 'ηθικές' (ατομικές, κοινωνικές) ενόσω δεν θα έπρεπε και –επίσης απολύει- συλλογικές αντιμετώπισης του φαινομένου. Πάρα πολύ σοβαρό, την ώρα που η ανασύνταξη θα ήταν μονόδρομος. Ο κόσμος διαμοιράζεται εξασθενώντας. Απλώνει το μέτωπο και η άμυνα αδρανεί. Τα κόμματα πλυθήνονται, ο λαός ''υποκύπτει'' στα νέα ακούσματα στα νέα -δόλια- δεδομένα, μια και ο καθένας αναζητά με βιάση το δικό του σωσίβιο.

Το πάστωμα των ψυχών (δίχως την πνευματική προέκταση του όρου) αποδεικνύεται σωτήριο για όλους εκείνους που προσφέρουν αυτό το είδος της μαζικής* δημοκρατίας, επί πιστώσει ή τοις μετρητοίς, ως πωλητές αποφασίζοντες με διαδικασίες συνοπτικές, διατάσσοντες πομπωδώς το ποίμνιον, επενδύοντας ταυτοχρόνως -για παράδειγμα αναφέρω-, στο πολύπλευρο πόνο του άνεργου προσφέροντάς του αφειδώς για άλλοθι, παροπλισμένες αξίες, και ανέμπιστες κατάξανθες ελπίδες. ( υποσχέσεις δίχως αύριο, στρεβλά οράματα, τηλεοπτικά σόου μηδενικής αξίας, κατευθυνόμενες ενημερώσεις, προβολή κάθε ρακένδυτης ιδέας και ‘θεοποίηση’ κάθε ατόμου μειωμένης νοητικής καλαισθησίας…)

Το όνειδος της ''παραφθοράς'' των λόγων εγκαθίσταται ως αρραγές καθεστώς και στα έδρανα και αλλά στις συνειδήσεις όλων, μολύνοντας κάθε πιθανότητα κάθαρσης. ''Και εσείς και οι επόμενοι ίδιοι θα ήσαστε και αν δεν ήσαστε, σίγουρα θα γίνετε…'' Επικίνδυνη απαξία, μια και οποιαδήποτε σωτηρία εάν είναι να έλθει θα το κάνει μέσω της νομίμου οδού. Του κοινοβουλίου…

Και όλα αυτά την ώρα όπου το χρήμα συναγωνίζεται εαυτόν εις πάντα τα επίπεδα αυτοανακυρησσόμενο σε αξία πρώτη.  Συνεπεία αυτού, έπεται η φυσική πτώση κάθε αρετής μια και ο κάθε ‘’ξακουστός’’ βίος οφείλει να διέλθει διά μέσω αυτού στην επιφάνεια.
Αναγκαιότητα κοινωνικής προβολής. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο… (και για τον λόγο αυτόν συμβαίνουν δωροδοκίες, πολιτικοί διαχειρισμοί, ρουσφετια, φάκελοι και φακελάκια, κ.ά). Επώδυνος τρόπος ζωής για όλους τους υπόλοιπους 
 
Χρειάζεται πάραυτα η δράση του κάθε ατόμου σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Απαιτείται ελπίδα και όραμα. Τιμωρία απτή του κάθε υπευθύνου, προς εξευμενισμό της δίκαιης οργής του πλήθους το οποίο και θα κληθεί να σηκώσει εκ νέου και τον σταυρό τον ιδικό του αλλά και εκείνο του κάθε καταχραστή τού λόγου και της πατρίδας του.

Η μόνη οδός είναι η ειλικρίνεια και η παραδειγματική εμπιστοσύνη, υπό τον τρόμο της σπάθης του Δαμοκλή.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, καταντήσαμεν.

  •  Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χρησιμποιούσουν τον ακόλουθο συνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης

*Της δημοκρατίας εκείνης που απέχει αρχών. Εκείνης όπου οι καμωμένοι πολίτες ενδιαφέρονται μόνο για το όνομα του πολιτεύματος αγνοώντας-αδιαφορώντας για το βαθύτερο νόημά της.
Μια δημοκρατία οφείλει να ελέγχει τον εαυτό της με μηχανισμούς τους οποίους η ίδια καθιστά εαυτό της ανίκανο να παραβιάσει. 


**Η οποία αριστερά ουσιαστικά εμπλέκεται στα δρώμενα μονάχα ρητορικώς. (και ασφαλώς αναφερόμενος στα δρώμενα δεν εννοώ τις διαδηλώσεις)