Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Περί εξαθλίωσης εξαχρείωσης και εξαγρίωσης των ηθών.

Η αυθαιρεσία των αποφάσεων οδηγεί την κοινωνία αρχικά σε μία φλογερή εναντίωση έναντι της αρχής -με επιχειρήματα-,η οποία επιβουλεύεται τόσο την λογική της –κοινωνίας- όσο και την καταξίωση τής ως είθισται επιβολής των θεσπιζόμενων νόμων και κατόπιν την παραδίδει στον νεφελώδη κατήφορο της ημιπρόσωπης οργής.
Η ιταμή και ντε φάκτο θέσπιση του αδίκου σε δίκαιο, η αγενής περιφρόνηση του προφανούς και η καταναγκαστική απαίτηση της κατάφασης του πλήθους στον ιδεαλισμό της επιβολής της μονομερούς αντίληψης, καταφέρει κτύπημα καίριο τόσο στην ευπιστία των λόγων, όσο και της πράξης τών από του ‘’άμβωνος’’ καθοδηγητών.
Ως ασθένεια μεταδοτική, οι αξίες της πλατιάς μάζας του λαού συμπιέζονται και ακολουθούν κατ’ ανάγκην τα ‘τερτίπια’ των ιθυνόντων σε μία προσπάθεια απεμπολής της πίεσης ή ευθυγράμμισης του τρόπου ζωής της, ως η μόνη ορατή διέξοδος. Η φυγομαχία θα μπορούσε να είναι ο λόγος ο περιφανής και η αντοχή-ανοχή ο υποδόριος.  
Η πτώση των αξιών που εδρεύει στην προφανή δυνάστευση της λογικής –λόγω της σαθρότητας των επιχειρημάτων- μειώνει και την σοφότητα αλλά και την αποδεκτή αντίδραση, η οποία θα αναμένετο από μία πολιτισμένη κοινωνία. Αν σε κάποιον κάποιος μιλήσει με επιχειρήματα δημοτικού, θα εισπράξει αναλόγου επιπέδου απαντήσεις… και αυτό ως ένα σημείο, ως άλλο, θα έχει να αντιμετωπίσει πέραν από την απτή οργή καί την απελπισία, διότι σε αυτό το επίπεδο κυριαρχούν αυτοί όροι…
Η πτώσις του βιοτικού επιπέδου επιφέρει μύρια κακά. Πρώτα από όλα την ματαίωση της ευγενούς διάθεσης και κατόπιν σε έσχατο όριο την ακραία ανάληψη αποφάσεων δραστικών, στην ριπή του ματιού. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής ήδη σηματοδοτεί την πτώση του ήθους αλλά και την άνοδο της διάθεσης περί μίας οργίλης αντίδρασης. Προβάλλει ως η μόνη διέξοδος –η Χρυσή Αυγή-, ως η μόνη σπάθη λύσης του δεσμού του γόρδιου. 
Και πράγματι η αξιομίσητη και άπληστη πολιτική ζωή ομοιάζει να ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό της. Ομοιάζει με την γερασμένη πόρνη που φκιασιδώνεται για να περάσει ως νέα, καταβάλλοντας το επίπεδο δια μίαν ακόμη φορά χωρίς να γνωρίζει πως στο ‘’κάτω διάζωμα’’ κυριαρχεί το σθένος του όχλου ή η οργή της εξαθλίωσης που δεν έχει πλέον ζωή να χάσει και η μάζα που έχει απαρνηθεί τα κεκτημένα της γίνεται επικίνδυνη καθώς παλεύει με έμμονη ιδέα, σε ωκεανό να αναπνεύσει, παρασύροντας ακόμη και τους επιφανείς να διοικούν ένα πλήθος στη καλύτερη ανήσυχο, με την άσχημη έννοια του όρου, που αγωνίζεται εκ νέου να στήσει τις αγαθές του προθέσεις παρασυρμένο από τις διδαχές της πρόσφατης ιστορίας του.

  •  Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χεησιμποιούσουν τον ακόλουθο συνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης