Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Κουβέντες μονάχες... (2)

Και τώρα που σε κοιτώ πες μου στ’ αλήθεια τι είναι εκείνο που βλέπεις όχι με τα μάτια σου μα με τις αφές των χεριών σου. Πες μου κι εγώ δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτές, γιατί όλοι εμείς που αγαπάμε όχι από συνήθεια, ούτε από ανάγκη, μα γιατί έτσι μας έτυχε, αγαπάμε κι ερωτευόμαστε το ίδιο δυνατά. Όλοι μας. Σχώρα με που δεν κατέχω τις διαφορές που άλλοι τις λένε ‘’ειδοποιούς’’ και μιλάνε με όρους και σημασίες περισπούδαστες, εγώ στάθηκα φτωχός κι έτυχε να μπερδεύω την αγάπη και τον έρωτα με την ζωή την ίδια. Με την ζωή είπα; Με την ζωή, δίκιο έχεις κι εσύ κι εγώ, με την ζωή λοιπόν κι αν δεν με πιστεύεις πες μου με τα χέρια σου τι βλέπεις για όσο εγώ θα σου μιλάω για όλα εκείνα που νοιώθω και μην φανταστείς πως είναι πολλά, όχι, ένα είναι μωρέ όλο κι όλο, μα δεν βρίσκω ο χαζός το όνομά του.
Δεν είναι ούτε μόνο αγάπη, ούτε και μόνο έρωτας, αυτά άλλωστε τα έχουν βρει και τα έχουν πει και άλλοι σίγουρα πολύ καλύτεροι από εμένα, αυτό που νιώθω είναι…, είναι... Άσε θα στο πω με δικά μου λόγια, είναι κάτι σαν σφίξη, σαν πλάκωμα, βαμμένο όμως στα χρώματα που σου αρέσουν και λυγμός. Να το, μωρέ. Να το, που σου έλεγα.. Ο λυγμός είναι όλων αυτών των συναισθημάτων που ζουν βαθιά μου και όχι μόνο, είναι και των πνευμόνων μου και της καρδιά μου βεβαίως μια και θέλεις να ξέρεις. Σιγά μην και ξεχνούσα την καρδιά ε;
Αλήθεια μήπως και κατάφερες να δεις με τα χέρια σου εκείνα που θέλω να σου πω; Μήπως και κατάφερες να μάθεις τα ονόματα όλων των άλλων που ξεχνώ; Όχι; Δεν πειράζει, άλλωστε δεν έχει και καμιά μεγάλη σημασία η ερμηνεία, η ύπαρξη παίζει τον ουσιώδη τον λόγο ε..; Η ύπαρξη, ναι αυτή. Και, άκου ‘’ουσιώδης’’, καλή λέξη, καλά που την θυμήθηκα. Γελάς;
Έλα κοντά μου τώρα να σε πάρω μία αγκαλιά που γελάς. Μια τοσοδούλα αγκαλίτσα να νιώσω την μυρωδιά των μαλλιών σου και το μαλακό σου κορμί, που μέσα από τόσα ρούχα το νιώθω κάπως μακρινό θα πρέπει να σου πω. Κάπως πολύ μακρινό… Κρυώνεις; Μια μεγάλη αγκαλίτσα τότε. Μια μεγάλη από τις πιο απέραντες του κόσμου και τις πλέον σφιχτές. Έτσι να κάνεις αχ. Και τώρα που στέκουμε αγκαλιά και ησυχάσαμε λίγο, μάθε και τούτο, πως πάντα θα σε ερωτεύομαι με τον τρόπο εκείνο που ερωτεύεται αυτός που δεν αποκτά και τούτο μωρέ χαζούλι, δεν είναι δα και το δυσκολότερο πράγμα,  γιατί ποτέ μου δεν πρόκειται να νιώσω τόσο στέρεα τυχερός, ούτε τόσο άξιος για εσένα. Είναι όμως σπουδαίο, το καταλαβαίνεις πως είναι, έτσι δεν είναι;
Να δω τα μάτια σου. Τα μάτια σου να δω. Κλαίς μωρέ; Πότε γίνηκα άξιος για τέτοιο δώρο; Λοιπόν μπορεί να σου φανεί εντελώς χαζεμένο όλο ετούτο, αλλά εγώ θα στο πω. Τα ωραιότερα διαμάντια τα βγάζουν τα μάτια. Μωρέ τα καλύτερα βγάζουν άκου με και μένα που ξέρω. Και θες την απόδειξη; Πάρε την. Για πες μου τώρα δα, με ποιο διαμάντι θα σε άλλαζα; Με ποιο;
Και τώρα που πια γινήκαμε κάτι σαν ζευγάρι σπουδαίο που θαρρώ και μια και εξομολογήσαμε εγώ με το στόμα και εσύ με τα αυτιά την αγάπη μας, θέλω να σε ρωτήσω κάτι που ποτέ μου δεν έχω καταλάβει. Πώς καταφέρνεις και γίνεσαι τόσο όμορφη κάθε φορά που σε κοιτώ; Πώς γίνεται ποτέ σου να μην μου μιλάς και εγώ να ακούω όλα εκείνα που χρειάζομαι για να τρέξω μέχρι το τέλος εκείνου του δρόμου και να γυρίσω και πάλι σαν παλαβός για εσένα; 
Το γέλιο σου ετούτο στα σίγουρα είναι ένας λόγος, μα ο άλλος είναι εκείνος θαρρώ, που κρατάς σφιχτά στο χέρι σου μέσα. Την λίγη σου ώρα και την πολύ σου ανάγκη για κάτι που κρύβεις μέσα στο παράξενο αυτό σου χαμόγελο, που ασφαλώς και είμαι σίγουρος πως δεν θα καταφέρω ποτέ μου να ερμηνεύσω και αυτό ίσως να είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να μου συμβεί. Έτσι νομίζω δηλαδή όπως τα κρίνω τα πράγματα. Το πιο μαγικό πράγμα στο κόσμο θα ονομάσω αυτό. Το χαμόγελο το δικό σου και το στόμα σου που μοιάζει με κεράσι βαθύ, κόκκινο και τόσο γλυκό, όπως το νιώθω να μου κόβει την ανάσα. Αυτό θα φωνάξω δυνατά. Καλά θα το πω πιο σιγά, αλλά θα το πω όμως: Αν τελειώσει εδώ η ζωή μου θαρρώ πως πως έζησα όλες τις καλοσύνες της. Το είπα και τέλειωσε. Ησύχασα. Θα έρθεις για μία τελευταία αγκαλιά; Ωραίαααα....
Αλήθεια που βρίσκεις τα  πλούσια δάκρυα εσύ;

  • Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χεησιμποιούσουν τον ακόλουθο συνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης