Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Η υποκρισία της γραβάτας

Πόσο όμορφα ηχούν κάποιες λέξεις! Πόσο σοβαρές και σίγουρες δείχνουν καθώς ξεπετάγονται με περίσσια ευκολία από στόματα βολεμένα σε κρανία την μορφή των οποίων ο καιρός μας τα έχει κάνει γνώριμα και άρα ‘’αποδεκτά’’. Πόσες ελπίδες αυτές οι μορφές μπορούν πλέον να σύρουν πίσω από το κάρο όλων των ημερών τους που τρίζει τριγμούς διάλυσης σε μία οδό γεμάτη από κάθε λογής λακκούβες; 

Και εμείς; Και τι κάνουμε εμείς που ιστάμεθα ενεοί ξύνοντας την κοιλιά που αποκτήσαμε, πιστεύοντας πως η νιρβάνα της ραστώνης, που δολίως μας εδόθη, θα εξακολουθούσε να υφίσταται εις τον αιώνα τον άπαντα; Καθόμαστε και ακούμε τους κακαρισμούς των πετειναριών της πολιτικής, ελπίζοντας σαν τον τελευταίο χρήση βαρέων ουσιών πως αυτή η φορά θα είναι τελευταία. Πως αυτή την φορά εκείνη η καλοντυμένη ρωγμή του συστήματος με την ταιριαστή γραβάτα, θα μας έχει αποκαλύψει επιτέλους την αλήθεια γιατί θα έχει επιτέλους βαρεθεί το κατ’ εξακολούθησιν ψεύδος.

Απατόμεθα και δη πλάνην οικτράν για ακόμη μία φορά, διότι το βάθος της αβύσσου είναι απροσμέτρητον και η φαυλότητα των εκάστοτε κυβερνώντων το συναγωνίζεται επαξίως. Χαμόγελα μέχρι τις άκρες των προσώπων και πάγια έλλειψη συνετής ειλικρίνειας τα μόνα συστατικά τους. 

''Αν γνωρίζατε, συνειδητά απρεπείς, πόσο ασυνείδητοι μοιάζετε στα μάτια μας, θα ντρεπόσαστε τον κάθε σας αδήλωτο πάμφθηνο φόβο, γιατί, ο φθηνός φόβος σας να ξέρετε πως ξέρουμε, πως έχει να κάνει με όλα εκείνα που κρυφίως αποδέχεσθε στις μεταξύ σας συζητήσεις. Μάλιστα. Και ως μικροί άνθρωποι πράττετε ορθώς, διότι ο κάθε εξ' ημών ανώνυμος μπορεί, και αν θέλετε δικαιούται, να είναι τιποτένιος, όμως εσείς που βαυκαλίζεστε τις άξιες αξίες όχι, γιατί τότε εκτός από τιποτένιοι, γίνεσθε και υποκριτές και από κάποια άλλη έννοια γλύφτες και ιδιοτελείς παραπλανητές όλων ημών.''

Εδώ κάλλιστα θα μπορούσαμε να κάναμε μία στάση και να γελούσαμε γέλια πικραμένα, καθότι η υποκρισία στις μέρες μας αποτελεί εφόδιο και ίσως προϋπόθεση διακυβέρνησης. Πίσω από κάθε λόγο, πλάι από κάθε ανάσα και από κάθε σας κίνηση, κρύβεται μία απάτη, ένα ψέμα, μια υποχρέωση και φταίμε όλοι εμείς για το κατάντημα το δικό σας γιατί είσθε όλοι δικά μας παιδιά. Παιδιά μιας σάπιας νοοτροπίας που εξυμνεί το ιδιοτελές φθαρτό σας σαρκίο. 

Η πολιτική δεν μπορεί να είναι επάγγελμα, μπορεί απεναντίας να είναι υπερήφανη υπηρεσία, δοξασμένη αλτρουιστική πράξη εκείνων που κατέχουν τις ικανότητες και έχουν αυταπόδεικτες βαθύτατες συναισθήσεις των ευθυνών τους. 

Γελάτε φίλοι μου ασφαλώς και καλά κάνετε, διότι εδώ δεν γράφουμε βιβλίο, εδώ μιλάμε για την Ελλάδα… Μιλάμε ακόμη και για την αλήθεια η οποία έχει καλώς ή κακώς πολλαπλές ορθές θέσεις, θέσεις οι οποίες στηρίζονται με ισάριθμα επιχειρήματα τα οποία εδρεύουν με ασφάλεια σε τσιμεντένιες βάσεις. Η κάθε πρόταση του κάθε εκλεγμένου έχει μία αλήθεια και ένα ψέμα. Μπορεί και πολλές αλήθειες και άλλα τόσα ψέματα. Είναι στην κρίση του καθενός εξ’ ημών και υμών και όλων εκείνων που διαφεντεύουν με την ανοχή την δική μας τις τύχες μας, να επιλέξει την ‘’πρέπουσα’’ λύση, την ‘’αρεστή’’, την ‘’συμφέρουσα’’(!) και ενώ η επιλογή του εκάστοτε αυτού εκλεγμένου υπευθύνου οφείλει να επηρεάζεται από συλλογικό-δημόσιο συμφέρον, αντ' αυτού, κυριαρχεί επισταμένως το βλέμμα στο ίδιο μέλλον, εξυπηρετώντας τους σκοπούς και τις δράσεις των υπόγειων συμφερόντων του. Η απόφαση λαμβάνεται λοιπόν και εκτελείται υπό το πρίσμα των αληθοφανών επιχειρημάτων την ώρα που έχουν ξεψαχνιστεί προηγουμένως όλα τα ενδεχόμενα του παράπλευρου κέρδους. Αν αυτή η αλήθεια δεν μας βολεύει επιλέγουμε την επόμενη που θα καλλωπίσει και το προφίλ μας λιγάκι θα και έχουμε την δυνατότητα να την υποστηρίξουμε με πάθος. 

''Αν θα μου πουν αυτό, θα απαντήσω εκείνο που είναι και αληθές ασχέτως εάν δεν συνάδει με το κύτταρο της ουσίας του θέματος. Ξεφεύγω. Δεν με στριμώχνουν! Βγαίνω και λάδι… Συντηρούμαι, απολαμβάνω, προβάλλομαι, αγωνίζομαι σθεναρά επιμένοντας σε όλα αυτά που κι εγώ δεν πιστεύω, αλλά που μπορώ να τα υπερασπίζομαι και να βγαίνω κερδισμένος. Ποικιλοτρόπως.''

Ε.., πολιτικάντηδες; 

Κάποτε όμως θα πρέπει να καταλάβετε πως η μέρες της βροχών έχουν περάσει, Έχει έρθει η εποχή της σιέλου. Σας φτύνουμε αγαπητοί, δεν βρέχει. Σας φτύνουμε από όλα τα μπαλκόνια και αν δεν νοιώθετε το σάλιο μας, φταίει το χοντρό σας πετσί, που σας έχει επιβάλλει η θέση σας και η ανάγκη σας για εξουσία, η υποταγή σας στην μονοθέατη δόξα σας, η μάταιη ελπίδα σας στην πένα του ιστορικού της παράταξής σας ή η απροσμέτρητη βλακεία σας πως κάτι προσφέρετε σε όλους εμάς που αναγκαστικά σας ταΐζουμε, σας ποτίζουμε, και σας ανεχόμαστε, γιατί ακόμη η ‘’ωριμότητα’’ είναι μια λέξη που δεν μας ταιριάζει. Δυστυχώς. Πότε μας πέφτει κοντή και πότε μακριά και αταίριαστη. 

Μα είμαστε τόσο μακρινοί ξενύχτες; 

Όχι, γνωρίζουμε αλλά η αρετή θέλει τόλμη όπως έλεγαν και οι παλαιότεροι και εμείς -ως σύνολο- από ‘’τόλμη’’ ακόμη μαθαίνουμε. Μπορεί και να έχουμε και δίκιο γιατί όπως ξεκαθαρίσαμε από την αρχή το κάθε νόμισμα έχει πολύ περισσότερες από δύο όψεις. Ποιόν να πιστέψεις; Σε ποιόν να αφήσεις τις εναπομείνασες ελπίδες σου; Σε ποιόν; Σε εκείνον που τα λέει καλύτερα; Στον άλλον που ομολογεί τον αληθινό του έρωτα με την ντομπροσύνη; Πίσω από ποιο χαμόγελο δεν ελλοχεύει η ''άλλη'' αλήθεια; 

Αναρωτιέμαι ψάχνοντας λύση, ποιο ‘’μάτι’’, ποιανού ανθρώπου στέκεται αμετακίνητο, όταν η γυναίκα του γείτονα πετάει τα ρούχα της από το μπαλκόνι; 

Απαντώ:

Το μάτι εκείνου που είναι χορτάτος. Το ‘’μάτι’’ εκείνου που έχει δει το ‘’άλλο’’ νόημα και έχει απορρίψει την ανηθικότητα γιατί την έχει πρωτίστως σιχαθεί πιθανώς γιατί την έχει βιώσει. Το ‘’μάτι’’ του πρωταγωνιστή επίσης, της ταινίας που θαυμάσαμε το προηγούμενο σαββατόβραδο στο κινηματογράφο αγκαλιά με την φίλη, την κόρη, ή την γυναίκα μας. Το ‘’μάτι’’ του ήρωα του βιβλίου που ξεφυλλίσαμε το καλοκαίρι στην παραλία. Το ‘’μάτι’’ του κάθε φανταστικού πρόσωπου που έρχεται στον νου μας όταν έχουμε την ειλικρινή διάθεση της αυτοκριτικής, και την μεγάλη όρεξη να φτιάξουμε ακόμη ένα όνειρο χαζεύοντας στα ανάσκελα τα αστέρια του ουρανού, γιατί αν δεν το καταλάβατε η λύτρωση θα έρθει μόνο από την πλήρη συναίσθηση της μισητής πολιτικής πραγματικότητας και το όραμα όλων εκείνων που τα ‘’μάτια’’ τους έχουν χορτάσει πλέον ‘’γυμνό’’ και η ‘’κοιλιά’’ τους πάει να σπάσει από το μεγάλο και εξαίσιο γεύμα της απροσμέτρητης απληστίας…