Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Η μεγάλη παρτούζα.


 Μια και το σεξ είναι εκείνο που μιλάει την δική του γλώσσα στο βάθος του ειλικρινούς εαυτού, της συντριπτικής πλειοψηφίας όλων μας, έχοντας την δική του ιδιαίτερη σαγήνη και δυναμική στις ψυχές μας, ας τολμήσουμε να πλησιάσουμε το μείζων θέμα δια της πλαγίας. (Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι αποδεχόμαστε την ''μομφή''. Του δεύτερου και περισσότερο ειλικρινούς εαυτού, εννοώ...) Ωραία.
Εγώ από την μεριά μου θα δεχθώ πως σας εξαπάτησα.
Θα δεχθώ πως δεν έχω σκοπό να μιλήσω για σεξ!!!
Χάθηκε ένα μέρος της μαγείας της αναμονής σας; Χάθηκε. Αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά. Πρώτα απ' όλα σημαίνει πως το σεξ 'τραβάει' και κατόπιν πως έχω δίκιο. Μεταχειρίστηκα λοιπόν (εν μέρει), ένα φθηνό κόλπο για να ξεκινήσετε να διαβάζετε. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε παρακάτω. Υπομείνατε, διότι o τίτλος δεν είναι εντελώς παραπλανητικός με το θέμα που θέλω να καταπιαστώ. Δυστυχώς!
Βιαζόμεθα και δη ομαδικώς. Αμφιβάλλετε; Αμφιβάλλω αν αμφιβάλλετε, αλλά αυτή η αμφιβολία μου και η σχεδόν βεβαία ορθότητά της καθιστά το ''αδίκημα'' ιδιώνυμο. Συνάπτει αποδοχή. Προσφέρουμε έδαφος. Θέλετε να γίνω περισσότερο σαφής; Σκληρότερος; Ωραία λοιπόν. Δίνουμε κώλο, κύριοι και κυρίες βεβαίως. Τι ντροπή! Τι κουβέντες! Οποία ιταμότης...
Ο πισινός όμως, εξακολουθεί να προσφέρεται εξ' υμών και ημών, οριζοντίως και καθέτως. Ορθώς και αναπόδως
και στην στάση για να μην πολυλογούμε που αρέσκεται ο επιβήτωρ. Τι ντροπή!
Όχι ακόμη δεν θα μπω στο θέμα. Θα σας ταλαιπωρήσω και αυτή η ταλαιπωρία δεν είναι τίποτα μπροστά σε εκείνη που έπεται και που ανεχόμεθα. Διάολε.
Σε ποιόν αρέσει το σήμερα; Σε ποιόν;
Θα σας πω εγώ. Στον πατέρα μου αρέσει που είναι 88 ετών και παίρνει μια σύνταξη 775 ευρώ. Του αρέσει λοιπόν η ζωή που κάνει και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί με παρακαλάει τον πάω στην Ελένη.
-«Σε ποια Ελένη μωρέ πατέρα;»
-«Στην Ελένη που μένει εκεί»  Δείχνει κάθε φορά προς άλλη κατεύθυνση.
Με τα πολλά καταλάβαμε πως εννοούσε την Μενεγάκη αλλά μια και ήταν βολικός, συμβιβαζόταν και με την Μαρία. Την Χούκλη. Και αυτή του άρεσε! (τουλάχιστον έχει καλό γούστο... μέσα στην απουσία του μυαλού του).
Σε ποιόν άλλον αρέσει;
Σε όλους εκείνους που εξακολουθούν να κερδίζουν (και πιστέψτε με πως είναι παραπάνω από όσους νομίζουμε), σε εκείνους τους λίγους που γνώριζαν ή είχαν προβλέψει (και χαλάλι για τους τελευταίους) και ίσως και σε αυτούς που μας κυβερνάνε ή είναι μέσα στα πράγματα. Μέσα σε όλους αυτούς όμως, ξέχασα να αναφέρω και την ωραιότατη παρθένα που αρέσκεται και αυτή, η οποία παρθένα, προκλητικά ενδεδυμένη επάνω στις απαστράπτουσες γόβες της, διαβαίνει αμέριμνη τον στρατώνα εν μέσω πολέμου, λασπουριάς, γενικής καταστροφής και ερωτικής απραγίας και αφού βιάζεται καθ οδόν, μια και δύο και τρεις φορές παρά φύσιν και κατ' εξακολούθησιν, επιμένει να ελπίζει πως δεν θα υπάρξει τέταρτη...
Ακόμη δεν ολοκληρώνω και αλλάζω θέμα.
Σε μία παρτούζα να ξέρετε πως ο άγραφος κανόνας είναι η αποδοχή του επικείμενου γεγονότος από τουλάχιστον δύο, η αυτοσυγκράτηση, όμως είναι το παν. Όποιος πέσει με τα μούτρα στο ''ψητό'' και, θα τον πούνε επιεικώς άσχετο αλλά και πρωτάρη (με κακή έννοια βεβαίως).
Η πολυπληθής συνεύρεση απαιτεί διάρκεια. Γιαβάς-γιαβάς που λένε και οι απέναντι. Λίγο ποτάκι, μία ρόγα σταφύλι στο στόμα της εξαιρετικής κυρίας, ένα φιλάκι λίγο αργότερα, μια αγκαλίτσα και ένα υπονοούμενο. Μια δεύτερη αγκαλίτσα με την άλλη την κοπέλα που χαζεύει και πάει λέγοντας. Ωραία δεν είναι; Ένα χάδι με μέτρο την μια, σε μέρος του σώματος μυστικό, μία υπόσχεση την άλλη, και κατόπιν λίγο ποτό, ένα σλόου κομμάτι και αμέσως μετά και μία ξαφνική διείσδυση που κρατάει ελάχιστα (για όσους δεν καταλαβαίνουν γίνομαι σαφέστερος. Ένα ''ξεπαρθένεμα'' εννοώ από εκείνα τα αιφνίδια που κάνουν την γυναίκα να φωνάζει εξ’ αιτίας του μπερδεμένου της πόνου με την ακραία της πρωτόγνωρη ηδονή-έκπληξη). Με νοιώθετε φαντάζομαι... Βλέπετε που δεν ήταν εντελώς άσχετος ο τίτλος; Βλέπετε; Ακόμη δεν καταλαβαίνετε; Αν δεν το κάνετε είναι γιατί δεν ξέρετε ακόμη πως μετέχετε και σεις όπως και οι περισσότεροι εξ’ υμών και ημών, στην μεγάλη παρτούζα… Αρεσκόμεθα κύριοι. Και κυρίες! Διότι αν δεν... τότε θα λέγαμε πως φτάνει πια, πως έχουμε ίσως πονοκέφαλο ή πως μας έπιασε το άλλο το ξεχασμένο αντρικό μας... Αλλά όχι. Η συνεχής παραβίασις ενέχει, αν όχι επί του συγκεκριμένου θέματος ηδονή, σίγουρα συνήθεια. Συνήθεια και μάλιστα κακιά.
Επανερχόμενος σας ρωτώ αν σας θυμίζει κάτι το όλο σκηνικό. Αν σας φέρνει στον νου κανένα συσχετισμό η επίμαχη λέξη. Μόνοι σας απαντήστε και θα συμφωνήσουμε...
Βλέπετε; Ας παραδεχθούμε πως αρεσκόμεθα, διότι εμμένουμε σαν τις ''αρσακειάδες'' την παρθενική τους φορά, αναρωτώμενοι σε όλο αυτό διάστημα, ανταλλάσσοντες βλέμματα ειλικρινούς απορίας, σαν τις άλλες, τις αμάλλιαγες κορασίδες...
Μήπως και δεν πρέπει;
Μήπως και λαθεύουμε;
Μα εμείς πια δεν είμαστε πρωτάρηδες. Έχουμε μεστώσει, διότι έχουμε γαλουχήσει χαρακτήρα στο πήδημα. Έτσι δεν είναι; Και πώς να μην έχουμε, αφού ο κύριος με τον ''τονισμένο'' (σκληρό) ανδρισμό, μας λέει ξανά και ξανά πως είναι ο μόνος τρόπος διαπαιδαγώγησης και ανασυγκρότησης όλων εκείνων που θεωρεί εκείνος σωστά.
Η αλήθεια όμως είναι και αυτό θα πρέπει να το τονίσουμε, πως μας πέρασε από το μυαλό πως μπορεί και να μας γουστάρει, αλλά τώρα αφού και ο διπλανός κάθεται στα γόνατα, γιατί να σηκωνόμαστε εμείς, κάνοντας την αρχή, που αντέχουμε ακόμη;
Και σε κάποια σημεία ο Βόρειος, μπορεί να έχει δίκιο, αλλά σίγουρα όχι σε όλα. Αλλά και εμείς τι να κάνουμε; Αφού τον ρωτάμε -όπως ρωτάγαμε την δασκάλα παιδιά- και του λέμε πως φτάνει και εκείνος επιμένει; Λέτε να μην ξέρει; Λέτε να έχει κανένα άλλο συμφέρον όταν ωρύεται πως το σκληρό πήδημα είναι ο μόνος τρόπος; Κι εμείς τι να κάνουμε; Να μην τον πιστέψουμε; Όχι. Τον πιστεύουμε γιατί κουδουνάει τον παρά και όποιος έχει τέτοια κουδούνια έχει και το δίκιο. Και υπακούμε υποταγήν αμέριστον και προσοδοφόρoν. (Για εκείνον,  να εξηγούμεθα.)
Και δεν μου λέτε; Ποιος αμφιβάλλει πως πρόκειται περί ''τύπου'' πηδήματος αυτό που υφιστάμεθα και μάλιστα ακραίας μορφής;
Σας απαντώ με απόλυτη σιγουριά πως πολλοί αμφιβάλλουν.
Είμαι σίγουρος πως είναι πολλοί, ενώ θα περιμέναμε (εγώ και κάποιοι εξ’ υμών) πως θα ήταν λιγότεροι. Απατόμεθα αγαπητοί μου πλάνην οικτράν. Οικτρότατην. Βιώνουμε μια από εκείνες τις πλάνες που κρύβουν οδύνες και δάκρυα μελαχρινά... Μην βιάζεστε να αντ' ειπείτε, στο τέλος που θα μετρηθούμε θα πέσουν τα γέλια τα καλοζωισμένα. Τα ευτραφή, τα χοντρά που λένε.
Υπάρχουν πάρα πολλοί που το θεωρούν αναγκαίο. Και την πρώτη και την δεύτερη φορά. Και την τρίτη. Την τέταρτη δικαιολογούμεθα όλοι μας. Περιττεύει και η ερώτηση. Το έχουμε πια συνηθίσει...  Περί πηδήματος ομιλώμεν, να εξηγούμεθα.
Όμως δεν φταίμε εμείς.
Εμείς είμαστε ανέκαθεν αθώοι. Λευκοί από κάποια άλλη έννοια. Μας το έλεγαν οι γονείς μας και ιδίως η μάνα μας και κρατήσαμε αυτή μας την αθωότητα ακόμα και μέσα στην σάλα των οργίων όπου μας επισκέπτονται παρά φύσιν άπαντες οι εμπλεκόμενοι. Παραμένουμε αθώοι ακόμη και εν μέσω των ηχηρών οργασμών μας, ενώ χαζεύουμε την γυναίκα μας να συσπάται –εκούσα άκουσα- στα χέρια του απέναντι Ευρωπαίου. Και καλά να πάθουμε. Βεβαίως και καλά να πάθουμε διότι όταν περνάγαμε το κατώφλι του μεγάλου χαμού (βλ. οργίου) δεν βάλαμε κανέναν να υπογράψει συμβόλαιο περί παρθενίας της ‘’πηγής’’ μας. Φανταζόμαστε πως οι εκπορθητές θα είμαστε εμείς.
Τρομάρα μας...
Και οι επιβήτορες πώς μας βλέπουν άραγε; Μας κοιτούν σαν φτωχούς συγγενείς, σαν αναλώσιμους παρτενέρ από εκείνους της μίας βραδιάς (Βλ μικρές παραπλανημένες Ουκρανές, Ρωσίδες κτλ) σαν αναγκασμένους εραστές, ή σαν αγέρωχους οικοδεσπότες που αρέσκονται στις οπίσθιες διασκεδάσεις τους. Ποιο θα είναι το καλύτερο και ποιο το χειρότερο; Μην με κοιτάτε δεν ξέρω. Ειλικρινά τα έχω χαμένα και στέκομαι με την πλάτη στον τοίχο για να περισώσω οτιδήποτε, αν σώζεται... Άμυνα παίζουμε και αν δεν το ξέρετε σας το λέω... Γκολ δεν βάζουμε. Δυστυχώς...
Και όμως κάτι φταίει γιατί αν μας φάει κάποιος την προτεραιότητα στον δρόμο, γίνεται ακόμη η μάχη του Δράμαλη ή μήπως και κάνω λάθος; Υπάρχει το σθένος. Υπάρχει. Που κρύβεται λοιπόν όλη εκείνη η μαγκιά; Όλη εκείνη η Ελληνοσύνη; Ειλικρινά δεν μας πιστεύω... Ειλικρινά.
Μπορεί να φταίει πως είμαστε από τα γεννοφάσκια μας εξαρτημένοι στην οικογένεια που δυναστεύει τις όποιες πρωτοβουλίες των νέων μελών της. (Ισχύει μην απατάσθε. Ας θυμηθούμε τις αναφορές που δώσαμε κατά καιρούς στους γονείς μας, ελπίζοντας σε κάποια επιβράβευση από μέρους τους.) Μπορεί να είμαστε μαθημένοι στο μακρύ μας βάθος να εκλιπαρούμε επαινέσεις. Πόσο στραβό ακούγεται... Και όμως! Μπορεί ακόμη και να συμβαίνει σε λανθάνουσα μορφή ακόμη και σε επίπεδο κορυφής. Ποιος είναι εκείνος που σας λέει πως ο οποιοσδήποτε ηγέτης δεν χρήζει ψυχοθεραπείας όπως και ο κάθε ένας από εμάς;
Υπάρχουν φωνές. Πώς δεν υπάρχουν. Φωνάζουν η κάθε μια την γλώσσα την δική της. Τα αυτιά, μας λείπουν και δη, τα ευήκοα. Όχι τα συναινετικά και τα αποδεχόμενα, από τέτοια έχουμε πήξει. Από ακόλουθους έχουμε στρατιές και από οσφυοκάμπτες το ίδιο. Μας λείπουν οι μπροστάρηδες και κόρνα η δυνατή για αφύπνιση. Όταν ένας κλάδος πλέον διαδηλώνει, δεν είναι ο κλάδος του απέναντι, της άλλης ράτσας. Δεν είναι στην ουσία το αίτημα το δικό του που δεν μας αφορά. Είναι η γυναίκα του απέναντι που βιάζεται ποικιλοτρόπως και έρχεται και η σειρά της δικής μας γυναίκας που θα την ‘’πάρουνε’’ αύριο, σε άλλη στάση, με άλλο τρόπο, για άλλη ιδέα, για άλλους λόγους. Έλληνες και ξένοι μαζί. Μην απατάσθε και οι γυναίκες μας και οι άντρες τους που δεν είναι άλλοι από εμάς, στεκόμαστε με τον τρυφερό μας (κώλο εννοείται!) ψηλά, προσφέροντες και θέαμα αλλά και ελπίδα εις πάντα επίδοξο λιγούρη-τιμητή. Και να θυμάστε πως λιγούρης δεν ήταν, εμείς τον κάναμε με την αμέριστη προσφορά του σώματός μας στην ατελείωτη αποδοχή του κάθε του βίτσιου, στην παρτούζα που εκείνος σχεδίασε και εμείς προσχωρήσαμε σαν πεινασμένοι αδαείς-πρωτάρηδες διότι πριν παραστούμε στο πάρτι του, δεν θα έπρεπε να λησμονούμε τον υπέρτατο κανόνα του κάθε οργίου από καταβολής κόσμου.
Στην παρτούζα επιτρέπονται τα πάντα, αρκεί να το θέλουν τουλάχιστον δύο!


Ζητώ συγνώμη για τις απυλόστομες εκφράσεις, αλλά κάποτε θα πρέπει να πούμε τα πράγματα δημοσία με τον τρόπο που τα σκεφτόμαστε χωρίς να κρυβόμαστε πλέον από τους ίδιους μας τους εαυτούς, προσποιούμενοι τους άριστους και τους πολύ καθώς πρέπει...

  • Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χρησιμποιούσουν τον ακόλουθο συνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης