Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Κουβέντες μονάχες 4




Και τώρα που σε έχω πια σιγουρέψει και μου έχει φύγει εκείνο το αίσθημα του κενού που με έσφιγγε κάθε φορά που αργούσες να πάρεις τηλέφωνο, είμαι καλύτερα. Ωραία, μπορεί να ήμουν και λίγο βλάκας, όπως μου γελούσες σαν σε κοίταζα στα μάτια σου μέσα, που πίστευα πως θα μπορούσες να είχες αλλάξει γνώμη για μένα και να είχες φύγει έτσι απλά, αλλά είχα τα δίκια μου τα εγωιστικά, δε θα ντραπώ να στο πω. Έλεγα τι θα γίνω εγώ χωρίς αυτή, που ήτανε λάθος να το λέω δηλαδή και σκεφτόμουν τόση αγάπη που έχει φυτρώσει μέσα μου πού θα την δώσω και στεναχωριόμουν καθώς μού ερχόταν δύσκολο πια να κουμαντάρω την ζωή μου μονάχος μέσα στον έρωτα τής μίας πλευράς.

Τι να λέμε…

Φταίει σίγουρα, ετούτο το κάτι που απαλύνει το αύριο και το πέρα, εκείνο το μακρινό, σαν σε νιώθω χαρούμενη πλάι μου, που φοβάμαι να το χάσω. Το λες ανασφάλεια; Ανασφάλεια το λες; Και θαρρείς πως με νοιάζει εμένα πιότερο το όνομα τού φόβου μου, από τον φόβο μου τον ίδιο; Τι κι αν δεν τα ξέρω όπως κι εσύ τα πράγματα; Για πιο λόγο να νοιάζομαι πέρα από κείνα που νοιώθω βαθιά μου; Και εγώ επιμένω ότι δε υπάρχει χωράφι έξω από σώμα σου που να μπορεί να θρέψει όμοιο συναίσθημα μέσα μου και πες το εσύ όπως  θέλεις. Εγώ θα επιμένω πως είναι η γλυκιά μυρωδιά του χνώτου σου που ταΐζει την ανθρωπιά που λες ότι έχω…

Και πού την βρήκα εγώ την καλοσύνη, μού λες; Όλη δικιά σου ήταν. Εγώ ένα άνθρωπο γνώρισα μόνο και είμαι σίγουρος, εδώ που τα λέμε αγκαλιά στο κρεβάτι επάνω, πως μία γυναίκα ή ένας άντρας μπορεί να κάνει μια τέτοια διαφορά. Μπορεί. Να κάνει κάποιον καλό ή κακό ε; Μπορεί. Δεν μπορεί;

Ο έρωτας λες; Ίσως. Εντάξει… Αυτό, εντάξει θα συμφωνήσω μαζί σου και ας μπερδεύομαι κομμάτι με σένα και ας δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω εκείνα που άλλοι καταλαβαίνουν ευκολότερα…


Να, τώρα ήθελα να σε ρωτήσω, πώς γίνεται να μην φοβάμαι πλάι σου αφού καλά το ξέρουμε και οι δύο, ότι εγώ χωρίς εσένα τρομάζω και εσύ όταν φοβάσαι ζαρώνεις γατίσια επάνω μου και γουργουρίζεις τόσο όμορφα που με κάνεις να αντρειεύω. Πώς γίνεται αυτό μου λές; Να είναι εκείνο το γουργουρητό που λέγαμε ή η ιδέα που έχεις για μένα; Να είναι η ιδέα που με μεγαλώνει τόσο; Μπορεί η γνώμη σου μόνο, να με κάνει ατρόμητο; Κι αν αυτός είναι ο έρωτας τότε ο κόσμος γιατί δεν ερωτεύεται, πώς αφήνει όλα ετούτα να πάνε στον βρόντο; Γιατί δεν ερωτεύεται για να αψηφά τον θάνατο;

Χαχαχα… φευγάτος με έρωτα κανένας δεν σκιάζεται.., έτσι δεν είναι εδώ που τα λέμε;

Θα σε πιστέψω λοιπόν και να ξέρεις πως δεν με νοιάζει αν κάνεις λάθος γιατί το λάθος αυτό θα είναι δικό σου… Χμμμ... Μου αρέσει που γελάς την ώρα βρίσκομαι στο κορμί σου μέσα. Με βλέπεις; Κι εγώ σε βλέπω με μάτια πελώρια ανοιχτά. Ένας έρωτας, έρωτας με την σάρκα λέω, αν έχει τα μάτια κλειστά τι σόι έρωτας να είναι; Ναι, στο μυαλό, αλλά το χάδι τού ματιού είναι άλλο πράγμα. Ε; δεν είναι; Χαζεύει και γέλια και δάκρυ και χαρές και ιδρώτα… Καλά, καλά, εντάξει, εμείς δεν ιδρώνουμε...

Γελάς;

Δεν ιδρώνουμε όμως γιατί δεν προλαβαίνουμε να ιδρώσουμε ή γιατί δεν ήρθε το καλοκαίρι ακόμα… Χαχαχα… Πειράζει που λέμε αστεία την ώρα αυτή; Όχι, σου απαντάω. Η ώρα αυτή χωράει τα πάντα αν ξέρεις να τα βολέψεις, αυτό σου το λέω εγώ στα σίγουρα. Δεν πειράζει να κουβεντιάζουμε και να γελάμε όταν ερωτευόμαστε, γιατί κανείς μας δεν προσπαθεί να ταιριάξει το λεπτό με όλα εκείνα που έχει στο μυαλό του. Με εμάς βγαίνει εκείνο, που βγαίνει μαζί με την επόμενη ανάσα μας.

Το αυθόρμητο. Το βρήκες! Τις ξέρεις τις λέξεις ε;

Εμείς τις κουβέντες μας λοιπόν και το σώμα μας την δουλειά του. Εμείς τα χάδια μας, τις ματιές μας και φύση μέσα στην δική της την φούρια, την γνώριμη. Η φύση ας ταχύνει τον ρυθμό της, εμείς στα δικά μας, στις κουβέντες μας, στα μάτια μας μέσα. Στα μάτια μας μέσα… Πόσο σε νοιώθω…

Ουφ. Να είναι αυτός ο παράδεισος; Να είναι εκεί, μέσα σε εκείνα τα μύρια που παίρνω από το τίποτα σχεδόν; Μακάρι να είναι τόσο απλά όλα. Μακάρι.

Θα είσαι πλάι μου για όσο το θέλεις; Σε κοιτώ και σε ρωτώ αν σε ρώτησα τα λόγια τα σωστά… Στο λέω γιατί ξέρω πως το ‘’πάντα’’ ποτέ δεν υπήρξε στην ουσία. Ποτέ. Και κατά πως μου τα λες δηλαδή, σίγουρα είναι πολύ καλύτερα έτσι. Εγώ βεβαίως δεν μπορώ να το καταλάβω αλλά για να το λες εσύ δεν μπορεί παρά έτσι να είναι.

Σε αγαπάω ε; 

Χαίρομαι που το ξέρεις, γιατί σε εμπιστεύομαι…

Να σβήσω το φως; 


  •  Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χεησιμποιούσουν τον ακόλουθο συνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης