Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Το βάδισμα του κάβουρα

Μια και το θέμα από μόνο του ακροβατεί επικινδύνως, θα χρειαστώ την μέγιστη προσοχή προκειμένου και να εκθέσω τις απόψεις μου, αλλά και να παραμείνω αχρωμάτιστος. Για την Χρυσή Αυγή ο λόγος.
Ας ξεκινήσουμε…
Ζήτημα πρώτο: Ποιος από όλους εμάς θα είχε την δυνατότητα να ‘’πουλήσει’’ την γνώμη του σε στενό, φιλικό κύκλο αποσκοπώντας κάπου; Και λέγοντας ‘’πουλήσει’’ εννοώ να λέει άλλα και να πιστεύει άλλα; Πολλοί. Ποιος από εμάς θα το έκανε δημοσία; Πολλοί λιγότεροι. Οι περισσότεροι θα ντρεπόμασταν, το γείτονα, το φίλο, την γυναίκα, το παιδί μας… Ναι, αλλά θα υπήρχαν κάποιοι όμως! Βεβαίως και θα υπήρχαν, γιατί ανέκαθεν οι έμποροι των ιδεών ήτανε πλάι μας. Και τι δουλειά θα έκαναν όλοι αυτοί;
Γελάω, όπως ίσως γελούν και κάποιοι εξ’ υμών.

Δημοσιογράφοι. Η πλειάδα αυτών, οι υπόλοιποι ίσως κάτι άλλο.
Όσοι είναι υπέρ των δημοσιογράφων και των μεγάλων καναλιών ας το φωνάξουν δυνατά να ξεκαθαρίζουμε την θέση μας. 
Η αλήθεια είναι πως ούτε εγώ, αλλά ούτε και εσείς θα περιμένατε περισσότερους θιασώτες, ασχέτως κόμματος. Ειλικρινά ασχέτως... Και όμως καταφέρνουν και επιβάλλονται σε ένα μεγάλο κομμάτι του λαού γιατί έχουν τα πόστα και την επιμονή. Για το ότι έχουν τα πόστα και την θέληση δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, διότι ο κάθε ένας έχει το δικαίωμα του λόγου και μέσου αυτού δικαιούται να υπηρετεί εξυμνώντας την αλήθεια που του αρέσει, που πιστεύει ενδεχομένως (και άρα δεν χαρακτηρίζεται δότης) ή που τον βολεύει διότι αμείβεται…
Πάντως δράττομαι της ευκαιρίας να σκεφθώ, πως θα πρέπει να είναι αρκετά δύσκολο να παίρνεις ένα χρηματικό ποσό το μεσημέρι, προσπαθώντας αδιαλείπτως να πείσεις τους πάντες …πως είναι βράδυ. Χρειάζεται η πώληση της ψυχής ή ακόμη χειρότερα επιβάλλεται ακόμη και η καύση της για να παραμείνεις πιστευτός. Το μόνο καλό για αυτούς είναι πως δεν αποδεικνύεται τίποτα από τα δύο προηγούμενα. Ούτε η πώληση ούτε και η καύση. Κάτι είναι κι αυτό. Για εσάς λέγω κύριοι, για εσάς που ενδίδετε στο δέλεαρ των χρημάτων, και το κάνετε με άνεση, διότι το μυαλό δεν έχει παραθύρια. Έχει ο καθένας σας την δυνατότητα να σκέφτεται χρυσάφι και να ομολογεί σκατό, επιμένοντας οτι η φαιά δύσοσμη ουσία που ξεβράζει το στόμα σας πως είναι μέταλλο και δη, πολύτιμο!!! Είπαμε σε προηγούμενο άρθρο (Η υποκρισία της γραβάτας) πως η αλήθεια έχει πολλές όψεις και άρα δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια τα γνωστά επιχειρήματα.
Κάποτε ο Λάτσης, -ειρήσθω εν παρόδω- είχε πει σε μερικούς νεαρούς ρεπόρτερ και εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους που είχαν πάει για κάποιο λόγο να του πάρουν συνέντευξη, επι αειμνήστου Ανδρέα Παπανδρέου αν θυμάμαι καλά, (από τους οποίους σήμερα κάποιοι θα έχουν ‘’μεγαλώσει’’ και θα κάνουν πιθανώς αξιοζήλευτη καριέρα) να περάσουν από το γραφείο του την επόμενη να τους δώσει από ένα χιλιάρικο -τότε υπήρχαν δραχμές- λέγοντάς τους, πως ακόμα και οι σκουπιδιάρηδες –αυτολεξεί- (προσωπικά, δεν έχω τίποτα με τους εργαζόμενους στην καθαριότητα, αλλά εκείνος τότε το είχε πει με υποτιμητικό τρόπο) είχαν περισσότερη αξία από αυτούς, γιατί έκαναν και έλεγαν ότι πίστευαν, σε αντίθεση με εκείνους που μίλαγαν τις φωνές των εκδοτών τους σαν καλοκουρδισμένα παπαγαλάκια... 
Επανερχόμενος εξηγούμαι πως σήμερα ΔΕΝ μιλώ για εκείνα τα παιδιά που παλεύουν με την κάμερα ή το μικρόφωνο στο χέρι για πενήντα ευρώ. Αυτά δεν διαμορφώνουν ‘’γραμμές’’. Μιλώ για κάποιους άλλους γνωστούς και μη εξαιρετέους.
Διαφωνείτε; Μάλλον όχι.
Στο προκείμενο: Πόσοι χάρηκαν τις χθεσινές βρισιές-προπηλακισμούς του Κασιδιάρη στις κάμερες; Αρκετοί απλοί πολίτες. Αρκετοί, σας λέω εξ’ όσων γνωρίζω και αναφέρομαι ασφαλώς σε ΜΗ ψηφοφόρους της συγκεκριμένης παράταξης. Και γιατί αυτό; Ξαφνικά γίνανε ανάλγητοι και μειώσανε όλοι εκείνοι τον αριθμό των στροφών του μυαλού τους θεωρώντας τα παιδιά που παλεύουν εργαζόμενοι όντες και ούσες για πενήντα ευρώ, με τις κάμερες, υπεύθυνα και άξια της όποιας ιταμότητας, του οποιοδήποτε Κασιδιάρη; Όχι. Δεν χαζέψανε και δεν χάσανε την λογική τους. Όσοι χάρηκαν, το έκαναν γιατί το βάθος της εξύβρισης στόχευε το σύστημα εκείνο που έχουμε όλοι βαρεθεί, σιχαθεί και αναθεματίσει, ασχέτως αν συμφωνούμε ή όχι με τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής. Ασχέτως.
Για ποιο λόγο λοιπόν αναρωτώμεθα για τα ποσοστά της, την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία ημών γνωρίζει, πως η πλειονότητα των ακολουθούντων την, αναζητά απεγνωσμένα εκδίκηση; Εκδίκηση για όλη την κατάσταση που έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός. Αδιαφορώντας για το ενδεχόμενο της κατάλυσης της δημοκρατίας. Αδιαφορώντας, γιατί πάντοτε οι συστημικοί την έβγαζαν καθαρή και λάδωναν τους τροχούς του κατεστημένου. Αδιαφορώντας, γιατί έχασαν τα χρήματα τους, αλλά πρό πάντων προοπτική τους, την ελπίδα τους και το όραμα για αυτούς τους ίδιους, αλλά και για τα παιδιά τους. Μπορεί για τους ψυχραιμότερους η εναγκάλιση αυτή να μην είναι λύση, είναι όπως μια κίνηση απόρροια, της αφόρητης πικρίας των μη ψυχραιμότερων. Οφείλουμε να τους κατανοήσουμε. Κανείς δεν μπορεί να κουνάει τα δάκτυλο σε κανέναν κατεστραμμένο από την κρίση και του μιλάει για φασισμό. Ελάχιστοι κατεστραμμένοι από το σύστημα νοιάζονται. Ελάχιστοι ‘’τελειωμένοι’’ ενδιαφέρονται.
Το σύστημα λοιπόν είναι ο στόχος! Και κατ’ επέκταση οι εκπρόσωποί του αδιακρίτως. Το μεγάλο ποσοστό της Χρυσής Αυγής, επιλέγει γροθιά και δεν θα πρέπει να λησμονούμε πως οι άνθρωποι που το απαρτίζουν, είναι γνωστοί όλων μας. Συγγενείς μας, φίλοι μας, φίλοι των φίλων μας. Βρίσκονται γύρω μας έχοντας αιφνιδίως υιοθετήσει την λογική του γηπέδου. Τη λογική του «Γάμησέ τα όλα». Του «μας κατέστρεψαν οι πούστηδες» Του «ναι ρε, Χρυσή Αυγή! Ξέρεις πόσα έχω να πληρώσω; Θα μου πάρουν το σπίτι ρε. Να γαμηθούν όλοι ρε. Στα @@ μου.» Και πόσα άλλα… Μα είναι επιχειρήματα αυτά; Όχι, αλλά υπάρχουν και αναβλύζουν σαν το πεντακάθαρο νερό της πηγής, μέσα από την οργή κατά του συστήματος που διατηρεί την αφόρητη κατάσταση, του καθεστώτος που σχεδόν αρέσκεται-βολεύεται στις φρούδες προοπτικές της ανάκαμψης και της Μεγάλης Κοροϊδίας. 
Δεν δικαιολογώ κανέναν και τίποτα, απλά τα αναφέρω –καταγράφοντας- μία κατάσταση που λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε. Σίγουρα υπάρχει σε όλα αυτά που λέω, ένας τεράστιος αντίλογος, τον οποίον και γνωρίζω και ασπάζομαι τα περισσότερα μέρη του, όμως από την άλλη, είναι και αυτή που αναφέρω μία αλήθεια, η οποία είναι υπαρκτή και δεν θα πρέπει να παραβλέπεται επ’ ουδενί, γιατί βρίσκεται εν ‘’πλήρη’’ κυήσει…
Το μέρος του λαού εκείνο που έχει ‘’στραβοξυπνήσει’’, παλεύει ενάντια στο πασιφανές ψεύδος, το άλλο όμως το ψέμα, εκείνο το μαχητό, ακόμη το καταπίνει. Το δικαιολογεί η κομματική του επιρροή. Σχεδόν το βαφτίζει νόστιμο. Τι κρίμα! 
Η γνώμη μου η ταπεινή είναι, πως τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής θα μετριαζόταν, αν αναλογιζόταν οι κυβερνώντες τα πεπραγμένα τους και γονυπετείς ζητούσαν συγχώρεση -είναι κι αυτός ο ρομαντισμός που δυναστεύει τον υπογράφοντα- θεωρώ όμως πως η άνοδός της θα γνωρίσει το άλμα, αν εξακολουθούν, -οι κρατούντες τα ηνία- να προσπαθούν να μας πείσουν σύμφωνα με τις δικές τους αλήθειες, πως τάχα τα Χριστούγεννα τρώμε αρνί και το Πάσχα γαλοπούλα.
Καλά να είμαστε…


Photo credit: Big Max Power (BMP) / Foter / CC BY-NC-SA